Skip to main content

1 Korintiërs 14

Written by Chris van Wyk on . Posted in Kronologiese Bybelleesplan.

’n Wye reeks gawes bou gelowiges op in die erediens

Na alles wat Paulus oor die gawes en die liefde gesê het, fokus hy in hoofstuk 14 op wat in die eredienste moet gebeur en maak basies twee punte:

  1. Alleen die gawes wat verstaanbaar en opbouend is, moet in die eredienste beoefen word (1 Kor. 14:1-25), en
  2. Alles moet gepas en ordelik in die erediens gebeur (1 Kor. 14:26-40).

Teks en konteks

Alleen verstaanbare en opbouende gawes mag in eredienste beoefen word – 1 Korintiërs 14:1-25

Paulus plaas die gebruik van gawes in die gemeente in die konteks van die liefde waarin gestreef word na dié gawes wat in die gemeente tot almal se voordeel is. Die gawe van profesie word uitgesonder as van besondere belang vir opbou, bemoediging en vertroosting.

Paulus brei uitvoerig uit oor die onsinnigheid van onverstaanbare tale in die erediens eerder as die verstaanbare opbouende karakter van bv. die deel van ‘n openbaring, insig, kennis, profesie, of lering wat duidelik verbind kan word met van die gawes wat hy in 1 Korintiërs 12 beskryf het.

Geleerdes onderskei gewoonlik tussen die verstaanbare tale van Handelinge 2:4-6 – die mense uit die ongeveer vyftien taalgroepe wat daar was, het ervaar dat die apostels in hulle eie taal (dialek) met hulle praat – en die onverstaanbare (sommige sê ekstatiese) tale wat in 1 Korintiërs 12-14 genoem word – waar uitleg nodig was.

Dit is egter dieselfde woord wat gebruik word in beide Handelinge en Korintiërs: glōssais (tonge/tale) sonder enige kwalifikasie. Dit is net uit die konteks wat ‘n mens die onderskeid in betekenis kan aflei.

in Handelinge 2:4 is dit duidelik dat die “ander” tale wat die dissipels gepraat het, deur die aanwesiges verstaan is. Elkeen het die boodskap in sy moedertaal (“eie dialek”) gehoor. Dit was dus verstaanbare en bekende tale.

In 1 Korintiërs 14:2-5 is dit duidelik dat die persoon met hierdie gawe van tale:

  • met God gepraat het,
  • sonder dat ander dit kon verstaan,
  • geheimenisse van die Gees geopenbaar het, en
  • homself opgebou het, eerder as ander.

Vandaar die opdrag dat die boodskap uitgelê moet word, sodat die gemeente daardeur opgebou kan word.

Boonop is tale eintlik ’n teken vir die ongelowiges, soos die Here dit al in Jesaja se tyd voorspel het (Jes 28:11-12 – die verwysing na die “Wet” dui op die hele Skrif – vgl. Joh 10:34 waar Jesus dieselfde doen deur ‘n aanhaling uit die Psalms aan die “Wet” toe te skryf).

Nie dat Paulus die gebruik van tale afkraak nie, hy gebruik dit immers self. Maar hierdie onverstaanbare tale is bedoel vir die binnekamer, nie soseer vir die eredienste en byeenkomste nie, omdat dit ’n gebedstaal is. Natuurlik behalwe as daar uitleg is, wat dié onverstaanbare taal in ‘n verstaanbare formaat tot opbou van die gemeente verander.

Paulus sal dus eerder vyf woorde met sy verstand wou praat as 10 000 woorde (bedoelende “ontelbare” woorde) in ’n onverstaanbare taal. Dit is die volwasse manier om in eredienste op te tree, wat nie net vir gelowiges iets beteken in terme van hulle opbou nie, maar ook vir ongelowiges of buitestaanders wat daardeur aangespreek word.

Alles moet gepas en ordelik in die erediens gebeur – 1 Korintiërs 14:26-40

Dit beteken dat wanneer die gemeente bymekaar is, dit gepas en ordelik moet gebeur. Elkeen wat ’n bydrae het om te lewer, moet mekaar met liefde hanteer en die een na die ander optree.

Let op hoe wyd die verskeidenheid van bydraes is waarvan Paulus hier praat: ’n psalm, onderwysing, openbaring, sowel as ’n onverstaanbare taal en uitleg daarvan (anders moet die een wat die taal praat stilbly). En daar kan meer as een met dieselfde gawe optree, maar nie te veel nie. Daar moet ook onderskeiding wees deur die bydraes te beoordeel, want dit moet onderrig en bemoedig.

Paulus se opdrag dat vroue in die erediens moet stilbly, is weereens iets wat deur die gebruike van daardie tyd verklaar kan word. Vroue het in daardie tyd, soos die gebruik vandag nog in Oosterse kerke is, apart van mans in die kerk gesit het, baie keer op die balkon, en dan blykbaar te veel vrae gevra het van hulle “eie mans”, sodat dit die gang van die erediens onderbreek het.

Wat Paulus dus verbied, is ’n onderlinge gepratery, nie ’n optrede binne die gemeente deur vroue nie. Paulus het geen probleem gehad dat vroue as bidders en profete optree in die gemeente nie, soos ons reeds in hoofstuk 11 gesien het.

“Laat alles egter gepas en ordelik verloop.”

Boodskap en betekenis

Paulus wys in hierdie hoofstuk hoe geestelike gawes in die praktyk van eredienste beoefen moet word. Die gawe van profesie word uitgelig saam met gawes soos kennis, lering en bemoediging, omdat dit verstaanbaar was en ander opgebou het. Daarteenoor is onverstaanbare tale sonder uitleg van geen waarde in die publieke byeenkomste van die gemeente nie.

Paulus leer ons dus dat nie alle gawes geskik is vir elke konteks nie. In die erediens moet die gemeente se opbou, nie individuele selfvervulling, die doel wees. Tale sonder uitleg het ’n plek in persoonlike gebed, maar in die gemeente is verstaanbare bydraes die weg wat gevolg moet word.

View all posts in this series

Discover more from Bybelskool

Subscribe to get the latest posts sent to your email.

Kronologiese Bybelleesplan

Chris van Wyk

Ek is Direkteur van Bediening en Geestelike Vorming by Veritas College International. My passie in die lewe is om God bo alles te dien en gelowiges in geloofsvorming te begelei. I am Director of Ministry and Spiritual Formation at Veritas College International. My passion in life is to serve God above all and to lead believers in faith formation.

Maak 'n opmerking

Onlangse kommentaar