Skip to main content

Numeri 25

Written by Chris van Wyk on . Posted in Kronologiese Bybelleesplan.

Pinehas se passie vir God stop die plaag as straf vir afgodery en onsedelikheid

Teks en konteks

Israel is by Sittim aan die oostekant van die Jordaan, die plek vanwaar Josua verkenners die 16 km Kanaän sal instuur na Jerigo (Jos. 2:1) en uiteindelik die Jordaan self sal oorsteek om die beloofde land in te neem (Jos. 3:1).

Soos Moab in hoofstuk 22-24 die gevaar van buite af was om deur Bileam Israel te vervloek, só is Moab steeds in hoofstuk 25 die gevaar. Hierdie keer van binne af deur die Israeliete te verlei met afgodery en onsedelikheid (hoerery) op grond van die raad van Bileam.

Moab en Midian was saam verantwoordelik vir die huur van Bileam (Num. 22:4, 7) en hier sien ons dit ook. Daar is Moabitiese en Midianitiese vroue betrokke. Dit verklaar ook hoekom daar uiteindelik oorlog teen Midian gevoer word as straf vir hierdie aanslag op hulle verhouding met God deur onsedelikheid en afgodery (Num. 31).

By Sinai is Israel al gewaarsku teen enige verdrag met die nasies van Kanaän of ‘n ondertrouery met hulle mense weens die gevaar van afgodery en onsedelikheid (Eks. 34:15-16). Hier word die gevaar op ‘n konkrete wyse geïllustreer. Israelitiese mans val vir die losbandige seksuele verhoudings met Moabitiese vrouens by die offermaaltye waar Baäl-Peor aanbid is.

Die toorn van die Here het teen Israel ontvlam en Moses het op sy bevel van die leiers in die openbaar opgehang voor die heiligdom. Heel waarskynlik het dit ingehou dat hulle arms en bene gebreek is voordat ‘n skerp paal deur hulle liggaam van onder na bo gesteek is en dan in die grond geplant is. ‘n Uiters grusame straf.

Selfs hierdie grusame straf het egter nie die gewenste uitwerking gehad nie, want onder dít alles, sê die skrywer, het ’n Israelitiese man, Simri, tog nog ’n Midianitiese vrou, Kosbi, tussen sy familie in gebring, waarskynlik om met haar te trou. Albei was van gerekende families uit hulle onderskeie nasies soos die vermelding van hulle name en dié van hulle ouers aantoon.

Simri het dit boonop skaamteloos gedoen voor die oë van Moses en die hele gemeente van Israel wat by die ingang van die tent van ontmoeting gestaan en huil het oor die afgryslike straf wat hulle moes toepas. ‘n Plaag het daarby onder die volk uitgebreek weens die toorn van die Here waarskynlik oor Simri se optrede.

Toe Pinehas, seun van die hoëpriester Eleasar, en kleinseun van Aäron, egter sien wat Simri doen, het hy ’n spies gevat en hom na die tent toe gevolg. Daar het hy die spies deur albei gesteek, deur Simri tot in die onderlyf van Kosbi. Sy passie vir God het die plaag afgewend. Daarmee het die ramp onder die Israeliete tot ’n einde gekom al is daar steeds vier en twintig duisend Israeliete dood.

Die Here beloon Pinehas deur hom in die publiek en met die oog op sy nageslag se toekoms te eer, soos Hy God geëer het en ‘n totale ramp vir die volk afgeweer het. Hy lei Israel ook in die uiteindelike geveg met Midian deur die silwertrompette te gebruik (Num. 31).

Dit leer ons dat dit ‘n valse idee is dat ‘n mens ongehoorsaamheid teen die Here eenvoudig kan los, met die verskoning dat God self sal optree. Dit getuig van ‘n volslae minagting en onverskilligheid nie net vir God se eer nie, maar ook vir die heil van sondaars.

Die gedeelte sluit af met ‘n opdrag van die Here om teen die Midianiete op te tree wat dan ook die laaste ding is wat Moses doen (Num. 31) vóór hy met sy laaste toesprake in Deuteronomium afskeid neem en self die grens tussen hier en daar oorsteek met sy dood.

Betekenis

Psalm 106:28-31 haal hierdie verhaal van Israel se sonde met Baäl-Peor aan as bewys van die onbestendigheid van Israel en prys tegelykertyd Pinehas se optrede wat deur die geslagte vir hom as ‘n daad van geregtigheid gereken is.

Paulus gebruik ook hierdie verhaal om gelowiges te waarsku om nie op dieselfde wyse as die volk hier in Sittim die Here te verloën deur afgodery en losbandigheid (1 Kor. 10:8). Hy wil ons leer om ons te staal teen die versoekings wat daar op geestelike en seksuele gebied na ons toe kom: “God is getrou. Hy sal nie toelaat dat julle bo julle kragte versoek word nie; as die versoeking kom, sal Hy ook die uitkoms gee, sodat julle dit kan weerstaan … Of julle eet en of julle drink of wat julle ook al doen, doen alles tot eer van God.” (2 Kor. 10:13b, 31).

Die waarskuwing teen die “leer van Bileam”

Johannes gebruik in Openbaring 2:14 die verhaal van Bileam uit Numeri 22-25 (vgl. Num. 31:8,16) om nie net die verval in afgodsdiens en onsedelikheid in sy brief aan Pergamum aan te spreek nie, maar ook die gevaar van verkeerde leerstellings uit te lig wat die basis verskaf vir gelowiges om afvallig te raak.

Die “leer van Bileam” raak dus ‘n beskrywing van enige leerstelling wat gelowiges verlei om by afgodsdiens en onsedelikheid betrokke te raak, terwyl hulle in hulle onkunde dink dat daar niks fout is mee nie! Hierdie mense is ook die Nikolaïete genoem (Openb. 2:15; vgl. ook Openb. 2:6).

Die woord “Nikolaïete” is ’n Hebraïsme, d.w.s. ’n Hebreeuse/Aramese woord wat in Grieks geskryf word. In Aramees beteken nichola “laat ons eet”. Dit verwys waarskynlik na heidense volgelinge van die Here Jesus Christus wat nie wou inval met die besluit van die Jerusalem vergadering nie (Hand. 15:22-29). Nikolaïete beteken dus iets soos: “Laat-ons-eters”, mense wat vervolging wou vermy en daarom by hulle etes die Romeinse gode vereer het saam met die God van Israel in Christus. Die Here Jesus wou egter niks daarvan weet nie, en het hulle skerp aangespreek.

Dieselfde sien ‘n mens by Judas, die broer van Jesus, wat in Judas 11 die verhaal van Bileam uit Numeri 22-25 gebruik om die “bedrog van Bileam”, weens gierigheid, af te wys in terme van die lasterlike leerstellings van goddelose leraars wat die genade van God misbruik en mense verlei om doodgewoon volgens hulle natuurlike drange te lewe en nie volgens God se standaarde nie.

Hulle sal egter nie die straf wat God oor afgodery en onsedelikheid bring, kan ontwyk nie, want in plaas daarvan dat hulle deur die Gees van God beheers word, laat hulle toe dat hulle natuurlike drange hulle beheers. Dit bring nie net verdeeldheid in die geloofsgemeenskap nie, maar stort die oortreders in die volle oordeel van God, soos Judas dit uitspel in die res van sy brief.

Ook Petrus gebruik die “weg van Bileam” uit Numeri 22-25, op voetspoor van Judas, as waarskuwing in 2 Petrus 2:15-16 om die lasterlike lering van die dwaalleraars aan die kaak te stel wat met wellus en losbandigheid jong bekeerlinge verlei om terug te keer na die besmetting van die wêreld waaruit hulle so pas vrygekom het nadat hulle die Here Jesus as Verlosser leer ken het. Hulle verlei met hulle losbandige leringe onstandvastige mense – “die vervloektes”, sê Petrus! – om af te wyk van die “heilige gebod” rondom morele waardes en terug te keer na die sondes van hulle natuurlike drange, soos ‘n hond na sy braaksel, soos ‘n gewaste vark wat weer in die modder gaan rol.

View all posts in this series

Discover more from Bybelskool

Subscribe to get the latest posts sent to your email.

Kronologiese Bybelleesplan

Chris van Wyk

Ek is Direkteur van Bediening en Geestelike Vorming by Veritas College International. My passie in die lewe is om God bo alles te dien en gelowiges in geloofsvorming te begelei. I am Director of Ministry and Spiritual Formation at Veritas College International. My passion in life is to serve God above all and to lead believers in faith formation.

Maak 'n opmerking

Onlangse kommentaar