Skip to main content

Jesus verklaar dat sy moeder en broers dié is wat die woord van God hoor en doen

Hierdie gedeelte kom in al drie Sinoptiese Evangelies voor (vgl. Luk. 8:19-21; Mrk. 3:31-35), met Jesus wat telkens op sy familie se versoek reageer deur die tema van die hoor en doen van God se Woord te beklemtoon, iets wat in Matteus weer in die gelykenis van die Saaier sterk na vore sal tree. In Matteus vorm dit verder deel van Jesus se reaksie op die voorafgaande konfrontasies met die Fariseërs en dien dit as oorgang na die gelykenisse van hoofstuk 13. Dit volg boonop op Jesus se lering oor integriteit in woord en daad (Matt. 12:33-37) en sy bevestiging van sy identiteit as die Seun van die mens (Matt. 12:38-45), wat die betekenis van hierdie gebeurtenis verder belig. Die boodskap is dat, terwyl die godsdienstige leiers Jesus verwerp en selfs sy familie nog nie ten volle sy sending begryp nie, die dissipels as sy ware familie geïdentifiseer word. Die fokus val dus nie op biologiese verwantskap nie, maar op die nuwe geloofsfamilie wat gevorm word deur dié wat die wil van God hoor en doen.

MATTEUS 12:46-50

46 Terwyl Hy nog besig was om met die skares te praat, het sy moeder en broers buite gestaan en wou met Hom praat.

47 En iemand het vir Hom gesê: “Kyk, u moeder en broers staan buite en wil met U praat.”

48 Maar Hy het geantwoord en vir die een wat met Hom praat, gesê: “Wie is my moeder en wie is my broers?”

49 Toe het Hy met sy hand na sy dissipels gewys en gesê: “Daar is my moeder en my broers.

50 Want wie ook al die wil van my Vader in die hemel doen, hy is my broer en suster en moeder.”

Continue reading

Jesus waarsku dat ‘n onrein gees kan terugkeer en iemand dan slegter daaraan toe is

Soos die vorige gedeelte deel Matteus hierdie waarskuwing van Jesus met Lukas (11:24-26), en die inhoud van die uitspraak is byna identies. In Lukas gebruik Jesus die beeld as ‘n algemene waarskuwing oor die noodsaak van ware dissipelskap. Bevryding van die bose is nie genoeg nie; die leemte wat ontstaan, moet gevul word met toewyding aan God en ‘n lewe van gehoorsaamheid. In Matteus gebruik Jesus dieselfde uitspraak binne die konteks van die toenemende konflik met die Fariseërs. Daarom word die toepassing skerper en meer spesifiek: die “slegte geslag” wat Jesus se bediening beleef, maar Hom verwerp, verkeer in gevaar om geestelik slegter daaraan toe te wees as voorheen. Waar Jesus in Lukas die beginsel algemeen op die geestelike lewe van sy hoorders toepas, gebruik Jesus in Matteus dieselfde waarskuwing om die erns van Israel se verwerping van God se besoeking in sy midde te beklemtoon.

MATTEUS 12:43-45

43 “Wanneer ’n onrein gees uit ’n persoon uitgaan, gaan hy deur waterlose plekke en soek rus, maar vind dit nie.

44 Dan sê hy: ‘Ek sal terugkeer na my huis waarvandaan ek vertrek het;’ en hy kom en vind dit onbewoon, skoongevee en netjies gemaak.

45 Dan gaan hy en neem sewe ander geeste slegter as hyself met hom saam en hulle gaan in en neem hul intrek daar; en die persoon is op die ou end slegter daaraan toe as voorheen. So sal dit ook gaan met hierdie slegte geslag.”

Continue reading

Die Seun van die mens sal in die binneste van die aarde wees soos Jona in die maag van die groot vis

Soos met die vorige gedeelte deel Matteus hierdie lering van Jesus met Lukas (vgl. egter Matt. 16:1-4 en Mrk. 8:11-12 waar Matteus en Markus ook ooreenstem, maar in ‘n volgende verwysing van Jesus na Jona). Albei Evangelies teken Jesus se reaksie aan op mense wat meer tekens verlang, maar die lering kom in verskillende kontekste en met verskillende beklemtonings na vore. In Lukas (11:29-32) reageer Jesus op die skare se begeerte na verdere tekens en beklemtoon Hy dat Hyself, as die Seun van die mens, die teken is wat hierdie geslag nodig het. In Matteus gebruik Jesus dieselfde tema, maar brei Hy die betekenis van die teken van Jona verder uit deur dit spesifiek te verbind aan Jona se drie dae en drie nagte in die groot vis. Hierdie verwysing wys vooruit na Jesus se dood, begrafnis en opstanding. Daarmee word die opstanding die finale en onweerlegbare bevestiging van sy identiteit en gesag, terwyl die oordeel oor dié wat weier om te glo des te sterker beklemtoon word. Waar Jesus in Lukas die fokus plaas op die voldoende getuienis wat reeds aan die geslag gegee is, beklemtoon Jesus in Matteus hoe sy komende opstanding die beslissende teken van God se handeling in die geskiedenis sal wees.

MATTEUS 12:38-42

38 Toe het sommige van die skrifkenners en Fariseërs Hom geantwoord en gesê: “Leermeester, ons wil van u ’n teken sien.”

39 Maar Hy het geantwoord en vir hulle gesê: “’n Slegte en ontroue geslag wil ’n teken hê, en ’n teken sal nie vir hulle gegee word nie, behalwe die teken van Jona die profeet.

40 Want net soos Jona drie dae en drie nagte in die maag van die groot vis was, so sal die Seun van die mens drie dae en drie nagte in die binneste van die aarde wees.

41 Die manne van Nineve sal by die oordeel saam met hierdie geslag opstaan en dit veroordeel omdat hulle tot inkeer gekom het deur die prediking van Jona, en kyk, meer as Jona is hier.

42 Die koningin van die Suide sal by die oordeel saam met hierdie geslag opstaan en dit veroordeel omdat sy van die eindes van die aarde af gekom het om na die wysheid van Salomo te luister, en kyk, meer as Salomo is hier.”

Continue reading

Elke boom word aan sy vrug geken

Anders as die voorafgaande gedeelte oor die sonde teen die Heilige Gees, deel Matteus hierdie lering van Jesus net met Lukas. Albei Evangelies gebruik die beeld van ‘n boom wat aan sy vrugte geken word om die verband tussen ‘n mens se innerlike lewe en uiterlike optrede te verduidelik. In Lukas (6:43-45) gebruik Jesus dit in die Vlakterede as ‘n algemene onderrig aan dissipels: wat in die hart leef, sal uiteindelik in woorde en dade sigbaar word. In Matteus gebruik Jesus dieselfde beginsel binne die konteks van sy konfrontasie met die Fariseërs ná hulle beskuldiging dat Hy deur Beëlsebul werk. Hier word die beeld spesifiek toegepas op hulle optrede en woorde. Hulle lasterlike beskuldigings openbaar die toestand van hulle harte en wys dat slegte vrugte uit ‘n slegte bron voortkom. In Matteus brei Jesus die toepassing verder uit deur te beklemtoon dat mense selfs vir hulle woorde op die oordeelsdag rekenskap sal gee. Waar Jesus in Lukas die beginsel breedweg op dissipelskap toepas, gebruik Jesus in Matteus dieselfde waarheid om die erns van die Fariseërs se verwerping van God se werk aan die lig te bring.

MATTEUS 12:33-37

33 “Veronderstel die boom is goed, dan is sy vrugte goed, of veronderstel die boom is sleg, dan is sy vrugte sleg, want die boom word aan sy vrugte geken.

34 Julle broeisel slange, hoe kan julle goeie dinge sê terwyl julle sleg is? Want die mond praat waarvan die hart vol is.

35 Die goeie man bring uit sy goeie skat goeie dinge, en die slegte man uit sy slegte skat, slegte dinge.

36 Maar Ek sê vir julle dat mense van elke onbesonne woord wat hulle sê rekenskap sal gee op die oordeelsdag,

37 want op grond van jou woorde sal jy vrygespreek word, en op grond van jou woorde sal jy skuldig bevind word.”

Continue reading

Jesus waarsku teen die ewige sonde van lastering teen die Heilige Gees

Die drie Sinoptiese Evangelies behandel dieselfde verhaal, maar met verskillende aksente. Markus (3:20-30) plaas die fokus op die konflik rondom Jesus se bediening in Kapernaum en verbind die beskuldiging dat Hy deur Beëlsebul werk direk aan sy waarskuwing oor die lastering van die Heilige Gees. Lukas (11:14-23) beklemtoon die betekenis van Jesus se duiweluitdrywing as bewys dat die koninkryk van God reeds aangebreek het en ontwikkel veral die beeld van Jesus as die “sterker man” wat Satan se mag verbreek. Matteus neem elemente uit albei hierdie tradisies op, maar plaas die verhaal binne sy groter tema van Jesus as die Messias en Seun van Dawid. Hy wys dat Jesus se uitdrywing van demone nie net ‘n wonderwerk is nie, maar ‘n beslissende openbaring dat God se koninkryk in Hom aangebreek het en dat die verwerping daarvan verreikende geestelike gevolge inhou.

MATTEUS 12:22-32

22 Toe is ’n demoonbesetene na Hom toe gebring, wat blind en doofstom was, en Hy het hom gesond gemaak sodat die doofstomme kon praat en sien.

23 Die skares was almal verstom en het gesê: “Is Hy nie miskien die Seun van Dawid nie?”

24 Maar toe die Fariseërs dit hoor, het hulle gesê: “Hy dryf demone alleenlik uit deur Beëlsebul, die aanvoerder van die demone.”

25 Maar omdat Hy hulle gedagtes geken het, het Hy vir hulle gesê: “Elke koninkryk wat teen homself verdeeld is, word woes gelaat, en elke stad of familie wat teen homself verdeeld is, sal nie staande bly nie.

26 En as die Satan die Satan uitdryf, is hy teen homself verdeeld; hoe sal sy koninkryk dan staande bly?

27 En as Ek deur Beëlsebul die demone uitdryf, deur wie dryf julle volgelinge hulle uit? Daarom sal hulle julle regters wees.

28 Maar as Ek deur die Gees van God die demone uitdryf, dan het die koninkryk van God by julle gekom.

29 Of hoe kan iemand in die huis van ’n sterk man ingaan en sy besittings steel as hy nie eers die sterk man vasbind nie? Dan kan hy sy huis plunder.

30 Die een wat nie saam met My is nie, is teen My, en die een wat nie saam met My byeenbring nie, jaag uitmekaar.

31 Daarom sê Ek vir julle, elke sonde en lastering sal mense vergewe word, maar die lastering teen die Gees sal nie vergewe word nie.

32 En wie ook al iets teen die Seun van die mens sê, sal vergewe word. Maar wie ook al iets teen die Heilige Gees sê, sal nie vergewe word nie, nie in hierdie bedeling nie en nie in die een wat kom nie.”

Continue reading

Onlangse kommentaar