Bybelskool

Rigters

Die boek Rigters

Soos met die meeste Ou Testament boeke, is die skrywer van die Rigterboek nie vir ons bekend nie.  Wat ons wel weet, is dat die verhale van die Rigterstyd met tyd versamel is, by mekaar gepas en deur ‘n eindredaktor in die tyd na die ballingskap in ‘n boek gefinaliseer is (vgl. 18:30).

Die boek handel oor die tyd na die aanvanklike inname van die land deur Josua en die stryd om te oorleef in die land tussen die nasies wat steeds daar gebly het.  Die boek vertel die verhaal van die wel en wee van die volk tussen ongeveer 1400 en 1050 v.C.

Die tyd van die rigters was ‘n tyd van groot afvalligheid en ongehoorsaamheid aan die Here.  Die volk het telkens weer afvallig geraak van die Here en die omringende nasies se afgode aanbid en by hulle onsedelikheid betrokke geraak.  Die leiers wat die Here gebruik het, was ongelukkig ook nie van dieselfde statuur as ‘n Moses en ‘n Josua nie, wat beteken het dat die verlossing wat die Here deur hulle bewerk het, meesal net vir ‘n tyd was, waarna die volk weer afvallig geraak het.

Een van die redes hiervoor was dat die inname van die land in der waarheid ‘n stadiger proses was as die indruk wat die boek Josua wek.  Waar Josua vertel dat die stamme saamgestaan het om die land te verower, berig Rigters dat elke stam daarvoor verantwoordelik was om die gebied wat aan hom toegeken is, te verower.  Al die stamme het ook nie met ewe veel sukses hulle gebiede verower nie.  Juda het die meeste sukses behaal, die ander stamme was minder suksesvol.

Daarby was die inname ook onvolledig, met ‘n groot aantal Kanaänitiese volkere wat tussen die Israeliete bly voortbestaan het.  Dit het beteken dat daar telkens die versoeking was om deel te neem aan die heidense feeste, waarin veral die onsedelikheid daarvan ‘n impak op die volk en hulle verhouding met die Here gehad het.

Sommige van die Kanaänitiese volke het saamgewerk met die Israeliete, bv. die Keniete (bv. Jael wat vir Sisera gedood het) wat volgens oorlewering familie van hulle was vir Jetro wat van Abraham se vrou Ketura afgestam het.  Moses was getroud met Jetro se dogter, Siporra, dus ‘n Kenitiese vrou.

Die verskillende verhale van dié tyd word kenmerkend in dieselfde patroon gegiet.

  1. Elke verhaal begin met die volk wat afvallig word.
  2. Die Here straf die volk en gee hulle oor aan onderwerping en onderdrukking deur die omringende nasies.
  3. As die volk te swaar begin kry, kom hulle tot inkeer, en roep na die Here om uitkoms.
  4. Dan luister die Here, stuur ‘n leier om hulle uit hulle penarie te red en verlos hulle. Net om daarna maar weer te sien dat die volk afvallig word, gestraf word, roep na die Here en uit genade verlos word.

Die leier wat die Here stuur, was dikwels ‘n onbelangrike (Gideon) of kontroversiële (Ehud en Jael was sluipmoordenaars,  Jefta was ’n huursoldaat) persoon of van twyfelagtige moraliteit (Simson wat nie van vroue af kon wegbly nie).

Aan die een kant wys dit iets van die beskikbare leierskap materiaal, maar aan die ander kant darem ook iets van die genade van die Here wat deur enigiemand kan werk.

Geeneen van hierdie leiers kon egter daarin slaag om Israel in ‘n standvastige lojale verhouding met die Here te plaas nie.  Die boek eindig op ’n noot van wanhoop wanneer daar nie eers meer rigters in Israel te vinde is nie en elkeen begin doen het wat reg is in sy eie oë.   Die verhaal van Rut wat met dié tyd geassosieer is, was hierin ‘n hoopvolle uitsondering.

Daarmee word die tafel gedek vir die behoefte aan en verwagting vir ‘n koning wat met die verhale van Saul en Dawid in vervulling gaan.

Wie was die Rigters?

Sommige geleerdes maak baie van ‘n vermeende verskil tussen die sogenaamde groot rigters (Debora-Barak, Gideon, Simson) en die klein rigters (Tola, Jair).  Hulle beskryf die groot rigters as charismatiese leiers, wat vir hulle taak deur God geroep is, en die kleiner rigters as regters wat die volk met regsuitsprake gedien het.  Die meeste geleerdes dink egter dat die verskil eintlik net daaraan te wyte is dat daar oor sommige rigters meer geskrywe is as oor ander, moontlik omdat hulle meer vir Israel op militêre gebied beteken het.  Debora, ‘n sogenaamde groot charismatiese rigter, het bv. ook regspraak beoefen (Rigt. 4:4-5).

Die woord vir rigter kan as regter of regeerder (leier) verklaar word (so ook in die Mari-tablette en Ugaritiese tekse) wat ‘n idee gee van wat die rigters gedoen het. Hulle is deur die Here geroep om die volk te verlos, hulle het regspraak beoefen, hulle het ‘n rol gespeel by die jaarlikse verbondsvernuwingsfees en eintlik as verbondsmiddelaar opgetree tussen God en die volk.

Weens die charismatiese kant van baie van die rigters kan hierdie tyd as ‘n tyd van helde beskryf word, wat die epiese aard van die verhale verklaar.

Indeling van die boek

Die boek bestaan uit drie dele, soos drie dele van ‘n musiekstuk:

Overture wat die hooftema inlei (1:1-3:6)

In die eerste deel word die tema van die boek ingelei in twee dele, 1) die verloop van die verowering van die land in die suide en noorde van die land en 2) ‘n samevatting van die patroon wat in die res van die boek gevolg sal word: afvalligheid, straf, roep na God, verlossing deur ‘n rigter.

Variasies op die overture (3:7–16:31)

In die tweede deel word die verhale van afvalligheid, straf, roep na die Here en verlossing deur 12 verskillende leiers (wat ooreenstem met die aantal stamme van Israel) in die proses van die verowering van die land vertel:

  • Otniël (3:7-11 – uit Juda teen die Arameërs) – sy storie is ‘n patroon vir die res wat volg.
  • 5 groter rigters:
    • Ehud (3:12-30 – uit Benjamin teen die Moabiete),
    • Debora-Barak (4:1-5:31 – uit Efraim teen die Noordelike koalisie),
    • Gideon (en Abimelek) (6:1-9:57 – uit Benjamin teen die Midianiete en Amalekiete),
    • Jefta (10:6-12:7 – uit Manasse teen die Ammoniete),
    • Simson (13:1-16:31 – uit Dan teen die Filistyne).
      • Die 5 verhale is op konsentriese wyse gerangskik: Ehud en Simson, twee alleenlopers, se verhale begin en eindig die deel. Debora-Barak en Jefta, waarin ‘n vrou en ‘n uitgeworpene die verlossers word, se verhale is die binne-raamwerk van die verhale. En Gideon se verhaal is die hart van hierdie gedeelte, waarmee eintlik ‘n vraag op die tafel gesit word: Wie is Israel se koning? (vgl. Gideon se seun se naam Abimelek wie se naam beteken My pa is koning).
    • 6 kleiner rigters:
      • Samgar (3:31),
      • Tola (10:1-2),
      • Jaïr (10:3-5),
      • Ibsan (12:8-10),
      • Elon (12:11-12),
      • Abdon (12:13-15).

‘n Koda wat die overture illustreer (17:1–21:25)

Die derde deel skets die onverkwiklike situasie van die volk wat in anargie verval het, elkeen na eie goeddunke opgetree het, en wat eers met die koms van die priester-profeet Samuel weer herstel is.  Die verhale sluit in dié verhaal van die afgode van Miga en die Leviet wat by hom gaan bly het, die verhaal van die kaping van hierdie Leviet deur die stam van Dan, die verhaal van die verwoestende gebeure rondom sy byvrou en die Benjaminiete van Gibea wat toe deur die ander Israeliete gestraf is, waarvan die oorblyfsel uiteindelik van vroue voorsien moes word, 400 maagde uit Jabes in Gibea.

Oorsig van belangrike plekke

  1. Bokim – Dit was ’n plek iewers tussen die heiligdomme van Gilgal en Bet-El. Die Engel van die Here het hier aan die volk verskyn (2:1–5) hulle straf aangekondig, wat die volk ernstig laat huil het.  Daarom het dit ‘n simbool geword van die gevolge van Israel se ongehoorsaamheid aan die Here.
  2. Jerigo – Josua het die persoon vervloek wat Jerigo weer probeer opbou (Josua 6:26). Toe die land later onder die stamme verdeel is, is Jerigo aan die stam van Benjamin gegee (Josua 18:21).  Toe Eglon van Moab Israel aangeval het, het hy ook die stad Jerigo verower. In Rigters word na Jerigo as die ‘‘Palmstad’’ verwys (Rigt. 1:16, 3:13). In Deuteronomium 34:3 word verwys na die ‘‘Jerigolaagte’’.  Eglon het moontlik ’n paleis in Jerigo gehad.  Dit is daar waar Ehud, die hotklou uit die stam van Benjamin, hom met ’n swaard wat hy onder sy klere versteek het, doodgesteek het (3:12-30).
  3. Hasor – was vyftien kilometer noord van die See van Galilea geleë. In die tyd van Josua het die koning van Hasor ’n noordelike koalisie met omringende inwoners teen die magte van Israel gevorm. Josua het die stad ingeneem en sy koning doodgemaak (Josua 11:1–15). Ongeveer ’n eeu later, in die tyd van die rigters, het Debora en Barak teen die koning van Hasor opgetrek (Rigt. 4) . Hierdie koning se naam was ook Jabin, soos dié van sy voorgangers.  Jabin van Hasor het die Israeliete vir twintig jaar lank oorheers.  Debora het Barak beveel om teen Sisera, die aanvoerder van Jabin se leër, op te trek.  In die slag van Taänak, tussen die Taborberg en die Kisonspruit, het Israel die oorwinning behaal.
  4. Waarsêershoogte – Hierdie hoogte was in die Jisreëlvlakte geleë. Die Midianiete het hier kom kamp opslaan (7:1).  Die Midianiete het weer begin om die Israeliete se oeste en veekuddes te verwoes en dood te maak. Die volk het die Here om hulp gesmeek en Hy het Gideon gestuur om hulle te verlos. Hy was baie onseker  en vol twyfel, maar het uiteindelik tog die altaar van Baäl in sy tuisdorp gaan afbreek. Dit het ’n opskudding veroorsaak. Daarna het Gideon, vervul met die Gees van God, die Midianiete aangeval waar hulle naby Waarsêershoogte kamp opgeslaan het. Hoewel hy net ’n handjievol manskappe gehad het, het hy die hele leër uitmekaar laat spat (6:1–8:25).
  5. Sigem – Abimelek was die koning van die stad Sigem (9:1–57). Sigem was sowat 60 km noord van die huidige Jerusalem, tussen die Ebalberg en die Gerisimberg geleë.  Josua het al die stamme van Israel by Sigem bymekaar laat kom en opnuut ’n verbond met die Here daar gesluit (Jos 24:1-28).  Sigem was ook een van die asielstede van Israel (Jos 21:21).  Abimelek het die inwoners van Sigem oorreed om hom koning van die stad te maak.  Die inwoners  van Sigem het later teen hom in opstand gekom.  Hy het met sy leër al die mense in die stad doodgemaak, die stad afgebreek en sout daaroor gestrooi.
  6. Ammon –was ’n volk wat eers later op die toneel gekom het. In die tyd van die rigters het hulle begin om hulle gebied uit te brei. Hulle het grond beset wat Israel in Moses se tyd van die Amoriete afgeneem het (Num. 21:21–35).  Die manne van Gilead het onder aanvoering van Jefta die Ammoniete uit hierdie gebied verdryf (Rigt. 11:11-32).  Hierdie gebeure vorm die agtergrond vir die tragedie van Jefta wat sy dogter aan die Here geoffer het.
  7. Sorekvallei – die vallei het oorspronklik aan die stam van Dan behoort. Die beleërde stad Bet-Semes was in die vallei. Die Filistyne het egter die vallei oorgeneem en die Daniete verplig om elders ’n woonplek te gaan soek (Rigt. 18:1–31).  Die Filistynse meisie Delila het in hierdie vallei gewoon.  Dit was sy wat daarin geslaag het om Simson se lewensgeheim uit te vind en die Filistyne hom gevange te laat neem (Rigt. 16:4-22).
  8. Gasa – die stad was 5 kilometer van die kus langs die hoofroete na Egipte geleë. Dit was een van die vyf hoofstede van die Filistyne.  Die Gasastrook bly vandag nog voortdurend in die nuus.  Simson het in sy tyd die stadspoort se deure met kosyne en al uitgeruk (Rigt. 16:3).   Nadat hy in Delila se strik getrap het, is sy oë uitgesteek en hy is in Gasa in die tronk gegooi.  Simson het sy nasireërgelofte met God hernieu en God het aan hom die krag gegee om die stutpilare van die Dagontempel in Gasa op homself en die duisende feesgangers in die banketsaal om te trek (Rigt. 16:23–31).
  9. Dan – was geleë aan die voet van die Hermonberg aan die bopunt van die Hulevallei. Een van die takke van die Jordaanrivier begin hier.  Die stad se naam was oorspronklik Lajis.  Toe die stam van Dan uit die Sorekvallei moes padgee, het hulle hierheen verhuis (Rigt. 18:1–31).  Op pad soontoe het hulle by die huis van Miga in die Efraimsberge aangegaan en sy Leviet en afgodsbeelde met hulle saamgeneem.  Toe hulle by Lajis aankom, het hulle die onskuldige en onbewapende inwoners aangeval en doodgemaak en die stad herdoop tot Dan. Toe Israel in twee gedeel het, het Jerobeam van Israel hier ’n heiligdom opgerig waarin hy ’n goue kalwerbeeld gesit het (1 Kon 12:29).  Dan word dikwels in die Bybel gebruik as aanduiding van die noordelike grens van Israel met Berseba as die suidelike grens.
  10. Gibea – dit was ’n dorp in die heuwels net noord van die huidige Jerusalem. Die stam van Benjamin  het hier gebly.  In die tyd van die rigters het straatboewe van die dorp hulle soos Sodomiete gedra en geëis dat ’n Leviet wat hier oornag het met hulle geslagsomgang moes hê.  Hy het sy vrou vir hulle gegee en hulle het haar die hele nag lank verkrag en mishandel (Rigt. 19:1–28). Dit het gelei tot ’n burgeroorlog tussen die stam van Benjamin en die ander stamme van Israel (Rigt. 19:29-20:48).  Benjamin is in hierdie oorlog bykans heeltemal uitgeroei (Rigt. 21:1-25).  Saul was van die dorp afkomstig en hy het dit sy regeringsetel gemaak nadat hy die eerste koning van Israel geword het.
  11. Mispa – ’n Hele paar plekke in die Bybel staan bekend as Mispa of Mispe (vgl. bv. Jos. 11:3). Die Mispa in Rigters is ’n dorp van Benjamin op die grens met Juda. Samuel het in sy tyd die volk daar bymekaar laat kom (1 Sam. 7:2–12).  In die rigtertyd het die leiers van die volk by Mispa byeengekom om te besluit hoe die slegte inwoners van Gibea gestraf moes word. Die stadsleiers van Gibea het geweier om die skuldiges oor te lewer.  Al die stamme het daarop in ’n geveg betrokke geraak met die inwoners van Gibea en die stam van Benjamin, aangesien die dorp in hulle stamgebied geleë was. Die gevolg van hierdie stryd was tot oneer van Benjamin en al die ander stamme (Rigt. 19:29-21:25).

Riglyne vir die lees

Terwyl julle die boek deurlees, let op vir die volgende aspekte van die verhaal:

  • Die basiese probleem wat die onvolledige inname van die land vir die Israeliete verskaf het: die afgodediens van die Kanaäniete (2:3) word ‘n strik vir die volk waarin hulle telkens trap en hulle ongehoorsaam aan die Here maak. Die laaste deel van die boek wys hoe ruggraatloos die volk word wanneer daar nie ‘n suiwer diens aan God in stand gehou word nie.
  • Die volk se eenheid is telkens in gedrang en kom ironies genoeg eers aan die einde tot sy reg met die noodwendige dissiplinering van Benjamin se wandade. Vergelyk bv. Debora se veroordeling van Reuben se versaking van hulle plig teenoor die res van die volk (Rigt. 5:15-16).
  • Die Here se geduld en verlossing skyn soos ‘n helder lig in die onderskeie verhale deur. Telkens word die Gees van die Here vaardig oor ‘n rigter wat die volk verlos.  Tog is dit interessant dat daar eintlik ‘n totale gebrek van die teenwoordigheid van die Here in die midde van sy volk is, soos die geval was in die woestynverhale en aanvanklik met Josua se verowering.  Israel het in die tyd in chaos verval.  Net God kan die situasie omkeer, soos Hy begin doen het in die tyd van Samuel en Dawid.
  • Dink ook na oor die ooreenkoms wat die Rigtertyd met die post-koloniale geskiedenis van Afrika vertoon – teen 2004 was daar al meer as 60 verskillende suksesvolle militêre oornames in die 40 jaar na die begin van onafhanklikheid van die koloniale owerhede. Die behoefte aan goeie leierskap wat ‘n mens in Rigters aanvoel, is ook iets wat in Afrika nodig is.

Beplanning

Ek beplan om Rigters in die eerste kwartaal 2018 hoofstuk vir hoofstuk deur te lees. Ek begin DV 24 Januarie 2018.

 

     

Onlangse kommentaar

  • Avatar

    Ernst

    |

    Dankie Chris.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Leana. Jy kan die vorige Bybelboeke se bydraes lees by die Bybelboeke spyskaart item.

  • Avatar

    Leana Weyers

    |

    Baie dankie vir die inligting. Kan ek asb vra waar ek die boeke wat reeds behanel se inligting aflaai. Ek is nuut en wil graag daardie inligting inwin.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Ernst. Die vierde gebod word Bybelsgesproke deur twee goed gemotiveer.

    • Israel moes die sabbatdag vier, om hulle te herinner daaraan dat God alles goed gemaak het, soos Hy op die sewende dag gerus het na al sy werk aan die skepping (Eks. 20). Met die viering van die sabbatdag het hulle erkenning aan God gegee vir alles wat Hy gemaak het.
    • Israel moes ook die sabbatdag vier, om hulle te herinner daaraan dat hulle God se volk is, soos God hulle uit die slawerny van Egipte verlos het (Deut. 5). Met die viering van die sabbatdag het hulle erkenning aan God gegee vir die verlossing wat hulle in die regte verhouding met God gebring het.

    Die NT beskou die sabbatdag as ‘n skaduwee van wat sou kom. Die werklikheid is Christus. Dié wat dus in Christus is, vier hulle afhanklikheid van God elke dag, nie net op een dag nie. Hulle vier ook hulle rus van die sonde elke dag, nie net op een dag nie. Hulle het dus nie meer nodig om een dag bó ‘n ander te vier nie, hoewel hulle welkom is om dit te doen, en dit ‘n gesonde ritme van rus en werk kan skep. Niemand mag Christene egter voorskryf daaroor nie.

    Drie NT Skrifgedeeltes dra dié boodskap.

    • Paulus sê: “Daarom moet julle nie dat iemand vir julle voorskrywe wat julle moet eet en drink nie of dat julle die jaarlikse feeste of die nuwemaansfees of die sabbatdag moet vier nie. Dit is alles maar net die skaduwee van wat sou kom; die werklikheid is Christus. Moenie dat iemand wat behae skep in danige nederigheid en in die aanbidding van engele en wat voorgee dat hy allerhande visioene gesien het, julle daarmee mislei nie. So iemand verhef hom oor wat hy in eiewaan van homself dink, en hy hou nie aan die hoof, aan Christus, vas nie. Uit Christus groei die hele liggaam, ondersteun deur die gewrigte en saamgebind deur die spiere, soos God dit laat groei.” (Kol. 2:16-19).
    • Paulus sê ook: “Aanvaar die een wat in die geloof swak is, sonder om met hom te stry as sy opvatting van joune verskil … Vir die een is een dag belangriker as ander dae; vir ’n ander is alle dae ewe belangrik. Elkeen moet net in sy eie gemoed oortuig wees van sy opvatting. Die een wat ’n bepaalde dag op ’n besondere wyse hou, doen dit tot eer van die Here … Niemand van ons leef tog vir homself nie, en niemand sterf vir homself nie. As ons lewe, leef ons tot eer van die Here; en as ons sterwe, sterf ons tot eer van die Here. Of ons dan lewe en of ons sterwe, ons behoort aan die Here. Hiervoor het Christus ook gesterf en weer lewend geword: om Here te wees van die dooies en die lewendes. Jy, waarom veroordeel jy dan jou broer? En jy, waarom verag jy jou broer? Ons sal tog almal voor die regterstoel van God moet verskyn, want daar staan geskrywe: ‘So seker as Ek lewe, sê die Here, voor My sal elke knie buig, en elke tong sal bely dat Ek God is.’ (Jes. 45:23). Elkeen van ons sal dus oor homself aan God rekenskap moet gee.” (Rom. 14:1-12).
    • Die Hebreërskrywer skryf: “Daar wag dus nog steeds ’n sabbatsrus vir die volk van God, want elkeen wat in die rus van God ingaan, rus van sy werk, net soos God van Syne. Laat ons ons dan beywer om in daardie rus in te gaan, sodat niemand hulle voorbeeld van ongehoorsaamheid navolg en ook omkom nie.” (Hebr. 4:9-11).

    Paulus het op sy sendingreise saam met die Jode die sabbatdag gevier in ‘n poging om die evangelie aan hulle te verkondig. (Hand. 13:42 44; 16:13; 18:4). Saam met die Christene het hy egter die eerste dag van die week gevier met nagmaal, in herinnering aan die kruisdood en opstanding van die Here Jesus, en die ander kerklike dinge, soos die insamelinge van die dankoffer, nagekom (Hand. 20:7; 1 Kor. 16:2).

    Dit lê agter die ontwikkeling in die Christelike kerk om op Sondag bymekaar te kom eerder as op die sabbatdag.

  • Avatar

    Ernst

    |

    Chris maar hoe verstaan mens dan dat die Bybelse Sabbat (7de dag) nie meer gehou word nie? Dis tog deel van die 10 gebooie.

    Dankie ek hoor graag jou verduideliking.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Dankie André. Ja, wanneer ons oop raak vir God om deur sy Woord met ons te praat, dan word ons meegesleur deur sy teenwoordigheid om ons roeping as sy kinders te kan vervul. Dit is ‘n avontuur!

  • Avatar

    Andre Bower

    |

    Chris, elke Woensdag is daar klein juwele waarvoor ‘n mens bedag op moet wees. Jy het genoem dat ons die Bybel moet lees soos dit geskrywe is en nie soos ons dit wil verstaan of uit ons raamwerk nie.

    Dit is werklik so. Om ‘n dissipel vir Jesus te wees is verg baie. Jesus verwag absolute gehoorsaamheid, en soos jy al genoem het, dit is nie onderhandelbaar nie. Ek kan nie vereistes lees soos dit my pas nie.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Henriëtte. Jy leer my nou ‘n ding. Dit lyk my daar is maar min visse wat nie skubbe het nie. Barber is blykbaar een. Snoek se skubbe is net klein. Vandaar dat sommige hom as onrein beskryf. Hier is ‘n uitstekende bron wat visse beskryf in terme van hulle aanvaarbaarheid al dan nie binne die Joodse wetgewing. Nie dat dit meer op ons van toepassing is nie, maar net vir interessantheid.

  • Avatar

    Henriëtte

    |

    As senior burger maar nog baie onkundig in die Bybel en gebruike, slurp ek die kennis op. As Weskusser is ek egter nie so seker dat ‘n snoek nie skubbe het nie. Ek verstaan hy verloor sy skubbe wanneer hy uit die water uit kom. Sê maar net, anders is ek jammer dat die snoek vir hulle misgun is! (Verskoon die aweregse bydrae in die uitgelese geselskap)

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Francois. Ek het reeds geskrywe oor die vraag of die wet van God nog geldig bly vandag. Jy kan dit as ‘n inleiding lees. Ek het ook die wyse waarop die wet in ons belydenisskrifte hanteer word, ondersoek wat jy vir nog dieper delf, kan gebruik. Die NGB (artikel 25, 34) sê bv. dat ons die getuienis van die wet gebruik om ons in die evangelie te bevestig en ook ons lewe in alle eerbaarheid tot eer van God en volgens sy wil in te rig. Dit is die hart van my oortuiging. Ek gaan verder om daar te skryf:

    1. Aan die een kant word Jesus Christus dus as die einde van die wet beskryf waardeur die gebruik van die seremonies en heenwysings van die wet afgeskaf is.
    2. Daar word aan die ander kant egter ook geleer dat die waarheid en inhoud daarvan in Christus Jesus bly bestaan, omdat dit in Hom ‘n vervulling gekry het. Die getuienisse van die wet (en die profete) kan daarby nog steeds gebruik word om ons in die evangelie te bevestig en ons lewe in eerbaarheid en tot God se eer en volgens sy wil in te rig.

    Hierdie siening is onder andere gebaseer op Jesus se woorde in die Bergrede in Matteus 5:17-18: “Moenie dink dat Ek gekom het om die wet of die profete ongeldig te maak nie. Ek het nie gekom om hulle ongeldig te maak nie, maar om hulle hulle volle betekenis te laat kry. Dit verseker Ek julle: Die hemel en die aarde sal eerder vergaan as dat een letter of letterstrepie van die wet sal wegval voordat alles voleindig is.”, en Paulus se uitleg van die wet in 1 Timoteus 1:8-11: “Maar ons weet dat die wet goed is wanneer iemand dit op die regte manier gebruik … Dit stem ooreen met die evangelie van die heerlikheid van die lofwaardige God, wat aan my toevertrou is.”

%d bloggers like this: