Psalm 90:1-12

Die fokus van hierdie Leesplan is gemeenskap met God. Ons begin telkens met die bid van die Ons Vader, bid dan die Psalm met ‘n tyd van nadenke, en sluit ons gebedstyd af met ‘n kort Lofprysing. Die idee is dat jy na die Ons Vader die kort gedeelte oor die teks en konteks van die Psalm lees, daarna die Psalm met aandag deurlees, en dan vers vir vers in jou eie woorde (hardop as dit kan) bid. Daarna kan jy die kort bydrae oor die boodskap en betekenis lees vir nadenke. Sluit met die bid van die Lofprysing. Die middag en aand bid jy net die Ons Vader, die Psalm, en die Lofprysing.

Ons Vader

“Ons Vader wat in die hemele is, laat u Naam geheilig word. Laat u koninkryk kom. Laat u wil geskied, soos in die hemel, so ook op die aarde. Gee ons vandag ons daaglikse brood. En vergeef ons ons sondes, soos ons ook ons skuldenaars vergeef. En laat ons nie in versoeking kom nie, maar verlos ons van die Bose. Want aan U behoort die koninkryk en die krag en die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.” (Matt. 6:9-13)

Teks en konteks

Die 4de Psalmboek, Psalms 90-106, fokus op die feit dat Jahwe reg deur die eeue getrou gebly het aan die volk van Israel ten spyte van die problematiek van die Dawidiese koningshuis en die volk se voortdurende ongehoorsaamheid. Die 4de Psalmboek eindig met ’n appèl aan Jahwe om die ballinge weer terug te bring na Jerusalem, soos dit in Ps. 106:47 uitgespel word. Dié tema van God se getrouheid deur die geslagte word onder andere bevestig deur die eerste Psalm in die reeks, Psalm 90, wat ’n Psalm van Moses is. Uiteraard is dit daarom een van die vroegste Psalms, maar dit word hier geplaas om die tema van God as getroue toevlug van geslag tot geslag in te lui: “Here, U was ons toevlug van geslag tot geslag.” (Ps. 90:1). Aan die einde van die 4de Psalmboek word weereens die verhaal van Moses en die volk in die twee laaste Psalms, Psalm 105 en 106, aangeroer, waarmee die tema van God se getrouheid as’t ware omgeklink word: “Hy hou sy verbond altyd in stand” (Ps. 105:8) en “aan sy liefde is daar geen einde nie!” (Ps. 106:1). Soos God aan Dawid getrou was, só was Hy inderdaad reeds getrou van Moses af, wat die hoop op die terugkeer uit ballingskap vir die volk lewend hou. Die Psalm verdeel in twee natuurlike dele: 1) Vers 1–12 is ’n lofprysing op God se werk in die volheid van die lewe van die mensdom wat afsluit met ’n gebed dat die Here ons wysheid sal gee. 2) Vers 13–17 is ’n gebed dat God sy ontferming en liefde in oorvloed aan sy volk sal gee sodat God se goedheid en grootheid vir die nageslag duidelik sal bly. Ons bid dit oor 2 dae.

Bid die Psalm

“’n Gebed van Moses, man van God. Here, U was ons toevlug van geslag tot geslag. Voordat die berge gebore is en U die wêreld voortgebring het, van ewigheid tot ewigheid, is U God. U laat mense weer terugkeer tot stof, en sê: “Keer terug, mensekinders!” Vir U is duisend jaar soos gister wat verbygaan, soos ’n nagwaak wat gou verby is! U vee mense weg soos drome wat verdwyn, soos gras wat in die oggend opkom: Soggens skiet dit op en groei, in die aand verdroog dit en verwelk. Inderdaad, ons kwyn weg onder u toorn; ons is oorweldig deur u woede. Ons sondes is oop en bloot voor U, ons geheime sondes word bekend in die lig van u teenwoordigheid. Al ons dae gaan verby onder u toorn, ons eindig ons lewe soos ’n sug. Die getal van ons jare kan 70 wees, of as ons sterk is, 80. Maar selfs die beste daarvan is vol swaarkry en verdriet. Die lewe is gou verby, en ons bestaan nie meer nie. Wie ken die krag van u toorn? Wie ken die vrees van u woede? Leer ons ons dae só gebruik dat ons wysheid kan bekom.” NLV

Boodskap en betekenis

“O God, our help in ages past
Our hope for years to come,
Our shelter from the stormy blast,
And our eternal home.”

So lui die eerste vers van Isaac Watts se parafrase van hierdie Psalm reeds in 1719 n.C. wat steeds wêreldwyd in die Christelike kerk gesing word. Hy het die essensie van hierdie Psalm op ’n besondere raak manier vasgevang. God was ’n toevlug (skuilplek) van geslag tot geslag: “in ages past”, sowel as die hoop “for years to come.” Om die waarheid te sê, Hy is “our eternal home.” Want, is Hy dan nie van ewigheid tot ewigheid God nie? Die prentjie wat die woord toevlug/skuilplek oproep, is dié van ’n kraal of opstal waar skape of bokke weg van die wind en weer en gevaar beskerm word. Só is God vir ons, sê Moses (vgl. ook sy  lied in Deut. 31:30–32:47). Om die waarheid te sê, die woord vir toevlug word ook gebruik vir God se woonplek (Deut. 26:15) waarin Hy natuurlik die Een is wat die veiligheid daarvan waarborg. Dit is dié wete wat rus bring in onstuimige omstandighede. Hierteenoor word die mens se eindigheid geskets met die beeld van gras wat maar vir ’n dag bestaan voor dit afgesny word, en verlep en verdroog. So is mense onderworpe aan die verganklikheid van die dood. Daar is ’n absolute einde aan hulle kortstondige bestaan, wat skerp kontrasteer met die oneindigheid van God se bestaan. Voeg dit by die ander probleem van mense – dat hulle weens hulle oortredinge en sonde aan God se toorn onderworpe is – en die ellende van die mensdom is maar al te duidelik. Ons jare skiet verby soos ’n gedagte en is vol swaarkry en leed (moeite en rampe) waaroor Moses uitroep: “Leer ons ons dae só gebruik dat ons wysheid kan bekom.” God ken ons soos ons werklik is – eindig, verganklik, geneig tot sonde, onderworpe aan die moeite en rampe van die lewe. Die geheim van die lewe is volgens Moses dat ’n mens dit doodgewoon erken, en nie net sonder voorgee en met meer eerlikheid sal lewe nie, maar ook jou sal instel om beter die geleenthede en potensiaal wat daar wel is, raak te sien en te benut. Dit is die tipe wysheid wat ons van God moet afbid, sê Moses, sodat ons met wysheid kan leef.

Lofprysing

“Weet vandag en verstaan dat die Here God is; Hy alleen is God in die hemel en op die aarde.” (Deut. 4:39)