Psalm 54 – God red my uit elke benoudheid

Die verraad van die Siffiete

Abjatar was nie die enigste wat Dawid ondersteun het nie.  In dieselfde hoofstuk van Samuel word die hernuwing van die verbond tussen Jonatan, Saul se seun, en Dawid vermeld by Goresa in die Sifwoestyn (1 Sam 23:16-18).  Ironies dat Jonatan van Dawid se skuilplek geweet het, maar dat Saul die Siffiete nodig gehad het om Dawid te kon opspoor.

Die Siffiete se verraad was egter nie suksesvol nie, want toe Saul en sy manskappe hom gaan soek, het Dawid na ‘n kliprant in die gebied gevlug in die Maonwoestyn, en daar het Saul die spoor verloor.  Trouens, Saul het vir Dawid aan die een kant van die berg gesoek, met Dawid en sy manne wat net aan die ander kant geskuil het. Voordat Saul egter verder kon soek, het daar ’n boodskapper vir Saul kom terugroep om ‘n Filistynse aanval in Israel te gaan afweer.  Die kliprant het dus in die volksmond die naam Skeidingsrant gekry.

Daar is ook ’n interessante woordspel tussen 1 Sam 23:15: “Dawid het bemerk dat Saul uittrek om sy lewe te soek,” (OAV) en Ps. 54:5: “geweldenaars soek my lewe” (NAV) wat dien om dié twee Skrifgedeeltes aan mekaar te verbind.

Uitleg

Die Psalm is, na die inleidende skets, ’n roerende klaaglied wat in twee dele verdeel is en afsluit met die reddende uitkoms in vers 9:

1. Hoor my gebed en red my van my vyande – vers 3-5.  Die algemene naam van God, Êlôhîm, word 3 keer in die eerste deel van die klaaglied gebruik.  Dawid maak staat op God se regverdigheid om aan hom reg te laat geskied.  Hy herinner God ook aan die feit dat dié geweldenaars en vyande nie rekening hou met God nie.
2. Vernietig hulle dat ek U goedheid kan loof – vers 6-8.  Die persoonsnaam van God, Jahwe, word 2 keer in die tweede deel van die klaaglied gebruik, om die intieme verhouding van Dawid met God uit te druk, teenoor die geweldenaars wat nie met Hom rekening hou nie.  Hy vra dat die onheil wat hulle beplan op hulle sal boemerang en God se getrouheid só sal blyk.  Let op dat die offers wat Dawid beplan, selfs meer sal wees as wat God van hom sou kon vra, omdat hy só sy dankbaarheid onomwonde teenoor God wil uitspreek.

Dawid loof aan die einde van die Psalm die feit dat die Here hom uit elke benoudheid gered het.  Dié ervaring van hom inspireer ons om God ook te vertrou vir elke benoudheid waarin ons verkeer.  Waar sy Naam in ’n situasie van benoudheid en onheil aangeroep word, laat Hy sy teenwoordigheid ken.

’n Mens sou tereg vrae kon vra oor die skerpheid van Dawid se oordeel oor sy vyande, veral in die lig van Jesus se gebod om juis die vyande lief te hê en sy besluit om die kruisdood vir sondaars te verduur.  Maar, Dawid se reslose vertroue op God se redding spreek steeds regdeur die eeue om ons te motiveer om God te vertrou, al sal ons nie meer op dieselfde wyse as hy teenoor ons vyande optree nie.