Psalm 132 – Here, laat u gesalfde se kroon skitter

Met hierdie Psalm roep die pelgrims die geskiedenis van Dawid en die koningshuis in herinnering.  Hulle dink terug aan die passie van Dawid om ‘n tempel vir die Here te bou waarin die ark, die simbool van God se teenwoordigheid, ‘n vaste rusplek kan kry – vers 1-9.  Hulle tree opnuut ook in vir die Dawidshuis dat die Here sy belofte van trou aan hom en sy nageslag sal nakom – vers 10-18.

Die twee name wat in vers 6 genoem word, Efrata en Jaär, help ‘n mens om die geskiedenis van die ark in herinnering te roep sowel as die tradisie van die Messias wat aan God se teenwoordigheid gekoppel is:

• Efrata verwys na Betlehem, die plek waar Ragel oorlede is met die geboorte van Benjamin (Gen. 35:19). Dit is ook die plek waar die verhaal van Naomi en Rut afspeel.  Ook Samuel se pa, Elkana, se voorsate het van Efrata af gekom (1 Sam. 1:1).  Miga voorspel dat die Messias van Betlehem-Efrata afkomstig sal wees (5:1), die teks wat die Skrifgeleerdes in die NT oortuig het dat die sterrekenners die Christus in Betlehem moes gaan soek ( 2:6).
• Die plek Jaär (Jaärsveld) verwys waarskynlik na die plek waar die ark vir ‘n tyd lank gehou is, Kirjat-Jearim. Dit was in die huis van Abinadab, waar sy seun Eleasar gewy is om na die ark om te sien (1 Sam. 6:21; 1 Sam. 7:1).  Ná Dawid Jerusalem ingeneem en as hoofstad gevestig het, was die eerste ding wat hy gedoen het om die ark terug te bring na die tabernakel in Jerusalem (2 Sam. 6:1 vv.; 1 Kron. 13:6 vv.).

Dit wil ook voorkom asof daar een of ander feestelike ritueel was waarin die ark ‘n rol gespeel het.  Die ark is immers tydens oorloë saam met die leër geneem (2 Sam. 11). Elke keer as hulle dan weer terugkom van die oorlog af, het hulle die ark op feestelike wyse in die stad ingeneem en in die tabernakel ‘n plek laat kry (2 Sam. 6:5,13).

Volgens hierdie Psalm – veral vers 8-9 – wil dit lyk asof die ark ook deel van ‘n feesliturgie was waarin God se voortdurende teenwoordigheid in die die stad wat Hy uitgekies het, gevier is (vgl. ook Ps. 24).   Salomo gebruik bv. dié deel van die Psalm amper woordeliks in sy gebed met die inwyding van die tempel (2 Kron. 6:41-42).

Here, onthou tog Dawid se opofferinge – vers 1-9

Dawid se passie om nie sy eie huis te bou nie, maar dié van die Here, word hier in herinnering geroep.  Hy wil eintlik op geen manier rus nie, totdat hy vir die Here ‘n plek gevind het, ‘n woning vir die Magtige van Jakob (vers 1-5).

In dieselfde gees buig die pelgrims dan in aanbidding voor die Here neer, terwyl die priesters hulle in ‘n feestelike liturgie begelei.  As getroue volgelinge van die Here juig hulle saam voor Hom in eerbied vir die plek wat Hy by hulle inneem (vers 6-9).

Daarmee vereenselwig hulle hulle natuurlik ook met dié passie van Dawid vir God se teenwoordigheid op aarde.  En soos hulle kan ons dié gebed bid vir ons eie belewenis van God se teenwoordigheid in ons geloofsgemeenskappe waar dit ook al mag wees.

Here, laat u gesalfde se kroon skitter – vers 10-18

Hulle fokus is egter nie net op die verlede en die herinnering aan wat God in die verlede gedoen het nie.  Hulle bid dat God se trou ook hierna sal manifesteer in die voortgang en bevestiging van God se gesalfde, dit is Messias.

Die gebed het in die eerste plek ‘n toepassing op die wyse waarop die Godsvolk regeer word.  Hulle tree veral in vir die koningshuis se gehoorsaamheid aan die verbond en sy bepalings (vers 10-12) en die seëninge wat daaraan verbind is (vers 13-18).  Dié seëninge sluit vier goed in:

• God se voortgaande verkiesing van Sion as woonplek – d.w.s sy teenwoordigheid;
• God se voortgaande voorsiening van voedsel, ook vir behoeftiges;
• God se verlossende geskenk van oorwinning vir die priesters – onthou die ark is ook met oorloë gebruik;
• God se voortgaande voorsiening van nasate om op Dawid se troon te sit, wat die Messiaanse verwagting lewend gehou het: “sy kroon sal op hom skitter”.

Dié Psalm nooi ons dus ook uit om met onvermoeide ywer vir die koms van die koninkryk te bid, in die kerk, sowel as regdeur die wêreld.