Psalm 146 – Ek wil my God besing solank as wat ek bestaan

Inleiding

Psalm 146-150 sluit die vyfde Psalmboek, trouens die hele boek van die Psalms, af met vyf Halleluja-lofliedere.  Telkens verskyn dié opskrif in hierdie vyf Psalms: “Halleluja!” – dit beteken: “Prys die Here!”

• Psalm 146 raai die geloofsgemeenskap aan om op die Here te vertrou, nie op mense nie. Die redes vir ons lof lê in God se kongruente karakter.  Jy kan staatmaak daarop dat Hy is en doen soos Hy Hom in die Skepping en die lewe openbaar.
• Psalm 147 raai die geloofsgemeenskap ook aan op die Here te vertrou, maar begrond dit in God se vreugdevolle versorging wat Hy ten toonstel in die natuur sowel as in die geskiedenis van sy mense: ”Die Here vind vreugde in hulle wat vir Hom ontsag het.”
• Psalm 148 brei die oproep tot lof uit tot die hele heelal – skepsels en skeppings. Die redes vir die lof lê in God se betroubare bevestiging van alles wat leef.
• Psalm 149 roep die geloofsgemeenskap op om God te loof in hulle byeenkomste. Die redes vir die lof lê in God se goedgesindheid aan sy getroue volgelinge.
• Psalm 150 roep alles wat asem het op om God te loof: “na die omvang van sy grootheid.”

God is dus kongruent in sy karakter, vreugdevol in sy versorging, betroubaar in sy bevestiging, goedgesind teenoor sy getroue volgelinge, en onpeilbaar groot in sy omvang.  Sela.

Psalm 146 – Ek wil my God besing solank as wat ek bestaan

Die Psalmis sing die geloofsgemeenskap toe en rig beide sy lof aan die Here self sowel as aan die geloofsgemeenskap om op die Here te vertrou.  Soos hy die Here se lof wil besing solank as wat hy bestaan, só wil hy hê dat die gelowiges dit sal doen.

Hy trek ‘n sterk kontras tussen die vertroue op mense en God.  Mense kan nie uiteindelik vertrou word nie, want hulle is sterflik, selfs al sou hulle vir ‘n tyd lank iets kon beteken.  Dit is net die Here wat trou bly tot in ewigheid, want Hy leef inderdaad van ewigheid tot ewigheid.

Die dieptepunt van sy vertroue in God lê in God se kongruente karakter.  Jy kan staatmaak daarop dat Hy is en doen soos Hy Hom in die Skepping en die lewe openbaar: “Hoe gelukkig is die mens wat die God van Jakob as sy bystand het, wie se hoop gevestig is op die Here, sy God … wat hemel en aarde gemaak het …. wat die reg van verdruktes handhaaf, aan hongeres brood gee.”

Let op die tien beskrywings van God se karakter in vers 6-9, skryf dit op ‘n kaartjie, en herinner jouself deur die dag daaraan, dat dit dié God is wat jou God is: “Hoe gelukkig is jy …!”:

• Die Here bly trou tot in ewigheid,
• Die Here handhaaf die reg van verdruktes,
• Die Here gee aan hongeres brood,
• Die Here bevry gevangenes,
• Die Here maak blindes se oë oop,
• Die Here rig dié op wat terneergedruk is,
• Die Here het regverdiges lief,
• Die Here beskerm vreemdelinge,
• Die Here help vaderloses en weduwees op,
• Die Here maak die pad van goddeloses krom.

Dit is soos die “Tien Gebooie” van God se karakter waarop jy nie net regtig kan vertrou en in gebed voor die Here kan bring dat Hy dit waarmaak nie, maar wat jy in jou lofprysing aan God kan gebruik.

Soos die ou beryming van Psalm 146 gelui het:

Prys die HEER met blye galme,
o my siel, daar ‘s ryke stof!
‘k Sal, solank ek leef, my psalme
vrolik toewy aan sy lof
en Hom, wat sy guns my bied,
altyd groot maak in my lied.