Psalm 119:1-8 – ALEF: God begelei en inspireer ons deur sy wet en getuienisse

Ses van die woorde wat as sinonieme vir die wet funksioneer, word in hierdie eerste deel van die besondere Psalm 119 aangetref: woord/wet (torâh – 119:1 – “law”), verordeninge/bepalings (‘edût – 119:2 – “rules” of “testimonies”) – ek verkies eintlik die woord getuienisse as vertaling hier, soos dit in die OAV was, bevele/opdragte (piqqûdîm – 119:4 – “precepts”), voorskrifte (huqqîm – 119:5 – “statutes”), gebooie/bevele (mizwôt – 119:6 – “commandments”), bepalings/regverdige beslissings (mishpâtîm – 119:7 – “judgments”).

Die eerste gedeelte plaas dus onomwonde God se hele openbaring op die tafel.  God gee nie net sy wet met sy bepalings, bevele, opdragte en voorskrifte nie, die begeleidende kant van sy openbaring nie. Nee, Hy gee ook getuienisse van wat werk vir dié: “wat Hom met hulle hele hart soek.”  Hy gee ook regverdige beslissings wat bestudeer kan word, voorbeelde wat inspireer, sodat ‘n mens nie net gemotiveer word om Hom met ‘n opregte hart te loof nie, maar ook geïnspireer word om hulle na te kom … terwyl ‘n mens tog steeds ook bid: “moet my tog nooit in die steek laat nie”!

Watter wonderlike manier om dié Psalm te begin.  Dit is inderdaad die onfeilbare roete wat lei na geluk: “Hoe gelukkig is mense wie se lewenspad onberispelik is en wat die wet van die Here volg.”  Dit is juis wanneer ‘n mens doen wat God vir ons almal wys deur sy openbaring dat ons gelukkig kan wees.

Soos Jesus veel later sy “wet van die koninkryk” in die Bergrede sou aankondig: “Geseënd is dié wat weet hoe afhanklik hulle van God is, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele.” Matt. 5:3).  Hy spreek ook die duiwel se versoeking in die eerste plek aan met die stellige vertroue op God se Woord: “’n Mens leef nie net van brood nie, maar van elke woord wat uit die mond van God kom.” (Matt. 4:4 – aangehaal uit Deut. 8:3).

Dit beteken egter nie dat alles daarmee sonder enige probleme in die lewe gebeur nie.  Die Psalmis is in die res van die Psalm maar net te bewus van die teenstand en teëspoed wat ‘n mens op dié pad kan tref:

doodsgevaar – 119:25; kommer – 119:28; teleurstelling – 1119:31; nutteloosheid – 119:37; venyn – 119:39; vals beskuldigings – 119:42,78; onwaarhede – 119:43; ellende – 119:50,92,153; felle spot – 119:51; ontsteltenis – 119:53; strikke – 119:61,110; swaarkry – 119:67,71,75,107 – trouens, dit is ‘n “teken van u trou” – vernedering bring verandering, al is dit ook hoe moeilik om te aanvaar!; beswaddering – 119:69; oudword – 119:83; listige vervolging ook deur maghebbers – 119:84,86,150,157,161; vernietiging – 119:95; vyande – 119:98; gevaar – 119:109; huigelary – 119:113; ongenadigheid – 119:121; wetsoortreders – 119:126; kwaad wat dreig om die oorhand te kry – 119:133; trane en ontsteltenis oor wetsoortreders – 119:136,139; angs en benoudheid – 119:143; regsake teen hom – 119:154; teëstanders – 119:157; verraad van ontroues – 119:158; leuens – 119:163.  Dit is nogal ‘n mondvol!

Maar, waar ‘n mens die Here met jou hele hart soek (119:2), nie onreg doen nie (119:3), sy opdragte noukeurig nakom (119:4), dán is dit wat jou lewenspaaie standvastig raak, iets waarna die Psalmis verlang (119:5).  Uiteindelik sal Hy aan die einde van die Psalm bely dat sy hele lewe oop lê voor God (119:168) en dat Hy afhanklik is van die insig wat God bring om inderdaad te kan lewe op só ‘n manier dat sy lewe die Here kan loof (119:175).  Daarin sal God se openbaring sy grootste en belangrikste ondersteuning wees.

En selfs as hy sou wegdwaal, vra hy van die Here aan die einde van die Psalm: “As ek sou ronddwaal soos ‘n skaap wat weggeraak het, soek my dan, want u gebooie het ek nie verontagsaam nie.”  (119:176).  Laat ‘n mens dink aan Jesus wat dié behoefte van die Psalmis in sy gelykenisse oor die verlore penning, skaap en seun ingewerk het in Lukas 15, nie waar nie!