Genesis 46 – Jakob trek Egipte toe en herenig met Josef

Die fokus in die verhaal van Josef skuif terug na sy pa, Jakob, en sal só bly tot aan die einde van die boek Genesis.

Met sy vertrek uit Kanaän bring Jakob ‘n offer aan God by Berseba, die eerste keer dat ons weer só ‘n spesifieke aktiwiteit van aanbidding van hom waarneem.  Let op hoe dié offer baie spesifiek aan “die God van sy pa Isak” gebring word.

Die goeie nuus oor Josef het Jakob se vertroue in God weer laat opvlam, al was daar tye waarin die smart sy lewe só oorheers het, dat hy met minder oorgawe van sy geloof in God getuig het.  Dit sien ‘n mens in die beskrywings van sy smart waarin dit lyk asof hy glad nie met die Here daaroor in gesprek getree het nie, maar net verslae gesit het in sy verdriet (Gen. 37).  ‘n Mens sien dit in sy aanvanklike weiering om Benjamin saam te stuur: “Netnou gebeur daar iets met hom!”  (Gen. 42).  En ‘n mens sien dit in die gelatenheid waarmee hy die tweede keer ingee om Benjamin te stuur, en in sy gebed wel God, die Almagtige, aanroep om barmhartigheid vir sy kinders in Egipte, maar daarby half fatalisties voeg: “En ek, as ek dan my kinders moet verloor, moet ek hulle maar verloor.” (Gen. 43).

Die Here roep daarom in ‘n visioen vir Jakob dié nag en bevestig dat Hy inderdaad die God van sy vader Isak is.  En anders as wat die geval was met Abraham en Isak gee die Here vir Jakob verlof om na Egipte te trek.  Dit is die plek waar die Here hulle nou ‘n groot nasie wil maak voordat Hy hulle almal weer na Kanaän, die beloofde land, sou laat terugkom.

Let op dat Jakob al hoe meer op sy naam Israel genoem word.  Trouens, in vers 8 word sy nageslag die eerste keer in die Bybel “Israeliete” genoem, of soos dit in die grondteks verskyn: “kinders van Israel”.  Die verwagting dat Israel ‘n groot nasie sal word, begin al hoe groter groei.

Waar Jakob se familiegeskiedenis in Genesis 37 net die naam van Josef bevat het, word hier nou al die name van Jakob se kinders en kleinkinders gegee.  Let op hoe die skrywer beklemtoon dat dit al sy seuns en kleinseuns was, ook sy dogters en kleindogters. Die hele familie word saamgevat Egipte toe.

Saam met die familie van Josef in Egipte was hulle sewentig mense altesaam, ‘n simboliese getal van volkomendheid.  Dit herinner ons ook daaraan dat dit oor die familie as geloofsgemeenskap gaan in Genesis en nie oor die individue nie, selfs al speel hulle ook hoe groot ‘n rol in die behoud van daardie geloofsgemeenskap.

Juda speel duidelik ‘n al hoe groter leiersrol en fasiliteer die blye wedersiens met Josef in die land Gosen in die Nyl-delta.  Jakob en Josef het mekaar omhels en: “lank so gestaan en huil.”  Vir Jakob het dit sy lewe tot ‘n volmaakte afsluiting gebring.  Sy wedloop is geloop.  Die stryd is gestry.  Hy kan in vrede saam met sy voorvaders begrawe word.

Josef reël dat dié streek hulle woonplek word, maar die skrywer vermeld wel die afkeur wat die Egiptenare aan kleinveeboere gehad het, ‘n stukkie onheilspellende nuus wat ‘n mens laat besef dat daar nog groot ontberings vir dié Godsvolk sou oorbly voor hulle uiteindelik rus sou kry met die Intog terug in die beloofde land jare later.