Job 11 – Sofar: As jy jou verstand reg gebruik, sal jy jou kop sonder skaamte kan oplig

Die arrogante en selfversekerde Sofar praat in die eerste rondte veral uit ‘n intellektuele deurskouing van die lewe: “As jy jou verstand reg wil gebruik … kan jy jou kop sonder skaamte oplig.” (Job 11:13,15).  Sofar het ‘n antwoord op alles, en hy spaar Job nie.  Job is volgens hom duidelik skuldig.  God het nog nie eers begin om hom vir al sy sondes te straf nie (11:1-6).  Job begryp nie werklik wie God is nie.  Hy tree soos ‘n idioot op as hy dink dat hy ‘n greep op die kennis van God het (11:7-12).  Job moet net sy hande in gebed na die Here toe uitsteek, sy sonde van hom af verwyder en nie toelaat dat onreg in hom woon nie.  Dan sal God sy lot verander en hy weer goeie vooruitsigte hê (11:13-20).

Job is skuldig – 11:1-6

Sofar is duidelik geïrriteer met Job en beskou sy treurmare as ‘n poging om homself te regverdig.  Dit is eintlik lasterlik, want Job beskou homself as onskuldig voor God.  As die Here die moeite wou doen om iets te sê, sal Hy verseker Job weerspreek het. God is nog nie eers regtig besig om Job vir ál sy sondes te straf nie.  Daar wag dus nog eintlik meer trauma vir Job, weens sy onverklaarde sonde.  Wreed!

Geen wonder dat die Here aan die einde Hom so duidelik distansieer van hierdie tipe onsin toe Hy wel aan die orde kom en met hulle almal in gesprek tree.

Job verstaan nie werklik wie God is nie – 11:7-12

Sofar begrond sy wysheid in sy vlymskerp intellek, en minag Job se kennis van God: “Hoe kan jy daarby uitkom?” Die kennis van God is omvangryk, en geen mens kan dit eintlik heeltemal verstaan nie, veral nie iemand wat deur God gevange geneem is en gevonnis is, soos dit in Job se geval duidelik vir Sofar blyk.

Die Godsbeeld wat Sofar teken, is van ‘n God wat nie net omvangryk in sy wysheid is nie, maar ongelooflik puntenerig in sy maatstawwe, wat mense vir goed straf waarvan hulle nie eers ‘n benul het nie.

Sofar beskuldig Job van skynheiligheid waarin hy sy eintlike sonde verberg.  Dit is egter idioties en sal hom net so min in sak bring as wat ‘n wildedonkievul ‘n hoop het om ‘n mens te word as hy gebore word.

Job moet sy verstand gebruik en sy skuld bely – 11:13-20

In die laaste deel kry ‘n mens die idee dat Sofar se vlymskerp tong eintlik bedoel is om Job van valse hoop te vrywaar en sover te kry om sy hande in gebed na God toe uit te steek, sy sonde te verwyder, nie toe te laat dat die onreg in hom woon nie, en sy hoop op ‘n lotsverandering deur God te plaas.  Hy beoefen ‘n soort wrede genade.  Hy is: “cruel to be kind.”

Gebed is natuurlik ‘n ongelooflike stuk vertroosting in ‘n mens se verhouding met God, veral as jy rekening hou met sy genade en barmhartigheid.  Hy beloon dié wat Hom soek (Hebr. 11:6). Daarop kan ons reken.

Sofar se probleem is egter dat daar geen genade is in sy tipe raad nie, dat sy wreedheid uiteindelik net wreedheid bly.  God se genade is volgens hom ondergeskik aan God se  geregtigheid, nog erger aan Sofar se idee van God se geregtigheid.  God sal, volgens hom,  eerder straf as wat Hy sal vergewe.  Wat ‘n mens versigtig moet maak vir ‘n verkeerde toepassing van “tough love”, omdat jou oordeel in ‘n situasie, veral wanneer jy nie al die feite het nie, totaal destruktief kan wees.

Job sal nie weer die lig van nuwe vooruitsigte ervaar deur sy verstand te gebruik of valslik sy skuld voor te gee nie, veral nie omdat iemand hom op ‘n wrede manier wil wakker skud om sy gewaande skuld te bely nie.  Job sal net genoegdoening in ‘n ontmoeting met God kan bereik. En dit is al waartoe vriende dié wat ly moet begelei.

En dit is waarvoor Job steeds pleit, soos hy in die volgende drie hoofstukke verder sal aanroer.