Job 13:20-14:22 – As ‘n mens sterf, sal hy weer lewe?

Wat Job in die gesprek met God wil hoor, is wat die misdade en sondes is wat hy begaan het.   Die Here moet hom net ‘n blaaskans gee van die straf wat hy verduur, en die skrik vir God wat dreig om hom te oorval, sodat hy en God die saak van sy skuld al dan nie kan uitmaak.

Hy is immers soos ‘n verwaaide blaar, ‘n droë stoppel, ‘n stuk klere wat deur motte gevreet is, nie die moeite werd om met soveel aandag uit te sonder vir hierdie bitter lyding nie.  Die Here se merk is op hom – daar staan letterlik in 13:27: “U plaas merke op die wortels van my voete (voetsole)” – sodat Job nêrens kan vlug waar die Here nie sy voetspore kan volg nie.

Dié manier van doen sou tot troos kon wees – onthou die speelgoed in die Toy Story reeks wat met trots Andy se naam op hulle voetsole vertroetel het, omdat dit hulle spesiale status om aan hom te behoort, verkondig het – maar is vir hom ‘n werklikheid wat hom verskrik.

Job ervaar die Here se houding teenoor hom as “over the top”.  Die straf pas immers nie by die sondes nie, want sover hy weet was daar geen sondes wat dié lyding kon veroorsaak het nie.  Dit is nie asof hy daarmee ontken dat die mens as sodanig sonder sonde is nie: “Wie kan rein uit onrein laat voorkom?  Niemand nie!” (14:4).  Maar om jou onverdeelde aandag aan só iemand te gee om in ‘n regsgeding te betrek, maak net nie vir Job sin nie.

Job verwoord dan die verganklikheid van die mens – sy dae is vasgestel “en hy kan dit nie oorskry nie” – en vergelyk dit met die hoop wat daar vir ‘n boom is dat dit weer kan uitloop as dit afgekap word.  Helaas, die mens het nie dié voorreg nie: “die mens sterf en verdwyn, hy blaas sy laaste asem uit en waar is hy?” (14:10).

Dit is ironies genoeg eintlik waar Job wil wees, in die doderyk, want dit sou vir hom ‘n blaaskans van God se nougesette aandag beteken.  Hy sou daar rus van sy lyding kon ervaar.

Maar, dan besef Job dat hy tog ook wonder oor die lewe ná die dood: “As ’n mens sterf, sal hy weer lewe?”  Want, so iets sou hom kon versterk, die moed gee om uit te hou en aan te hou: “Dan sou ek al die dae van my swaarkry kon wag tot daar vir my nuwe lewe kom.” (14:14).

Hy sou die hoop kon hê dat die Here êrens weer na hom sou verlang, omdat Hy graag die maaksel van sy hande sou wou sien (14:15).  Trouens, dan sou die Here moontlik nie meer ag gee op sy sonde nie: “my oortreding in ‘n sak verseël en my sonde toemaak.” (14:17).

Maar, helaas, dié hoop beskaam vir Job.  Soos ‘n berg in stukke breek, en ‘n rots uit sy plek losgeruk word, só vernietig die Here dié hoop wanneer die streep van die dood getrek word oor die lewe en die mens vir altyd verdwyn, sonder dat hy ooit weer bewus is van die sukses of mislukking van sy nageslag: “Hy voel net die pyn aan sy eie liggaam, die smart wat aan hom bly vreet.” (14:22).

Boodskap

Dit is vir my soos heilige grond om só die intieme worstelende gebed van ‘n Job te moet “overhear”.  Dit is asof ‘n mens hom hoor bid, en op ‘n intense vlak van meelewing wens daar is op dié stadium al ‘n uitkoms.

Maar, dit is tegelyk ook ‘n herinnering aan die wonder van twee dinge wat in Jesus Christus vir ons ‘n werklikheid geword het, dinge waaroor Job net kon droom.  Dit is vergifnis en die hoop op die ewige lewe.

Ná jy die boodskap van Job in hierdie hoofstuk goed ter harte geneem het, bid ook in verwondering tot die Here en dank Hom vir die feit dat jou oortredinge reeds: “in ‘n sak verseël en jou sonde toegemaak is”.  Dat jy die boodskap van Jesus aan Marta reeds jou eie kon maak: “Ek is die opstanding en die lewe. Wie in My glo, sal lewe, al sterwe hy ook; ²⁶en elkeen wat lewe en in My glo, sal in alle ewigheid nooit sterwe nie.” (Joh. 11:25-26).