Job handel oor die vraag na regverdigheid

Die boek Job handel myns insiens hoofsaaklik oor die vraag na die regverdigheid van die lewe.  Van die mens se kant gesien is daar twee aspekte hiervan:

• Kan ‘n mens staatmaak daarop dat – as jy reg lewe en die Here dien – die Here jou met beskerming en voorspoed sal beloon? Sal God regverdig wees teenoor jou?  Seën God godvresendes?
• En, is die omgekeerde ook waar? Kan ‘n mens staatmaak daarop dat – as mense onreg pleeg en die Here versaak – die Here hulle met teëspoed sal straf?  Sal God regverdig wees teenoor hulle?  Straf God goddeloses?

Is daar dus ‘n eenvoudige reglynige verband tussen oorsaak en gevolg in ons godsdiens, in ons verhouding met die Here? Of nie?

Dit is die kern van die verskil in die gesprekke tussen Job en sy drie vriende, Elifas, Bildad en Sofar.  Hulle hou vol dat daar ‘n eenvoudige reglynige verband is tussen oorsaak en gevolg.  Dit maak empiries, histories en intellektueel vir hulle sin.

Job verskil egter daarvan, want sy ervaring trek ‘n streep deur dié eenvoudige teologie.  Dit kan in die algemeen waar wees, ja, maar slegte goed het met hom gebeur, al het hy die Here voluit gedien.  Hy het dus méér nodig as net die algemene eenvoudige waarheid van oorsaak en gevolg, iets waarvoor die jongman Elihu Job voorberei.

Job het God self nodig.  Iets wat uiteindelik net in die ontmoeting met God kon gebeur, en vir hom rus en vrede gebring het.

Deur Job se lewe kom ‘n mens dus agter dat die lewe nie altyd regverdig en billik is nie, maar dat ‘n mens steeds in God se teenwoordigheid ‘n ruimte kan vind om mens te wees.  Dit is selfs moontlik dat God ‘n mens se lot kan verander, soos Hy inderdaad later met Job doen.  Want, God is nie uitgelewer aan ‘n eenvoudige oorsaak en gevolg dogma nie.  Hy kan kies hoe Hy optree, soos Hy in die natuur van die begin af geïllustreer het.

Hierdie vraag na regverdigheid word in die poëtiese gedeeltes van die boek gevind – hfst. 3-42:6.