Job 27 – So lank ek lewe, sal ek niks verkeerd sê nie

In hoofstuk 27 sluit Job by sy heel eerste worstelgesprek in hfst. 3 aan wat gehandel het oor die angs wat hy verduur oor die verlies van sy goed en besittings.  Ná hy in hoofstuk 26 gekla het oor die sinnelose raad van sy vriende en die onverklaarbaarheid van God se misterieuse karakter, fokus hy nou op sy onregverdige en onskuldige lyding (27:1-12).

Dit bly verstommend en inspirerend dat hy steeds bly by sy voorneme om niks te sê wat verkeerd is nie: “so lank as die asem van God in my is.” (27:3-4).  Hy sluit sy klag af met ‘n verwysing na die lot wat God uitmeet vir die goddeloses, wat eintlik ‘n implisiete teregwysing van sy vriende is, soos die gebruik van die meervoud waarskynlik aantoon (27:13-23).

So lank ek lewe, sal ek niks sê wat verkeerd is nie – 27:1-12

Job se onwrikbare keuse om by die Here te bly, en aan Hom getrou te lewe, sonder om selfs iets verkeerds te sê, terwyl hy steeds worstel met die oorsake van sy lyding en verydeling, bly ongelooflik.  Wat egter begin duidelik word, is dat Job werk met die fundamentele waarheid dat hy alles wat hy ontvang het, sy goed en sy gesondheid, van God self af ontvang het.

Dit is omdat God leef, dat hy wat Job is leef.  Dit is omdat die asem van God in hom is, dat hy wat Job is enigsins kan praat.  Dit is omdat God die lewe gee, dat hy in gesprek kan tree met God. Daarom bly Job se getrouheid aan die Here absoluut, verlaat hy nie sy voorneme om die Here te dien nie, selfs al kan hy dié God nie verstaan nie, en tref die onverstaanbaarheid van onskuldige lyding hom in al sy felheid.

Maar, omdat hy van albei dinge oortuig is: dat God in beheer is van die lewe, en dat hy nie iets verkeerd gedoen of gesê het nie, help dit hom om weerstand te bied teen die beskuldigings van sy vriende.  Hulle onbegrip vir sy situasie kom vanaf hulle onbegrip van wat God regtig besig is om te doen. Daarom kan Job dit afwys as ‘n sinnelose gepraat.  Uiteindelik steur hy hom nie aan hulle perspektiewe nie, want dit is nie waar nie: “tot my dood toe sal ek volhou dat ek onskuldig is.  Ek bly daarby dat ek reg het, ek sal daarvan nie afsien nie.” (27:5-6).

Job se vriende het sy vyande geword met hulle verkeerde interpretasie van sy lewe.  Dit illustreer ook hulle verdraaide Godsbewussyn.  Hulle sê die regte goed oor God, maar in die verkeerde situasies. Daarom bring hulle woorde nie hoop nie, en wens hy hulle die lot van die goddeloses en die godloses toe.

Die Almagtige blaas die goddeloses weg uit hulle plek – 27:13-23

Job dink weer na oor wat die drie vriende oor die goddelose gesê het, en gee hulle toe dat God uiteindelik optree teenoor die goddeloses, maar maak dit eintlik op hulle van toepassing.  Dié wat nie reg praat oor God nie, dié wat Hom nie waarlik dien nie, dié wat Hom nie regtig erken nie, dié beleef dat hulle voorspoed tydelik is: “Die goddelose se huis is tydelik, soos ‘n kokon vir ‘n mot.” (27:18).

Die goddelose gaan slaap as ‘n ryk man, maar vind dat alles weg is, as hy weer sy oë oopmaak (27:19).  Soos hy sonder genade geleef het, só storm die wind op hom af sonder genade: “Die wind klap sy hande van blydskap terwyl hy die goddelose uit sy plek wegblaas.” (27:23).