Job 9 – Waarom pynig die Here my sonder dat ek dit verdien?

Job antwoord die brutale Bildad in hoofstuk 9 met ‘n bevestiging: “Ek weet dit is soos jy sê: Wie kan sy saak teen God wen?” (9:2).  Maar brei dan in sy antwoord uit op sy beswaar dat dit God is: “wat my met ‘n stormwind pynig (sy kinders is immers dood in ‘n stormwind!), wat my (met) baie wonde slaan sonder dat ek dit verdien.” (9:17).  Sy lyding is onverdiend wat hom laat besef dat God se grootheid wel voordele het, maar ook nadele, die eerste deel van sy antwoord (9:1-19).

Daarom is Job beswaard: “Ek is onskuldig!” (9:21).  As daar maar net iemand was wat tussen hulle kon kom staan (9:33), want hy is bang dit gaan nog erger met hom (9:28), die tweede deel van sy antwoord (9:20-35).

God se wysheid en krag het voordele en nadele – 9:1-19

Die omvang van die wysheid en krag van God is dus in ‘n sekere sin beide ‘n voordeel asook ‘n nadeel.  Dit is ‘n voordeel wanneer dit jou positief raak: “Hy hou die golwe van die see in bedwang.” (9:8).  Dit ‘n nadeel wanneer dit jou negatief raak, as Hy: “berge verskuif sonder dat hulle dit self agterkom.” (9:5).

Die feit dat God se dade groot is, vul ‘n mens dus met verwondering.  Dit is egter ook ondeurgrondelik, want wat Hy doen, kom ‘n mens baie keer nie eers agter nie.  En as jy dit wel agterkom, kan jy Hom nie keer nie.  ‘n Mens kan tog nie vir hom sê nie: “Wat doen U?” (9:12).  Jy kan nie met Hom in ‘n regsgeding gaan waarin jy jouself sal kan handhaaf voor Hom nie: “Al was my saak reg, sou ek nog nie kon antwoord op wat Hy vra nie.”  Hy sou hoogstens die Here: “om genade kon smeek.” (9:15).

Dit is dus die hart van Job se probleem; dat God groot is, maar nie in Job se situasie God se grootheid gebruik om Job te help nie, en toelaat dat hy onverdiend bitter lyding moet verduur.

As daar maar iemand was wat tussen ons kon staan – 9:20-35

Job is baie oortuig van sy onskuld, maar begin wonder of dit regtig saak maak of jy onskuldig of skuldig is.  Die feit dat lyding die onskuldiges ook tref, laat hom dink dit is eintlik om ’t ewe: “God vernietig jou tog.” (9:22).  “As dit nie Hy is wat dit doen nie, wie dan?” (9:24).

Tog, wil Job nie ophou om met die Here in gesprek te gaan nie, want netnou gaan dit nog swaarder met hom! (9:28).  Wat hy eintlik soek, is iemand wat tussen hom en God kan gaan staan, en in die saak tussen hulle kan oordeel en oor hulle albei onpartydig kon regspreek (9:33).

Job verwoord hier dus die diep behoefte aan ‘n Middelaar, iemand wat tussen ons en God kan staan en ons met mekaar kan versoen.  Dit is natuurlik iets wat in die NT aan Jesus verbind word.  Soos Paulus skryf aan Timoteus: “⁵Want daar is een God en een Middelaar tussen God en die mense, die mens Christus Jesus, ⁶wat Homself gegee het as ’n losprys vir almal, as die getuienis op die regte tyd.” (1 Tim. 2:5-6).

Wat van Jesus wonderlik is, is dat Hy dié Middelaar geword het vir alle mense – skuldig en onskuldig – en die weg na God oopgemaak het sodat ons ongehinderd met Hom kan praat en Hy met ons.  Waarna Job gesmag het, het vir ons ‘n werklikheid geword.