Die boodskap van Job

Die boek van Job het soveel komplekse perspektiewe op menswees en ons interaksie met die geestelike wêreld dat dit baie moeilik is om die boodskap daarvan te reduseer tot ‘n enkelvoudige punt wat vir almal sal sin maak.

Dat dit oor lyding gaan, en spesifiek die lyding van onskuldiges en regverdiges, is só.  Dat dit gaan oor die morele orde van die wêreld (Clines), en óf ‘n mens kan staatmaak op die wetmatigheid van oorsaak en gevolg, is ook só.

Maar, hoe meer ‘n mens jou blootstel aan wat die tallose mense deur die eeue oor die boek geskryf het, hoe versigtiger word ‘n mens om jou eie bydrae te verwoord, veral omdat dit so maklik die boodskap van die boek kan verduister en eerder jou eie perspektief op die lewe kan weergee.

Dit is veral moeilik om deur die gespreksrondtes van Job met sy drie vriende te werk en die kaf van die koring te skei in terme van wat uiteindelik waar en navolgingswaardig is en wat nie.

Soms is dít wat die vriende sê, ooglopend waar, maar in terme van hoe hulle dit toepas, waarskynlik vals.

Wat Elifas bv. van leeus sê, is waar: “Hoe ‘n leeu ook al brul of grom, as sy tande uitgebreek word, gaan selfs die sterkste leeu dood van die honger en kom sy kleintjies om.” (Job 4:10-11).  Maar deur die betekenis daarvan te verbind aan die dood van regverdiges en onskuldiges, soos hy doen, asof geen regverdige ooit uitgewis is nie, is ooglopend vals (Job 4:7-9).

‘n Mens kan Elifas net herinner aan Abel wat deur Kain onskuldig doodgemaak is, om ‘n mens se punt hieroor te maak (Gen. 4).  Ons moet by hom dus leer om nie in die strik te val om te maklik verkeerde afleidings of toepassings te maak van dinge wat andersins wel waar sou wees nie.

Soms is dit wat hulle sê egter doodgewoon vals, al klink dit op die oog af reg, en moet ‘n mens met onderskeiding lees om dit agter te kom, iets wat egter nie altyd so eenvoudig is nie.

Vergelyk bv. Sofar se argument dat Job eenvoudig sy sonde moet verwyder, dán sal: “jy jou swaarkry vergeet en daaraan dink asof dit water is wat weggeloop het.” (Job 11:14-16).  Dit is van een kant af gesê waar, maar van God se kant af nie noodwendig waar nie.  Sofar mis juis die punt, omdat hy nie vanaf God se kant kan of wil dink oor wat op aarde met Job gebeur nie.

Dit maak wat hy sê vals, al kan dit in sommige ander kontekste wel waar wees.  Ons kan dus dié woorde van Sofar in dié geval nie sonder meer navolg nie en moet eers, soos Job, vir God se openbaring wag om ons wysheid op sy insig te begrond.

Ek gee egter die volgende twee perspektiewe op die boek Job as ‘n eerste poging om die impak van die boek op myself te verwoord.