Jesaja 30-31 – Julle krag lê in stil vertroue en gebed

Hoofstuk 30

30:1-7: ‘n Alliansie met wie ook al in die lewe, sonder om God te raadpleeg, is rebellie teen God se pad (‘n tema wat al in Jes 1:2 aangeroer is).  Dit is waarom Jesaja so skerp kritiek uitspreek teen die verdrae wat Juda met Egipte wil sluit, iets wat Hiskia oorweeg het (Jes 36-37, maar gelukkig uiteindelik van afgesien het).  Egipte sal die volk egter nie kan help nie, sê die Here, en eerder skande en vernedering bring.  Die Galdeërs sou die volgende groot wêreldmag wees waarmee Juda onder Nebukadnesar deeglik sou kennis maak ‘n paar dekades later.

“Diere” word in vers 6 gebruik as beskrywing van die Judeërs wat met hulle pakdiere hulp gaan soek, gelaai met presente, en hulle aan baie gevaar blootstel, en dit vir niks!  Egipte gaan nie help nie.  Soos in Psalm 87:4 word Egipte Rahab (“die een wat teister”) genoem, wat niks kan doen nie, omdat dit deur God oorwin word (vgl ook Jes 51:9 waar Rahab as ‘n mitologiese seemonster geteken word).  Die stede Soan en Ganes is onderskeidelik op die noord- en suid-grens van Egipte wat wys hoe wyd die Judeërs gaan hulp soek het.

30:8-18: Jesaja word opdrag gegee om die boodskap vir Juda op te teken as getuienis in die toekoms (vgl Jes 8 se plakkaat), al maak hulle dié stil wat God se wil vir hulle wil uitlê.  Dit is dus ook ‘n getuienis vir ons!

Darem ontstellend dat iemand kan sê: “laat die Heilige van Israel uit ons teenwoordigheid verdwyn!” (vers 11).  En dit is net genade dat God uiteindelik sulke weerbarstigheid kan straf … terwyl Hy steeds ‘n genade-aanbod maak wat mense kan aanvaar as hulle tot inkeer sou kom: “Julle krag lê in stil wees en vertroue hê” – vers 15.

Let op hoe grafies die oordeel oor die rebelle met 4 verstommende beelde geteken word:

1. ‘n inmekaarstortende oorhang-muur (soos die toring van Pisa!) – vers 13;
2. ‘n meedoënloos-fyn-gemokerde kleipot – vers 14;
3. ‘n oorrompelende blitsige agtervolging van die vlugtelinge op perde – vers 16;
4. ‘n skrikwekkende uitwissing tot ‘n eensame vlagpaal op ‘n berg – vers 17

Daarteenoor verstom die gretigheid van die Here om hulle genadig te wees ‘n mens (vers 18). Dit tref my hoe werklik hierdie aanbod ook na my toe kom – waar dinge ook my eie bestaan bedreig – om te bedaar met my eie onafhanklike planne, en eerder my krag in God en in die vertroue in Hom te soek (vers 15).

“Dit gaan goed met elkeen wat op Hom vertrou” (vers 18).

30:19-26: Dit is net logies dat hierdie belofte op die vorige opdrag van stilwees en vertroue sal volg: God sal hulle gebede verhoor en na omvattende genesing lei.  Dit gee my groot plesier, want dit is die enigste manier waarop ‘n stilwees modus vir my en ek vermoed ’n hele aantal ander mense kan werk!  God wil hê dat ons Hom vertrou … EN Hy gee vir ons ‘n manier waarop daardie vertroue vir ons kan werk: deur te bid en sy ingrype te verwag.  Dit is immers hoe die redding vir Hiskia gekom het – deur gebed (Jes 37:14-20 met die antwoord van die Here in 37:21-35)

Let op hoe kalmerend die uitnodiging aan hulle gerig word: “jy hoef nie meer te huil nie”.  Saam met die belofte van verandering word ‘n verklaring ook gegee vir die redes vir die oordeel: God wou sy volk leer.  Dit is immers wat Hy immer doen – sy oordeel het ‘n lerende en opvoedende funksie.

Vers 21 is ‘n ongelooflike belofte van praktiese leiding.  Let op dat dit nie ‘n bloudruk is wat jy ontvang en dan nougeset volg nie.  Eerder ‘n dinamiese in-die-moment leiding, wat veral in werking kom as jy die pad verlaat wat God wil hê dat jy moet loop.  En dit lei tot omvattende voorspoed (vers 23-24) beskerming (vers 25) en geestelike genesing (vers 26), iets waaroor selfs die maan so opgewonde sal wees dat dit die son sal naboots in helderheid.  Dit het ook die effek dat ander leidinggewende afgode as waardeloos uitgewys word (vers 22).

30:27-33: En as die vorige perikoop ‘n logiese gevolg was van die opdrag tot stille vertroue wat die belofte van gebedsverhoring inhou, is die boodskap van die laaste deel van hoofstuk 30 net so logies: God sal hulle van die bedreiging van Assirië verlos (wat in hfst 37 beskrywe sal word), dit waarvoor hulle in die eerste plek bang was en waarvoor hulle beskerming by Egipte gaan soek het.  “Sy asem is ‘n siedende stroom wat mense meesleur …” (vers 28) en wat hulle aan die brand steek “soos ‘n stroom swael”(vers 33).

Daarteenoor sal die verloste volk bly wees en sing.

Hoofstuk 31

31:1-3: Om die boodskap aan die volk (Hiskia) stewig vas te bind word ‘n prentjie van Egipte geskets wat hulle menslikheid beklemtoon.  Hulle is nie eers gode nie, laat staan nog die Almagtige.  Hulle maak op hulle eie insig en krag staat, terwyl die Heilige van Israel die enigste een is met totale wysheid en  mag.  Egipte sal nie staande bly nie.

31:4-9: Met twee pragtige beelde – ‘n grommende maanhaar leeu wat by sy prooi waak (vers 4), en swewende voëls wat hulle neste beskerm (vers 5) – word God se redding van Juda van die Assiriërs se mag beskrywe.

Die belofte en optrede van God is bedoel om die harte van die volk tot Hom te bekeer.  Om die waarheid te sê, die dag waarop hulle die afgode weggooi en die Here aankleef om Hom alleen te vereer (vers 9), die dag sal die Assirieërs op ‘n bonatuurlike manier afgemaai word, soos ons inderdaad in Jes 37 gaan lees.

Die twee hoofstukke – met die konkrete illustrasie in die lewe van Hiskia (hfst 36-27) – is ‘n kragtige belofte aan ons:

in stil vertroue en gebed lê die essensie van ‘n gelukkige lewe opgesluit.