Jesus genees ‘n stom, demoonbesete man

MATTEUS 9:32-34

32 Terwyl hulle vertrek, het hulle vir Hom ’n stom man gebring wat demoonbesete was.

33 Toe die demoon uitgedryf is, het die stom man gepraat. En die skares was verstom en het gesê: “So iets is nog nooit in Israel gesien nie.”

34 Maar die Fariseërs het gesê: “Dis deur die leier van die demone dat hy die demone uitdryf.”

Teks en konteks

9:32 Die twee blinde mans was skaars genees en op pad uit of ‘n stom man word na Jesus in die huis gebring. Die feit dat die man nie kon praat nie was omdat hy onder beheer van ‘n demoon was, ‘n demoonbesetene.

9:33 Die man se stomheid het onmiddellik verdwyn toe die demoon uitgedryf is. Let op dat daar geen geloof ter sprake is by die man nie, net by dié wat hom vir die bevryding gebring het.

Alhoewel minder aandag gegee word aan die wonderwerk as sodanig moes dit vir seker baie blydskap vir die man en sy helpers ingehou het!

Maar, Matteus is eerder geïnteresseerd in die teenoorgestelde effek wat die genesing op die skare en die Fariseërs onderskeidelik het. Die skare is verstom, want só iets is nog nooit in Israel gesien nie. Dit wys die ontoereikende bediening van die leiers van hulle volk onomwonde uit. Die skare erken dus die unieke wonderbaarlike aard van Jesus se genesingsbediening wat ‘n implisiete veroordeling is van die teenstand van hulle leiers.

9:34 Maar die Fariseërs reageer met venynige misleiding. Hulle gee voor dat Jesus dit doen deur die leier van die demone. Jesus reageer egter nie hierdie keer op hulle weerstand nie – Hy het immers al vir hulle hieroor tereggewys – en gaan doodgewoon voort met sy bediening, omdat Hy uit deernis nog siekes en noodlydendes se lot wou verander eerder as om weer ‘n keer in ellelange vrugtelose debatte met die leiers betrokke te raak. Hy sou later weer daaraan aandag gee.

Boodskap en betekenis

Dit bly verstommend hoe dieselfde wonderwerk sulke radikaal verskillende reaksies by mense kan ontlok. Die skare is verstom. Die Fariseërs is venynig. Die verwydering tussen dié wat Hom aanvaar en dié wat Hom verwerp, begin dus van krake na klowe oopbreek.

Die skare erken die unieke aard van Jesus se wonderwerke. Dit wys onomwonde sy Goddelike aard. Die Fariseërs kan nie bra ontken dat daar ‘n wonderwerk plaasgevind het nie, maar wys die Goddelike aard daarvan af deur dit aan God se opponent, die aanvoerder van die demone, die duiwel, toe te skryf. Kan jy nou meer!

Die verskil lê in hulle houding teenoor Jesus. Die skare was bereid om Jesus se wonderwerke te aanvaar as ‘n getuienis dat Hy is wie Hy sê Hy is – die Messias. Die Een wat die OT voorspel het sulke dinge sal kan doen. Die Fariseërs egter nie, want Hy het hulle gesag ondermyn, hulle leerstellings verwerp, en hulle skynheiligheid ontbloot. Hulle het Hom daarom met ‘n passie gehaat.