Tag: Numeri

Numeri 36 – Elke Israeliet moes vashou aan sy deel van die stam se grond

Dit is heel gepas dat die boek Numeri afsluit met die verdere verfyning van die erfreg van vroue.  Dit illustreer die strewe na billikheid in elke faset van die gemeenskapslewe van Israel.  Hierdie keer is dit die familiehoofde van Manasse wat vir Moses en die ander leiers uitwys dat die reëling dat vroue kon erf potensieel sou beteken dat erfgrond vanuit ‘n spesifieke stam vervreem kon word wanneer die hersteljaar aanbreek.

Op bevel van die Here het Moses toe gereël dat die erfreg van vroue net gehandhaaf kon word as hulle binne hulle eie stam sou trou.  Die beginsel waarop dit gebaseer was, is die feit dat geen grond van die Israeliete van die een stam na ’n ander mag oorgaan nie.  Elke Israeliet moes vashou aan sy deel van die stam se grond.

Nie net het die dogters van Selofgad toe gedoen soos wat die Here vir Moses beveel het nie.  Die hele Israel het hulle daaraan gehou.  Erfgrond is nooit vervreem nie en oortredings van dié reël is swaar gestraf.  Selfs konings het dit ontgeld waar die reëls oor erfgrond oortree is, soos ons uit die kosbare verhaal van Nabot se wingerd in koning Agab se tyd leer (1 Kon. 21).

Boodskap

Ons het aan die einde van ons reis met die boek van Numeri gekom.  Wat uitstaan, is die wyse waarop die Aäronitiese seën nie net geestelik in die Tabernakel ‘n rol gespeel het nie, maar ‘n beginsel geword het waarop die hele gemeenskapslewe van Israel gebaseer is.  Elke reël wat met die verloop van hulle reis saam met die Here deur die woestyn neergelê is, het ten doel gehad om die volk te beskerm, om God se genade oorvloedig oor hulle te laat wees, en hulle vrede in hulle verhouding met Hom, mekaar en die wêreld te laat beleef.

Dat die tweede generasie na veertig jaar gereed is om die beloofde land in te trek, is genade.  Dat die eerste skermutselings met die Kanaäniete, Amoriete, Moabiete en Midianiete tot klinkende oorwinnings vir Israel gelei het, is genade.  Dat die verderflike invloed van die bang Balak en die bose Bileam nie die laaste sê oor hierdie generasie gehad het nie, is genade.

Die volk was nou gereed om na Moses in sy wydlopende drie toesprake te luister soos die boek van Deuteronomium dit vir ons gaan vertel.  Dit is eintlik die “vyfde Evangelie” soos wyle prof. Dirk Odendaal lief was om te sê.  Ek kan amper nie wag dat ons saam daarna gaan luister nie.  Sela. Soli Deo Gloria.

Numeri 34-35 – God beskerm die volk met grense en asielstede. Die Leviete kry ook stede en weiveld

Die tema van beskerming word voortgesit in terme van die grense van die land sowel as die opdrag om die inwoners van die land te verdryf sodat hulle nie die volk verlei om op dieselfde wyse te sondig as die Kanaäniete en die gramskap van die Here oor hulle te bring nie.  Dit is deel van die Aäronitiese seën vir die volk dat die Here hulle wil beskerm in die land – Numeri 34:1-12.  Dit is ook waarom die grense van die land nie net in terme van die buitelyne bepaal word nie, maar ook in terme van elke stam en elke familie, sodat elkeen ‘n plek kan hê wat hulle hulle eie kan noem.  So sal die genade en die vrede van God op ‘n praktiese konkrete manier ervaar kan word, soos dit ook in die Aäronitiese seën uitgespel word – Numeri 34:12-29.  Daarby kom 42 stede en weiveld vir die Leviete – Numeri 35:1-8 – saam met 6 stede wat as asielstede kan dien vir almal wat onopsetlik iemand anders se dood veroorsaak, sodat ‘n regverdige beslissing gevel kan word.  Anders sou die land onrein word.  Die beskerming het ook die vreemdelinge sowel as uitlanders gegeld – Numeri 35:9-34.

Continue reading

Numeri 33 – God is getrou deur die volk se omswerwinge en wil hulle veilig in die land laat woon

In hierdie hoofstuk word ‘n opsomming gegee van die trekke en staanplekke van Israel, van Egipte af tot in Kanaän.  Interessant genoeg word hier 40 plekke genoem tussen Rameses in Egipte en die Jordaan in Moab vanwaar hulle die Intog sou aanpak.  Dit kan moontlik ‘n subtiele verwysing wees na die 40 jaar tydperk in die woestyn totdat die tyd vir die uiteindelike in besit neem van die land aangebreek het.  ‘n Hele paar plekke is onbekend:

Continue reading

Numeri 32 – Ruben, Gad en die helfte van Manasse kry grondgebied oos van die Jordaan

Waar die belange van vroue in Numeri 27 (en 36) ‘n aanpassing van die erfreg genoodsaak het, word op dieselfde soepele manier die versoek van die stamme Ruben en Gad gehanteer om aan die oostekant van die Jordaan in die Jaser- en Gileadstreke grondgebied te kry.  Dit was goeie veewêreld en ‘n perfekte woonplek vir hulle weens die groot troppe vee wat hulle besit het. Dit was in elk geval gebied wat hulle van die Amoriete verower het ná dié hulle wederregtelik aangeval het (Num. 21).

Let op hoe vernuftig die leiers van Ruben en Gad die gesprek benader.  Eerstens is hulle baie eerbiedig teenoor Moses in die teenwoordigheid van die hoëpriester Eleasar en die ander volksleiers: “As u dit goedvind …” Tweedens wys hulle daarop dat die gebied van die Amoriete deur die: “Here vir die volk Israel” verower is, wat hulle versoek in die oë van Moses moet legitimeer.

Moses reageer egter baie skerp daarop, want nie net sou dit beteken dat hulle nie in die oorspronklike beloofde land van Kanaän hulle grondgebied sou kry nie, hulle sou moontlik verlei kon word om nie die res van die volk te help om die land Kanaän te oorwin nie (vgl. Deut. 3:12-20 vir Moses se terugblik hierop).

Continue reading

Numeri 31 – Die Here straf die Midianiete met ‘n grootskaalse uitwissing

Daar bly een taak vir Moses oor voor hy sou sterwe.  Die Here wil hê dat die Israeliete die Midianiete straf vir wat hulle aangedoen is met die verleiding tot afgodery en onsedelikheid (Num. 25).  Daarna sal hy by “sy volksgenote versamel word”, ‘n eufemisme vir die lewe na die dood.

Pinehas kry die taak om die 12 000 man teen die Midianiete in oorlog te lei met die silwertrompette en ander heilige voorwerpe, waarskynlik onder andere die ark. In ‘n verskriklike veldslag wis hulle al die mans uit wat teen hulle oorlog gemaak het, sonder dat ‘n enkele Israeliet sneuwel, en neem die vroue en kinders gevange saam met ‘n groot klomp buit.

Vyf van die Midianitiese konings sneuwel, waaronder Sur, die pa van die Midianitiese vrou Kosbi wat deur Pinehas doodgemaak is toe sy in die kamp met Simri gemeenskap gehad het, sowel as Bileam, die aanstigter van die aanvanklike versoeking.  Hulle verwoes ook die stede.  Midian is hiermee ‘n gevoelige slag toegedien, hoewel hulle tog later in die tyd van Gideon weer ‘n bedreiging geraak het (Rigt. 6).

Continue reading

Numeri 30 – Hou jou aan alles wat jy beloof

Ná die voorskrifte vir die kalenders vir die vyf offers en vyf feeste fokus Moses die aandag van die leiers op die betroubaarheid van elke lid van die volk se beloftes aan die Here, hetsy deur ’n gelofte te doen of ’n verpligting op te neem deur eedswering.  Jou woord is jou eer.  Dit is die basiese beginsel.  Jy moet doen wat jy beloof.  Jy mag nie jou eie woord verbreek nie, selfs al is dit onnadenkend gemaak. Jy moet jou aan alles hou wat jy beloof het.

Dit geld almal in die volk, mans en vroue.  Ook in die geval van weduwees en geskeides.  Die enigste uitsondering is ‘n jong vrou wat nog in haar ouerhuis is asook ‘n getroude vrou.  Die jong vrou se pa het ‘n vetoreg gehad, maar as hy dit nie uitgeoefen het nie, was haar woord ook steeds haar eer.  Dieselfde het ‘n getroude vrou gegeld.  Haar man het ‘n vetoreg gehad, maar moes dit onmiddellik uitoefen, anders was haar woord ook steeds haar eer en moes sy doen wat sy beloof het.

Continue reading

Numeri 28-29 – Die daaglikse, weeklikse, maandelikse en jaarlikse kalenders vir die vyf offers en vyf feeste

Ná die land vooruit aan die families en stamme uitgedeel is, die problematiek van die erfreg van vroue uitgesorteer is, en Josua en Eleasar as leiers aangewys is van die volk, is dit heel logies om in die volgende twee hoofstukke aandag te gee aan die godsdienstige kalender van offers en feeste waaraan Israel hulle sou moes hou ná die Intog.

In Levitikus 23 het ons alreeds só ‘n kalender aangetref in die godsdienstige handboek van Israel: Levitikus 23 – Vyf feeste om saam in die teenwoordigheid van die Here te vier.

Die vyf offers wat hier beskrywe word, is ook alreeds uitvoerig hanteer in Levitikus 1-7:

Onthou ook dat in Numeri 15 daar ‘n paar ekstra riglyne gegee is: Numeri 15 – Verdere riglyne vir die hantering van sondes.

Hier word al dié reëlings aangevul en geplaas in die onderskeie daaglikse, weeklikse, maandelikse en jaarlikse kalenders wat aan die een kant die vorige reëlings bevestig (herhaling was ‘n bate!), maar aan die ander kant ook ‘n sinopsis daarvan sowel as ‘n paar detail aanpassings en byvoegings daarby verskaf:

  • vir die daaglikse offers by die Tabernakel, die kern van hulle godsdienstige verpligtinge – Numeri 28:1-8;
  • vir die weeklikse offer op die sabbat – Numeri 28:9-10;
  • vir die maandelikse offers – Numeri 28:11-15;
  • vir die vyf jaarlikse feeste met sy offers aan die beurt – Numeri 28:16-29:40.

Continue reading

Numeri 27 – God handhaaf die erfreg van vroue en stel Josua as leier aan

In aansluiting by die sensuslys van hoofstuk 26 brei hoofstuk 27 uit oor die vyf dogters van Selofgad wat vir Moses gevra het om ook ‘n stuk grond as deel van die stam van Manasse te kry.  Die beginsel van regverdigheid word gehandhaaf deur die erfreg uit te brei sodat ook vroue kon erf as daar nie ‘n manlike nasaat in ‘n familie was nie – Numeri 27:1-11.  Numeri 36 sal die beginsel verder uitbrei.  Josua word ook as opvolger van Moses aangestel as leier en aanvoerder van die volk – Numeri 27:12-23.

Continue reading

Numeri 26 – Elkeen kry sy plek in die land

Dit is insiggewend dat die sensus van die tweede generasie eers ná die ramp van die afgodery en onsedelikheid gebeur.  Die laaste oorlewendes van die eerste generasie het waarskynlik met die laaste plaag omgekom, want hierna was daar nie weer verset tot hulle reeds die land begin inneem het nie.  Die tyd het gekom om die volk gereed te maak om die land in te val en vooruit reeds vir elkeen ‘n plek te gee in die land, soos dit vir hulle ouers in die kamp gegeld het.

Weereens word die sensus volgens die militêr weerbare manne in die families en stamme gedoen.  Eleasar neem saam met Moses verantwoordelikheid daarvoor.  Tussendeur word ‘n paar skraapsels historiese detail van die afgelope reis deur die woestyn ingevleg met die sensusdata.

Continue reading

Numeri 25 – Pinehas se passie vir God stop die plaag as straf vir afgodery en onsedelikheid

Israel is by Sittim aan die oostekant van die Jordaan, die plek vanwaar Josua verkenners die 16 km Kanaän sal instuur na Jerigo (Jos. 2:1) en uiteindelik die Jordaan self sal oorsteek om die beloofde land in te neem (Jos. 3:1).

Soos Moab in hoofstuk 22-24 die gevaar van buite af was om deur Bileam Israel te vervloek, só is Moab steeds in hoofstuk 25 die gevaar.  Hierdie keer van binne af deur die Israeliete te verlei met afgodery en onsedelikheid (hoerery) op grond van die raad van Bileam.

Moab en Midian was saam verantwoordelik vir die huur van Bileam (Num. 22:4, 7) en hier sien ons dit ook.  Daar is Moabitiese en Midianitiese vroue betrokke.  Dit verklaar ook hoekom daar uiteindelik oorlog teen Midian gevoer word as straf vir hierdie aanslag op hulle verhouding met God deur onsedelikheid en afgodery (Num. 31).

By Sinai is Israel al gewaarsku teen enige verdrag met die nasies van Kanaän of ‘n ondertrouery met hulle mense weens die gevaar van afgodery en onsedelikheid (Eks. 34:15-16).  Hier word die gevaar op ‘n konkrete wyse geïllustreer.  Israelitiese mans val vir die losbandige seksuele verhoudings met Moabitiese vrouens by die offermaaltye waar Baäl-Peor aanbid is.

Continue reading

%d bloggers like this: