1 Kronieke 16-17 – Dawid vier die tuiskoms van die ark en ontvang omvattende seën van God

Die feesviering met die tuiskoms van die ark in Jerusalem – 16:1-6

Die Kronis kies om dié verhaal uit 2 Sam. 7 te vertel deur die verhaal van Mikal in ‘n sin af te handel (15:29) en nie verder daaroor uit te brei nie.  Daarmee word sy, soos haar pa Saul, eintlik met ‘n negatiewe houding nie net teenoor Dawid gekenmerk nie, maar ook teenoor die ark.  In plaas van dié deel van die verhaal brei die Kronis uit oor die Leviete wat deur Dawid aangestel is om voor die ark van die Here diens te doen.  Interessant genoeg is Obed-Edom ook daar, indien dit inderdaad dieselfde persoon is.  Let op dat Dawid se seën van die volk met eetgoed opgevolg word, wat waarskynlik beteken dat hy op dieselfde manier sy familie geseën het met eetgoed (16:43).

Die keurspel “Loof die Here” – 16:7-43

Die keurspel “Loof die Here” is saamgestel uit drie Psalms uit die 4de Psalmboek (Ps. 105:1–15; 96:1–13; 106:47–48) en word opgevolg met ‘n laaste mededeling oor Asaf en sy ampsgenote wat voltyds in diens geneem is om diens voor die ark te doen soos wat dit nodig mag wees (16:37-42) en Dawid wat huis toe is om sy gesin te seën (16:43).

Dit tref my dat Dawid nie net leiding geneem het om God se teenwoordigheid in die volk se midde te herstel nie, daarby ‘n hele netwerk van mense aangestel het om op die regte wyse die godsdiens te behartig nie, maar toe boonop teruggegaan het om sy huis te seën.  Dít is ‘n lofwaardige model om na te volg.  Wat jy vir die gemeenskap en vir God doen, moet op een of ander manier ook uitmond in ‘n positiewe betrokkenheid by jou gesin.

Die saamgestelde loflied uit die Psalms wat die Kronis aanhaal, het ‘n universele betekenis waarin die nasies ingesluit is:

Uit Psalm 105: God se dade in die verlede word in dankbare herinnering geroep om as getuienis aan die nasies te dien op voetspoor van Psalm 105:1-15.  Sy magtige dade het immers betekenis vir die hele aarde, want dié God is bekend dat Hy die onmoontlike doen vir dié wat by Hom hulp en beskerming soek, soos bevestig deur die hou van sy beloftes aan die voorvaders, Abraham, Isak en Jakob.  Let op dat daar ‘n verwysing is na die waarskuwing aan farao (vers 21 – Gen. 12:14-20), sowel as ‘n beskrywing van die voorvaders as profete (Abraham in Gen. 20:7) en interessant genoeg ook as gesalfdes, hoewel dit nie voorheen só in die Pentateug genoem is nie.

Uit Psalm 96: Psalm 96 word hier volledig aangehaal en dit handel oor die Here wat kom om oor die hele aarde te heers. Die rede daarvoor word in sy skeppingswerk sowel as sy reddingsdade in die geskiedenis gevind.  Dít moet aan al die nasies verkondig word (vgl die droom van Jesaja 2 dat Israel ‘n ontmoetingsplek sal wees vir die nasies) sodat hulle hulle eie gode, wat in elk geval nie gode is nie, kan verlaat en ook van God se onwankelbare koningskap kan sing.  Dié God is aan die kom om oor die aarde te heers met regverdigheid en billikheid, en Israel se getuienis moet die pad vir God onder die nasies gereed maak.

Uit Psalm 106: Twee verse uit Psalm 106:47-48 word gebruik om “Loof die Here” mee af te sluit wat fokus op God se insluiting van sy mense uit al die nasies om Hom te kan loof tot in die allerverste toekoms.

Dawid se behoefte vir ‘n huis vir God word ‘n belofte van ‘n huis vir Dawid – 17:1-26

‘n Paar interessante verskille val ‘n mens op in die wyse waarop die Kronis met die 2 Sam. 7 teks werk.  Benewens die kleiner taal- en formulerings verskille, staan die volgende vir my uit:

• Die Kronis laat die opmerking: “nadat die Here hom rus gegee het van al sy vyande in die omgewing” uit die Samuel teks uit, waarskynlik om die verhaal nader aan die voorafgaande gebeure rondom die tuiskoms van die ark te posisioneer.
• Die Kronis formuleer die vraag van die Here: “Wil jy vir My ’n huis bou om in te woon?” in Samuel baie sterker as ‘n bevel: “Nie jý sal vir My die huis bou om in te woon nie.”
• Die Kronis verkies om Saul se naam nie te noem nie, en praat net van Dawid se voorganger.  Soos hy kies om net van Saul se dood te skryf in hoofstuk 10, en dit net om Dawid aan die orde te stel, en min aandag aan die minagting van Mikal spandeer in hoofstuk 15, doen hy dit hier deur nie eers Saul se naam te noem nie.
• Die Kronis gebruik ‘n pragtig metafoor om die meer prosaïese beskrywing van Dawid se verwondering oor die toesegging van God aan hom weer te gee: “U sien my as die man wat soos ’n duif die hoogtes bereik, Here God!”  Dawid se digterlike finesse word daarmee in herinnering geroep.

Dawid se gesprek met Natan word uiteindelik ‘n gesprek met God ná Natan sy aanvanklike positiewe reaksie op Dawid se versoek aangepas het nadat God met hom gepraat het.  Let op hoe God se stem hier na Dawid deur die woorde van die profeet kom, en dat sy gebed ‘n reaksie op God se toesegging is, anders as wat hy in die twee oorloë met die Filistyne ervaar het.

Wat uitstaan van God se antwoord aan Dawid is sy soewereiniteit en onafhanklikheid aan die een kant – Hy het nie ‘n huis nodig nie – en sy deernis en betrokkenheid aan die ander kant – Hy sal vir Dawid nie net ‘n huis bou nie, maar sy seun toelaat om ‘n huis vir die Here te bou.  Hy omvorm dus Dawid se behoefte in ‘n belofte van God vir ‘n bestendige koninkryk, terwyl God ook die behoefte op sy eie manier antwoord.  Salomo sal die tempel bou.

Dawid se gebed in antwoord op God se belofte wys op die innige verhouding wat daar tussen hom en God was.  Hy gaan sit waarskynlik in die tent by die ark om met God te praat, en fokus op die belofte van God wat nie net sy verwagtings oortref nie, maar nogal gemaak is ten spyte van wie Dawid is: “U ken immers u dienaar.”  En hy eindig sy gebed deur te bely dat dié beloftes in God se wese begrond is: “U, Here, het geseën; daarom is dit vir altyd geseën.”