Markus 9:2-29 – Vir die een wat glo, kan alles

Markus

Die driemanskap kry die voorreg om 6 dae (moontlik beïnvloed deur die feit dat Moses 6 dae in voorbereiding op die berg was –
Eks 24:15 – Lukas sê 8 dae wat moontlik meer histories korrek is) na die gesprek oor dissipelskap met Jesus op ‘n hoë berg (die Hermonberg noord van Seserea-Filippi en nie die Taborberg soos oorlewering dit het nie), heeltemal alleen, Jesus se verheerliking (letterlik: metamorfose) te ervaar.

Sy voorkoms en klere verander terwyl Elia (verteenwoordig die profete) en Moses (verteenwoordig die wet) met Hom in gesprek is (oor sy dood of “Uittog” soos Lukas dit vertel).  Sy Goddelikheid skyn deur sy menslikheid en laat ‘n mens dink aan Daniël 7:9 se “Ancient of days”.  Sommige geleerdes verbind dié twee ook met die twee getuies in Openbaring 11:3-12.

Petrus se verskrikte reaksie is om 3 hutte vir Elia, Moses en sy “rabbi” Jesus te probeer bou, maar as die wolk (aanduiding van God se teenwoordigheid – Eks 16:10) sy skaduwee oor hulle laat val, en die stem Jesus as God se geliefde Seun identifiseer, bly hulle agter met Jesus alleen, dié een na wie hulle moet luister.  Net Hy kan God se plan in werking stel.

‘n Mens kan ook nie anders as om te dink aan Hebreërs 12:2 waar die motivering vir Jesus se aanvaarding van die kruisdood en die skande daarvan aan die vreugde wat vir Hom in die vooruitsig was toegeskryf word.  Die verheerliking op die berg berei Hom en sy dissipels voor op die lydenspad wat hierna in intensiteit toeneem.

Die dissipels gehoorsaam Jesus se opdrag om hierdie gebeurtenis geheim te hou tot na sy dood, hoewel hulle oor die betekenis hiervan bly gesels het.  Op hulle vraag oor Elia wat eers moes kom (Mal 4:5), wat in die lig van die gebeure op die berg in betekenis vir hulle toegeneem het, antwoord Jesus dat Elia al gekom het (Matteus verbind dit eksplisiet aan Johannes die Doper).  Hy het net soos Elia – onder die hand van die swak koning Agab en sluwe koningin Isebel – gely onder die hand van die swak Herodes en die sluwe Herodias.

Terug by die ander dissipels is daar ‘n menigte mense en skrifgeleerdes wat met hulle redeneer oor ‘n besete seun, wat volgens die simptome as  ‘n vorm van erge epilepsie presenteer, wat hulle nie kon genees nie.  Let op hoe verras die skare is oor Jesus se verskyning.  Sommige dink dat sy klere miskien nog geskyn het, soos Moses na hy van die berg af gekom het.

Die pa van die seun tree dan met Jesus in gesprek om te verduidelik, waarop Jesus ontsteld word oor die ongeloof wat steeds vaardig is onder sy dissipels.  Op die smekende versoek van die man dryf Jesus die onrein gees uit die seun, nadat die man sy mate van geloof eerlik bely het: “Ek glo.  Help my in my ongeloof.”  Daarmee help Jesus eintlik beide die pa en die seun, die een in sy gebrekkige geloof, die ander met sy siekte.

Toe hulle weer alleen was, het Jesus die dissipels se verwarring oor hulle onvermoë om iets vir die seun te doen, beantwoord deur te sê: “Hierdie goed kan deur niks anders as gebed uitgedrywe word nie.”  Dit beteken, net God kan gevra word om só iets te doen.  Ongeloof en ‘n gebrek aan gebed lei onvermydelik tot geestelike swakheid en oneffektiwiteit.

Matteus en Lukas

Matteus en Lukas vertel beide die verhaal op die berg langer as Markus.  Die detail verskil hier en daar, maar kom in breë trekke ooreen.  Matteus voeg by dat God oor sy Seun sê dat Hy Hom oor Hom verheug, en Lukas dat Hy sy Seun uitverkies het.  Lukas wy kortliks uit oor die gesprek tussen Jesus en die 2 OT figure, terwyl die dissipels aan die slaap was.

Matteus vertel soos Markus van die gesprek tussen Jesus en die 3 dissipels soos hulle die berg afgekom het, en identifiseer Johannes die Doper as die Elia wat moes kom. Lukas volstaan met ‘n enkele sin daaroor as deel van die gebeure op die Berg van Verheerliking.

Matteus en Lukas verkort beide die verhaal van die besete seun, met kleiner detail verskille: in Matteus word die seun as geestelik versteurd beskryf, en in Lukas roep die man uit die skare uit voor hy in gesprek met Jesus gaan.  Matteus voeg ‘n insiggewende beeld by om die dissipels se ongeloof te ontbloot: “As julle maar net geloof het so groot soos ‘n mosterdsaadjie … Niks sal vir julle onmoontlik wees nie.”

Dit tref my baie diep.  Dié week is ek gekonfronteer met baie negatiewe goed wat met mense om my gebeur het: ‘n verkragting, iemand wat 45% brandwonde opgedoen het, iemand wat op die punt staan om alles te verloor en gesekwestreer te word, ‘n huisgesin waar die dogter ‘n ernstige operasie moet ondergaan vir geskeurde ligamente wat haar sportloopbaan kan kelder en ‘n garagedeur duisende Rande se skade aan ‘n splinternuwe geleende motor aangerig het toe dit losgeskeur en op die kar geval het (hulle het dit vir iemand anders gestoor).  En die vraag in my hart is, met watter geloof (en gebed) gaan ek dit tegemoet?  Wat vra hierdie verhale van my in my eie situasie?  Is my geloof nie ook soos die dissipels uiteindelik kleiner as ‘n mosterdsaadjie nie?  En ek luister weereens na Jesus se antwoord aan die pa van die seun:

“Vir die een wat glo, kan alles.”

En ek antwoord Hom net soos die pa:

“Ek glo.  Help my in my ongeloof.”

Na ek verder hieroor gebid het, weet ek, daar is twee goed wat ek kan doen: ek kan vir hulle vra hoe ek moet bid (soos Jesus vir sy dissipels ook leer), en ek kan ondersteun waar ek die vermoë het.  Die antwoorde en uitkomste sal van God af kom.