Esegiël 33:21-33 – Grypsug en selfsug word geoordeel

Dit neem ses maande vir die nuus van die val van Jerusalem om by Esegiël en die ander ballinge uit te kom.  Uiteindelik op Woensdag 9 Januarie 585 v.C. kom iemand wat die tragedie in Jerusalem ontsnap het daar aan en vertel vir hom dat dít wat Esegiël voorspel het, inderdaad gebeur het.  Jerusalem is op Woensdag 18 Julie 586 v.C. ingeneem, ses maande tevore.

Onthou dit was in die jare voor TV en selfone, ook voor die tyd van die radio, en die Kedarrivier was 800 km te voet van Jerusalem af!  Esra het ‘n paar eeue later vier maande geneem vir dieselfde reis (Esra 7:9).

Dit ontlok twee kort profesieë by Esegiël, die een gerig aan die grypsugtige agtergeblewenes in Jerusalem en Juda (33:23-29), die ander gerig aan die selfsugtige ballinge in Babel (33:30-33).  Sy tong is weer vry.

33:23-29 – Die arrogansie van agtergeblewenes vrywaar hulle nie van oordeel nie

Die boodskapper uit Jerusalem het waarskynlik vir Esegiël ingelig oor die arrogansie van die agtergeblewenes in Juda en Jerusalem wat nou die land vir hulleself opgeëis het sonder om die Here se voorskrifte daarvoor in ag te neem.  Die Here neem egter nie daarmee genoeë nie en oordeel hulle vir hulle grypsug.  ‘n Beroep op Abraham sal hulle niks baat nie.  Dit is in wese ‘n vergryp aan God se beloftes self.  Dít sal Hy nooit duld nie.

33:30-33 – Om te hoor sonder om te doen, is skynheilig

Insgelyks spreek Esegiël die situasie in ballingskap aan.  Die feit dat sy woorde duidelik waar geword het met die val van Jerusalem het Esegiël ‘n soort van “celebrity” gemaak.  Almal het oor hom gepraat en na hom kom luister.  Die probleem is net, baie het dit op skynheilige wyse gedoen, vir hulle eie selfsugtige redes.  Hulle het gehoor wat hy sê sonder om te doen wat hy sê.  Hulle harte het dus nie só tot bekering gekom dat dit hulle doen en late beïnvloed het nie: “Hulle hoor wat jy sê maar hulle doen nie wat jy sê nie.”

Hulle was dus net gefokus op Esegiël se status en sêgoed in terme van dit wat dit vir hulle kon beteken: “Hulle is net uit op wins vir hulleself.”  Daarmee sou die Here egter nooit tevrede kon wees nie. Sonder ware bekering wat in gehoorsaamheid uitdrukking vind, sou hulle verhouding met God nooit op ‘n vaste grondslag geplaas kon word nie.

Boodskap

Dit bly ontstellend hoe mense se grypsug en selfsug hulle kan beroof van wat Peterson noem: “cultivating life-nourishing ways”.  Die agtergeblewenes misbruik hulle meerderheid posisie in die land en vergryp hulle aan ander se besittings.  Die ballinge misbruik hulle ontwortelde posisie in ballingskap en assosieer hulle met Esegiël en geniet die status wat dít bied, sonder om te doen wat hy sê.

Die Here word egter nie deur oppervlakkigheid geflous nie.  Hy haat grypsug en selfsug en sal dit nooit goedkeur nie.  Hy wil juis hê dat mense hulle van sulke optredes bekeer.  Anders sal hulle steeds die prys daarvoor betaal.