As jy alles verloor het, of op moedverloor se vlakte sit, is dit wonderlik om die boek Esegiël te lees.  Hoekom?  Want hy paai ‘n mens nie met goedkoop troos nie.  Hy is trouens vlymskerm in sy eerlike analise oor wat verkeerd is.  Hy praat kaalkop God se waarheid.  Dit help immers nie om ander te blameer vir foute in jou eie lewe nie.  Jy moet self begin om die Here te dien.  Dít is daarom egter ware troos.  Dán hoor ‘n mens sy boodskap van hoop as iets wat ook jou sal insluit: “‘Ek sal my Gees in julle laat kom sodat julle kan lewe … Ek het dit gesê en Ek sal dit doen,’ sê die Here.” (37:14).  Skryf gratis in by bybelskool.com om my bydraes van 15 April af per e-pos te ontvang.  Woon die gesprekke Woensdagaande by, selfs al wil jy net luister.  Eerste byeenkoms 15 April 18:00-19:00 in die konsistorie.

• Klik hier van 15 April af om die bydraes te lees op die webtuiste
• of skryf hier in om dit outomaties in jou Inbox te ontvang.

Ek stuur dié inleiding reeds vandag om jou tyd te gee om dit te lees.  Donderdag kom die bydrae oor die eerste drie hoofstukke.  Ek sien uit na die reis deur Esegiël saam met jou!

Die historiese agtergrond

Esegiël was ‘n priester, die seun van Busi, wat in Galdeërland (Babilonië) opgetree het tydens die ballingskap van Juda in die 6de eeu v.C. Hy was een van die ballinge wat saam met die jong 18-jarige koning Jojagin (2 Kron. 36:9 se grondteks sê eintlik hy was 8 jaar oud!) weggevoer is tydens die eerste veldtog van Nebukadnesar teen Juda in 598-597 v.C.

Esegiël was met die begin van sy profetiese roeping omtrent 30 jaar oud, ‘n afleiding wat ons maak uit die frase in Eseg. 1:1: “Op die vyfde van die vierde maand in die dertigste jaar …” wat ook die vyfde jaar van koningin Jojagin se ballingskap was, d.w.s. 593 v.C. Hoewel daar baie verskillende interpretasies van die betekenis van dié dertigste jaar is, waarvan geeneen regtig bevredigend is nie, is die verklaring van Origines die mees aanvaarbare, dat die datum op sy eie ouderdom dui.

Indien dít die geval is, is Esegiël gebore in die tyd van koning Josia se hervormings in Jerusalem, in die twintigerjare van die vorige eeu, hervormings wat ongelukkig nie die toets van die tyd deurstaan het nie. Josia se een seun, die afskuwelike koning Jojakim (Eljakim), het hom in 609 v.C. opgevolg. Hy was ‘n dwase koning en het onder andere die boekrol met die profesieë van Jeremia opgesny en verbrand (Jeremia 36) en hom só verset teen die Here.

Dit is die 31ste Julie 593 v.C., die vyfde van die vierde maand, Tammuz. As my berekeninge reg is, is dit ‘n Vrydag net voor die sabbat die aand begin. Dit is die vyfde jaar van die ballingskap van koning Jojagin. Esegiël is tussen die ballinge aan die Kebarrivier, waarskynlik besig om die Here te aanbid (vgl. Ps. 137 en Hand. 16). Hy is 30 jaar oud.

Skielik het die hemele vir hom oopgegaan – soos vir Jesus (ook dertig jaar oud), Stefanus en Johannes in die NT – en het hy gesigte gesien wat van God af kom. Die mag (hand) van die Here het vir Esegiël in besit geneem. Let op dat die gesig wat Esegiël sien as ‘n: “woord van die Here” vertolk word (1:4). Die rede is dat die visioen wat Hy sien God se boodskap aan die volk oordra. Esegiël word nou God se woordvoerder.

Die eerste magtige verskyning van die Here loop uit op Esegiël se roeping en opdrag wat in die eerste drie hoofstukke in drie dele beskryf word:

Die Here gee in dieselfde jaar, 593 v.C., vir Esegiël die opdrag om vyf simboliese aksies uit te voer (4:1-5:4). Die vyf aksies dra die boodskap van die dreigende ballingskap van Jerusalem wat nie net groot nood vir hulle sal bring nie, maar afstand tussen hulle en God sal bring. Hy sal nie meer na hulle hulpgeroep luister nie.   Die Here lê dan dié simboliese aksies verder uit as sy woorde van oordeel téén die volk (5:5-17). Hulle het sy voorskrifte nie nagekom nie, sy heiligdom met al hulle afskuwelikhede verontreinig, en sy naam onder die ander volke in diskrediet gebring. God tree dus teen hulle op. Daar is geen omkeer meer moontlik nie. Let ook op dat dié optrede as ‘n waarskuwing en afskrikmiddel vir die nasies bedoel word. God eis onverdeelde trou aan Homself.

4:1-5:4 – Jerusalem sal beleër en in ballingskap weggvoer word

Die vyf simboliese aksies word almal in die huis van Esegiël uitgevoer, maar só dat die res van die mense in ballingskap dit kon sien. Dit is amper soos ‘n “huisteater” wat die profetiese boodskap van die Here vir die volk opvoer. Veral die derde simboliese aksie het lank geduur, meer as ‘n jaar lank. Vandaar dat die volgende gedateerde profesieë in hfst. 8 twee jaar ná die eerste visioen van Esegiël gedateer is.

1.  Die eerste simboliese aksie behels ‘n baksteen wat Esegiël voor hom neer sit en die stad Jerusalem daarop teken. Daar rondom plaas hy ‘n beleëringswal, ‘n kamp en ‘n paar stormramme. Dit stel die beleëring van Jerusalem voor.

2.  Die tweede simboliese aksie behels ‘n ysterplaat wat tussen hom en die baksteenstad geplaas word. Dit stel God se afskeiding van die stad voor. Hy wil hulle nie meer sien nie, en gaan nie meer na hulle luister nie. Dit herinner aan Jeremia se beskrywing van God wat in ‘n wolk gehul is: “sodat geen gebed na U kon deurkom nie.” (Kl. 3:44).

Dit alles is ‘n teken vir Israel. Soos Jeremia na die baksteen kyk, maar dit nie kan sien deur die ysterplaat nie, só sorg die Here dat Hy nie langer hulle afskuwelike sondes hoef gade te slaan nie. Soos Jeremia die baksteen beleër het, só gee die Here die stad oor aan Nebukadnesar se beleëring. Hy is dus afsydig – luister nie na hulle gebede nie – en vyandig – gee hulle oor aan vernietiging.

1.  Die derde simboliese aksie behels Esegiël wat 390 dae op sy linkersy gaan lê om die sonde van Israel simbolies te dra, en 40 dae op sy regtersy om die sonde van Juda te dra. Die 390 dae hou moontlik verband met die tydperk tussen die afskeiding van die noordryk onder koning Jerobeam in 931 v.C. tot en met die terugkeer uit ballingskap in 538 v.C. Die veertig dae hou moontlik verband met die tydperk van die laaste wegvoering uit Jerusalem in 582 v.C. (Jer. 52:30), vyf jaar nadat Jerusalem vernietig is, tot en met die terugkeer uit die ballingskap. Beide tydperke kan ook doodgewoon simbolies bedoel wees.

Dit alles is ‘n profetiese handeling wat die sekerheid van die ballingskap aan die volk moet oordra. Die volk sal die volle impak van God se oordeel oor hulle sonde moet dra, vóór daar weer die moontikheid van verlossing en omkeer sal kom.

1.  Die vierde simboliese aksie behels Esegiël wat ses tipes kos neem – koring, gars, boontjies, lensies, sorghum en spelt – en in ‘n skottel daarvan kos maak vir hom. Die verskillende soorte illustreer die skaarsheid van die kos wat beskikbaar sal wees in die ballingskap. Hy moet soort van raap en skraap om dit bymekaar te kry. Die hoeveelheid wat Esegiël elke dag mag eet, word ook presies gerantsoeneer, net soos die hoeveelheid water wat hy mag drink. Dit dui op die hongersnood, broodsgebrek en waternood wat die volk sal deurmaak in Jerusalem.

Die Here wil verder hê dat Esegiél die kos gaarmaak op die droë uitwerpsel van mense om die kos daarmee onrein te maak. Dit simboliseer die verontreinigende impak wat die verstrooiing op die volk sal hê. Esegiël protesteer – die eerste keer dat ons lees dat hy in gesprek tree met die Here – en die Here laat hom toe om die kos op beesmis gaar te maak.

1.  Die vyfde simboliese aksie behels Esegiël wat ‘n skerp swaard neem en as ‘n skeermes inspan om sy hare en baard af te skeer. Dié hare word in derdes verdeel om te illustreer wat die mense in die stad gaan beleef – verbrand, fyngekap en verstrooi. ‘n Klompie word beskerm in sy klere, hoewel ‘n deel daarvan ook verbrand sal word. Niemand is eintlik veilig nie. Die hele Israel sal die vuur van die Here aan hulle bas voel.

Esegiël weeg die hare

Esegiël verbrand ‘n derde van die hare

Esegiël verstrooi ‘n derde van die hare

5:5-17 – God word Jerusalem se teenstander omdat hulle nie volgens sy voorskrifte leef nie

Die implikasie van die vyf simboliese handelinge van hfst. 4-5 word in twee verdere profesieë uitgespel in hfst. 6-7.

• In hoofstuk 6 word die “Berge van Israel” aangespreek en die verwoesting wat oor die mense van die woestyn in die suide af tot by Ribla in die noorde (vgl. 2 Kon 23:33; Eseg. 47:14) sal kom, beskryf. Dit sluit dus die hele grondgebied van Israel in.
• In hoofstuk 7 word die “land Israel” aangespreek en die verwoesting wat dwarsoor die land die inwoners van die land sal tref, met spesiale verwysing na die verwoesting van die stad Jerusalem en die heiligdom.