Bybelskool

Chris van Wyk

Ek is gemeenteleraar by Somerstrand gemeente, Port Elizabeth. My passie in die lewe is om God bo alles te dien en gelowiges in geloofsvorming te begelei. I am pastor at Summerstrand congregation, Port Elizabeth. My passion in life is to serve God above all and to lead believers in faith formation.

Comments (3)

  • Avatar

    Tokkie

    |

    Chris, ‘n dom vraag: Nadat ek alles gelees het van die afgelope paar dae, het die vraag by my opgekom: As baie van die uitsprake Paulus se eie mening is, kan ons dan nog aanneem dat “die Bybel as God se Woord” so se? Ons het geleer en het ons kinders geleer dat dit God se uitsprake is bv. dat dit goed is om nie te trou nie ens. Verstaan ek dit reg? Tokkie

    Reply

    • Avatar

      Chris van Wyk

      |

      Die Bybel is God se Woord in mensetaal. Daarom kan ons dit aan die een kant as openbaring van God se wil neem, maar aan die ander kant ook bv. ‘n ontwikkeling in gedagtes onderskei rondom, sê nou maar, hoe om sonde te hanteer.

      • Volgens die wet kon jy mense doodmaak vir oortredings soos owerspel, selfs gesinne doodmaak, as iemand hom verryk met oorlogsbuit as God bepaal het dit moet vernietig word (Agan).
      • Dit doen ons nie meer nie, onder andere weens die liefdesgebod wat Jesus ons kom gee het.

      Die wet bly egter steeds die Woord van God, maar omdat dit in mensetaal is, en daar ontwikkeling was in die openbaring wat God gegee het, kom ons die liefdesgebod na en wis ons mense nie meer uit wat oortree het nie (kyk bv. na Joh 8 – vrou wat in owerspel gevang is – wat Jesus vergewe en beraad, maar nie stenig nie). Gesinne word ook nie meer saam met die oortreder gestraf nie, omdat Jeremia en Esegiël dit al “voor Christus” geskryf het, dat elkeen vir sy eie sonde gestraf moet word.
      Dit geld ook Paulus se briewe, meer nog, waar hy spesifiek sê dat iets sy eie mening is, soos in 1 Kor 7 (iets wat hy nie baie doen nie, moet ‘n mens bysê!). Dit bly dus die Woord van God, maar daardie gedeelte is in “Paulus”-taal, en daarom nie op een gesaglyn met ander uitsprake nie, bv. dit wat hy skrywe in 1 Kor 13 oor die liefde.
      Die Woord se eie uitsprake hieroor help ons nog verder om te onderskei tussen die dinge wat in die hart van ons geloof staan – die opstanding van Jesus en die liefdesgebod bv. – en die dinge wat op die periferie staan – wat ons eet, aantrek, vier ens (Rom 14-15 praat bv. daaroor).
      Maar, en dit is belangrik, selfs wanneer die Woord dus vir ons die vryheid gee om ons eie idees oor goed te vorm, en van mekaar daaroor te verskil, oor dié dinge wat nie so belangrik is nie, bly dit ook nog steeds die Woord van God.
      Die Woord van God is dus nie ‘n statiese dokument van bevele wat vir tyd en ewigheid dieselfde bly nie. Dit is kompleks, dinamies, spreek ons op verskillende maniere aan op verskillende tye in ons lewe en in verskillende situasies.
      Daarby moet ons ook nog rekening hou met die feit dat God met ons praat deur die Woord, en die Woord (ek bedoel nou in die sin van die Bybel, nie in die sin van God nie, soos Johannes 1 daaroor praat) nie self God is nie … maar daaroor miskien ‘n ander dag!

      Reply

  • Avatar

    Louise Louw

    |

    Chris, Baie dankie, ons is tans juis besig met Korintiers in ons daaglikse stiltetyd. Dit is net so oorweldigend verdoemend op paar plekke dat ek angsbevange raak en eintlik nie heeltemal alles inneem nie. My eerste man het gedrink, so dit val nie onder punt 1 van jou bespreking nie, maar soos jy se volgens 1 Kor 7:27 is beide ek en my man vrygespreek. Dankie dat jy dit benadruk.

    Reply

Leave a comment

Onlangse kommentaar

  • Avatar

    Koot

    |

    Baie dankie vir hierdie uitleg. Die manier waarop u dit doen breek nie net nuwe betekenisse oop nie maar wys ook duidelik ooreenkomste en verskille.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Dit bly vir my net ‘n plesier en ‘n voorreg om met die uitleg van die Bybel besig te wees. Elke nuwe vraag wat ek kry, maak vir my self nuwe betekenisse oop.

  • Avatar

    Jan Louw

    |

    Dankie vir ‘n deeglike stuk werk Chris!

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Audrey. Die Dordtse Leerreëls – ek plaas dit Saterdag – beklemtoon die volgende: “2.1.5 Verder is dit die belofte van die evangelie dat elkeen wat in die gekruisigde Christus glo, nie verlore sal gaan nie, maar die ewige lewe sal hê. Hierdie belofte moet aan alle volke en mense, aan wie God na sy welbehae die evangelie stuur, sonder enige onderskeid verkondig en bekend gestel word, met die eis tot bekering en geloof.” Talle en talle tekste in die Bybel verseker ons dat as jy in Jesus Christus glo, is jy gered, is jy uitverkies, en het jy die ewige lewe as ‘n geskenk van God ontvang – Joh 1:12; 3:36; 10:28; Rom 10:9-13; 1 Joh 5:10-13. Dit vra van ons doodgewoon om die Here met ons hele hart te aanbid, omdat Hy ons dié groot gawe gegee het, en in bekering en geloof te leef. En Hom te vertrou dat Hy ons sal bewaar om te kan volhard tot die einde toe. Ons sekerheid lê in Hom.

  • Avatar

    Audrey

    |

    Hallo ds. Chris, die hele uitverkiesing spook al heelweek by my, ek het in n baie Geestelike huis en famielie groot geraak en dit voel as groot mens, raak die bybel moeiliker al leer mens elke dag en dit maak verskriklik bang, doen ek God se wil? Lewe ek reg? Maar nie te min, die skrifte van die week het my so laat wonder of ek gekies gaan word, en of my lewe waarlik reg gelewe word, Maandag se skrif het my so hard geslaan dat ek nie eens woorde gehad het nie, die woord sê moet nie onsteld wees nie, maar ek weet nie wat dit vir my beteken nie, die troos is meer dat ek nogsteeds moet glo, vertrou, lief hê en goed doe en so ook God prys, en dat ek glo dat ek verlos sal word. Maar dit laat mens nogsteeds wonder of ons altyd reg doen en God se wil, en vir die eerste keer in my lewe laat dit my verskriklik bang.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Ja, dit is tragies en hartseer. Genadetyd het sy perke waar mense hulle teen God verset. Gelukkig was daar ook hier ‘n Daniël wat die Here op sy beloftes geneem het, die Here om vervulling gevra het, en het ‘n nuwe genadetyd aangebreek vir Juda. Só was dit reg deur die eeue. Met Jesus. Met die Gees. Met die kerk. En al gaan die streep vir hierdie wêreld wel eendag getrek word, en sal die ongelowiges die vuur van die tweede dood moet trotseer, sal die finale genadetyd wat deur die nuwe hemel en nuwe aarde aanbreek vir ewig hou! En in Jesus het ons deel daaraan. Watter vreugde!

  • Avatar

    Elna

    |

    Wat `n tragiese verhaal is dit nie in Konings nie ! My hart is skoon seer saam met die Here sin! Is daar nie maar altyd parralelle in ons lewe nie?
    Dankie vir die bybelskool Chris.
    Voorspoed vir jou!
    Elna

  • Avatar

    Jan Louw

    |

    Waardevolle werk hierdie oor die wet Chris. Dankie daarvoor.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Gerhard. Ek het ‘n langer artikel geskryf wat jy ook kan lees daaroor. Die antwoord op jou vraag is die volgende:

    Die woord vir wet (nomos) kom 32 keer voor in Paulus se brief aan die Galasiërs. Dit wys hoe ‘n belangrike konsep dit vir hom was. In al die verwysings na die wet bedoel Paulus die hele wet – die Tora, die Pentateug, die eerste vyf boeke van die Bybel. Daarom praat hy ook van die “boek van die wet” (Gal 3:10), en die “hele wet” (Gal 5:3,14).

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Haidi. Ek het kortliks daaroor geskryf in Levitikus 16 – Die Groot Versoendag bring versoening met God en reiniging van die sonde. Hier is ‘n bietjie meer:

    Levitikus 16 beskryf die versoening en reiniging van die volk aan die hand van drie seremonies. In die eerste seremonie is ‘n bul as sondeoffer en ‘n ram as brandoffer vir die hoëpriester en al die priesters as versoening geslag. In die tweede seremonie is twee bokramme as sondeoffer gebruik – die een is geslag, die ander weggejaag – wat versoening gedoen het vir al die sondes van die Israeliete en ook reiniging gebring het deurdat die sonde simbolies weggejaaag is. In ‘n derde en laaste seremonie is ‘n skaapram as brandoffer gebring wat die versoening voltooi het vir die hele volk in die teenwoordigheid van die Here.

    In die tweede seremonie is die twee bokramme as volg hanteer:

    1. Die een bokram is geloot om geoffer te word “vir die Here” en die bloed ook agter die voorhangsel ingeneem as teken van versoening.

    2. Die ander bokram is geloot “vir Asasel”, maar moes bly lewe en is die woestyn ingejaag as teken van die reiniging en afstanddoening van die sonde: “So sal die bok al hulle sonde met hom saamdra na ‘n onherbergsame streek toe en daar in die woestyn moet hy agtergelaat word.” Die sonde is dus simbolies weggejaag en afgelê.

    Die naam Asasel beteken “bok wat weggaan” wat waarskynlik sinspeel op die naam van ‘n vername bose gees, soos dit in die Intertestamentêre literatuur (bv. 1 Henog 8:1; 9:6; 10:4-8; 13:1-3 – lees dit hier) en die Talmoed beskryf word. Asasel was daarvolgens die leier van die “seuns van God” wat in Genesis 6:1-4 gesondig het.

    Hierdie handeling met Asasel het die betekenis gedra dat daar van die sonde afstand gedoen is, dat dit teruggegee is aan die bron daarvan en dat die Israeliete daarmee van die bose se invloed gereinig is.

    Die uitspraak in Spreuke 28:13 verwys waarskynlik na die geestelike betekenis daarvan: “Hy wat sy oortredinge bedek, sal nie voorspoedig wees nie; maar hy wat dit bely en laat staan, sal barmhartigheid vind.”

    Paulus se uitspraak in 2 Timoteus 2:19 kan ook hiermeer verbind word: “Die Here ken die wat syne is; en: Laat elkeen wat die Naam van Christus noem, afstand doen van die ongeregtigheid.”

Prontuit die Waarheid