Bybelskool

Chris van Wyk

Ek is gemeenteleraar by Somerstrand gemeente, Port Elizabeth. My passie in die lewe is om God bo alles te dien en gelowiges in geloofsvorming te begelei. I am pastor at Summerstrand congregation, Port Elizabeth. My passion in life is to serve God above all and to lead believers in faith formation.

Comments (13)

  • Avatar

    Snowy Swart

    |

    Dankie Chris, Goeie perspektief wat jy oordra dat Paulus se denke oor die huwelik maar uit op eie persepsie oor die huwelik gegrond is – op grond van wat hy seker in sy lewenswerklikheid moes waarneem. Dit is goed om dit ‘n slag te hoor omdat ons sito-sito glo dat alles geskrewe in die Woord net so van God klinkklaar kom. Inderdaad moet daar ook na ander gedeeltes in die Skrif gekyk word as dit oor die huwelik en veral ook oor seksualiteit binne en buite die huwelik gaan.
    Inderdaad klink Paulus maar bietjie negatief oor die huwelik!
    Baie dankie. Groete.

    Reply

    • Avatar

      Chris van Wyk

      |

      Ek dink Paulus dink ook uit die hoek van sy eie ongetroude status en die voordeel wat dit vir die koninkryk bring – hy is eintlik aan niks gebonde nie en kan doen wat die Here van hom vra. En laat ons eerlik wees, dit is ‘n voordeel. Dit is nou benewens die feit dat die Korintiërs regtig vreemde idees oor die huwelik gehad het, dat jy in die huwelik kan bly sonder om met mekaar saam te leef, of verloof kan wees sonder om te trou.
      Ek is egter verras met ‘n hele paar (meer populêre) kommentare wat Paulus met handskoene hieroor aanvat, en steeds die gesag van sy woorde op dieselfde vlak stel as dié wat duidelik in dieselfde hoofstuk van God af kom – ten minste soos Paulus dit aan ons oordra.
      En dan is dit net so dat ‘n mens die huwelik uit ‘n waarderende hoek ook kan benader, soos bv. Prediker 4 wat sê twee vaar beter as een, en die waarde daarvan vir die koninkryk kan uitspel. Paulus moes beslis ook meer aandag gegee het aan die huwelik van Akwila en Priscilla, wat aan hom ‘n stabiele omgewing gegee het vanwaar hy kon werk in Korinte (Hand 18:2). Die kerk in Efese kon ook in hulle huis bymekaar kom (1 Kor 16:19) ook in hulle huis in Rome (Rom 16:3-5) waarsonder die vroeë kerk regtig moeilik ‘n gemeenskap sou kon vorm. Telkens word die belang van huisgesinne vir die koninkryk tog ook deur Paulus beklemtoon (Chloë se mense [1 Kor 1:11]; Stefanus en sy huisgesin [1 Kor 16:15], Filippus en sy 4 profete-dogters [nogal!] … maar hulle was nou weer ongetroud! [Hand 21:9]; Onesiforus en sy huisgesin [2 Tim 4:19] ens.), dat dit jammer is dat hy nie met dit as perspektief ‘n bietjie hoër opgegee het oor die huwelik nie.
      Maar, ek dink hy tel ook ‘n lyn op wat al deur Jesus aangeroer is, en dit is dat ‘n mens versigtig moet wees dat enigiets in die pad van jou toewyding aan God kom (Mark 3:31-35; Luk 14:26!) – en daarom kan/moet ‘n mens luister na Paulus, hoewel ek verseker meer uit ‘n waarderende hoek oor die waarde van die huwelik my toewyding aan die Here sal beoefen.

      Reply

  • Avatar

    Vince Aslett

    |

    Ek het nou die dag gehoor hoedat iemand ernstig wonder of Paulus nie Gay was nie(Die persoon het 2 kinders wat gay is), dan heeltemal teenoorgestelde het ek in een van die Apokriewe boeke / of dalk n kommentaar gelees dat hy getroud moes gewees het omdat hy n Fariseer was en sekerlik op hierdie stadium n wewenaar was. Dankie vir die insig Chris, dis werklik lekker om deel te wees van jou Bybelskool 🙂

    Reply

  • Avatar

    Vince Aslett

    |

    Chris net n vraag; Volgens v 14, “aneemlik”, beteken dit dat die ongelowige man gered word deur sy verbintenis met die gelowige vrou, en dat die kinders uit die huwelik outomaties gred word (volgens Paulus)? Of beteken dit slegs dat God dan nie teen die huwelik gekant is nie en dat die vrou dalk n rol kan speel in die bekering van haar man? Die kinder issue is vir my vaag?

    Reply

    • Avatar

      Chris van Wyk

      |

      Die woordjie aanneemlik vertaal die oorspronklike woord geheilig of afgesonder (hagiazoo), wat beter verduidelik wat Paulus bedoel. Die woord heiliging beteken dat die man/vrou en ook hulle kinders in die invloedsfeer van die evangelie en die genade van God kom. Maar dit beteken nie dat hulle daardeur gered word nie. Redding kom net deur geloof in God. Heiliging kan dus tot redding lei, maar is nie vanselfsprekend nie. Juis omdat ‘n mens nie seker kan wees dat hierdie heiliging tot redding gaan lei nie, moet ‘n gelowige nie ‘n ongelowige keer wat wil skei nie (vers 16). En daaruit sien ‘n mens ook die verskil tussen die woorde heiliging en redding.

      Reply

  • Avatar

    Christine

    |

    Hi Chris,

    Dit lyk nie of Paulus die huwelik hoog aanslaan nie , en tog, na God Adam geskape het, het hy gesien dat “dit nie goed is dat die mens alleen is nie” en het Hy Eva vir hom as maat gemaak. Adam se opdrag was om die diere name te gee Eva het hy na Adam toe gebring . Lyk my Adam se taak was op die feitlike gerig, Eva sin op die menslike – so vul hulle mekaar aan en verrig hulle take saam tot eer van God. elk met sy haar besondere bydrae.
    Wat die huwelik en saamwoon betref: Die wese van die huwelik is trou en liefde – die huwelikbevestiging in die kerk of voor ‘n magistraat maak die huwelk nie dus nie “huwelik” nie – as twee mense in trou en liefde saambly is dit mos in wese dus ‘n huwelik. ‘n Huwelik wat in die kerk of magistraatskantoor gesluit is, kan dus in wese geen huwelik wees as een van die twee ‘n verhouding met iemand anders het, of as die vrou mishandel word nie.

    Is die gebruik van in die kerk trou nie ‘n gebruik wat met die tyd ontwikkel het nie?Wat is die agtergrond van die gebruik?Wat het dit die vereiste gemaak vir twee mense voor hulle mag saamwoon en saamslaap.?Mense of is dit ‘n opdrag van die Here?

    Christine.

    Reply

    • Avatar

      Chris van Wyk

      |

      Interessante perspektief!

      Van die begin af was die gemeenskap betrokke by twee mense wat vir mekaar lief raak, al was dit net die twee families wat betrokke was (Gen 2). Met tyd is die liefdesband nie net tussen families nie, maar ook in die publiek gesluit, omdat dit ‘n belangrike deel van die gemeenskapslewe uitgemaak het (Rut). Daarom het die “kerk” en later die staat betrokke geraak op die manier wat ons dit vandag ken. Die huwelik as kerklike seremonie en/of geregtelike ooreenkoms is dus daar enersyds ter wille van publieke erkenning van twee mense se liefdesband, en andersyds ter beskerming van beide die twee mense as die gemeenskap. Maar die basis daarvan lê in die liefdesband tussen twee mense.

      Groete
      Chris

      Reply

      • Avatar

        Christine

        |

        Hi, so, die liefdesband maak van die huwelik ‘n huwelik nie die sermonie in die kerk of magistraatskantoor nie? Kan die saamwoon van twee wat mekaar liefhet en nie “gekerk’ is nie, dus nie ook as ‘n huwelik beskou word? Ja, ek is seker nie die enigste een wat met die vrae worstel nie.

        Reply

        • Avatar

          Chris van Wyk

          |

          Die probleem met saamwoon is dat dit nie eintlik doelbewus publieke goedkeuring probeer verwerf nie. Dit bly ‘n privaat en per definisie minder permanente verbintenis. Dit maak dat die kerk dit nie maklik as ‘n huwelik sal kan erken nie. In ‘n sekere sin is die woord huwelik dus eintlik ‘n baie spesifieke kerklik-publieke term wat onderskei moet en kan word van iets soos saam-woon. Maar ons sal nog moet bly praat hieroor – dit is ‘n belangrike gesprek!

          Reply

  • Avatar

    Giselle Piscaer

    |

    Ek het vir 10 jaar saam met my eks man gewoon, en was daarna vir 5 jaar met hom getroud, en is net oor ‘n jaar terug van hom geskei. En my opinie van die huwelik, is dat dit ‘n wonderlike instelling is wat nie lig geag moet word nie. As ek kon terug gaan, het ek dit anders benader. Gewag vir die lewensmaat wat God vir my bestem het, met dieselfde waardes as ek. Die kat goed uit die boom bekyk, en nie summier in iets ingespring het, omdat ek eensaam was nie. Ek het dan ook getrou vir die verkeerde redes, maar is geskei vir die regte redes. Iets wat vermy kon gewees het, as ek van die begin af die situasie korrek benader het. Ek dink nie ek sal weer trou nie, nog minder saam met iemand bly. Dit waardeur ek is in die 15 jaar van my lewe saam met my eks, het my vir die res van my lewe afgesit van die huwelik, maar dit is my persoonlike ervaring. Ek is nog steeds ‘n voorstander van die huwelik, en sal vir enige jong meisie vra, om haar liggaam, haar siel, haar intellek te bewaar, en te wag vir die regte lewensmaat om dit mee te deel. Miskien het Paulus nes ek ‘n negatiewe ervaring gehad, en omdat hy mens is, en nie volmaak nie, was hy seker maar ook geregtig op ‘n porsie pessimisme. Ons moet net versigtig wees om nie toe te laat dat ons pessimisme ander mense se optimisme besmet nie. God het Adam en Eva geskep, en ek glo dat twee mense die wa beter deur ‘n drif kan trek as een. Dat man en vrou mekaar aanvul, dat God wanneer Hy na ons kyk, net die beste vir ons wil hê, en dat Hy ons geskep het om nie alleen deur die lewe te gaan nie. Dit bly egter ons keuse hoe ons daardie eensaamheid aanpak, in ‘n huwelik, in ‘n vriendekring, of in aanbidding van God, en nie een van hierdie drie hoef enigsins die ander twee uit of in te sluit nie. Daar was ‘n doel met my ervarings, dit het van my ‘n dieper mens gemaak, maar ek besef ook dat God vergewensgesind is, en dat as ek na Hom geluister het amper 17 jaar terug, my lewe ‘n ander rigting sou ingegaan het, en ek dalk minder of dalk meer seer sou gehad het. Ek weier dat “Wat as” my lewe dikteer. Ek glo vas dat God ‘n doel met my lewe het, en dat ek opreg kan sê, die huwelik is meer as ‘n stukkie papier wat sê dat jy getroud is, reg gedoen, is dit God se geskenk aan ons.

    Reply

    • Avatar

      Chris van Wyk

      |

      Ek is beïndruk met jou optimisme en hoë waardering vir die huwelik, al het jy ‘n negatiewe ervaring gehad. Dit is darem wonderlik hoe só ‘n lewenshouding ‘n mens help om ‘n dieper mens te wees.

      Reply

    • Avatar

      Mathilda

      |

      Tov Paulus … wat uit die prentjie gelaat word is dat Paulus geglo het dat Jesus (nes ander dissiples) in sy tyd, binnekort gaan terugkom … wat sou beteken het die einde van tyd soos ons as mens dit ken. Baie van Paulus se skrywes was gerig met die Apokaliptiese idee voorop. Daaroor het hy geglo dit sou sinneloos wees om in huwelik te tree as daar so min tyd hier op aarde oor is om dit uit te leef. Ek glo daaroor was Paulus ‘n askeet en daaroor het hy besluit om sy laaste dae/maande net aan die Here te wy. Sy vlees/begeertes het nie gepla nie… omdat hy op die Here se koms gewag het. Hy was gefokus op die Here se onmiddelike koms- parousie. Daaroor sy 1 Kor 7 teks/brief

      Reply

  • Avatar

    Giselle Piscaer

    |

    Ek weet die saamwoon gesprek is ‘n baie sensitiewe onderwerp, maar wil graag my stuiwer in die armbeurs hieroor ingooi. Die redes waarom ek en my eks saamgewoon het, was ‘n sameloop van omstandighede, wat as iemand my daaroor wil uitvra, ek nie skaam is om te deel nie, maar vir hierdie doeleindes , is dit ‘n relaas te lank om te herhaal. Saambly op ‘n intellektuele en emosionele vlak kan meer skade berokken as wat dit oënskynlik blyk te wees. En nee om saam te bly is nie so goed as om getroud te wees nie, en ja jy het ‘n papiertjie nodig wat sê dat jy getroud is, want daardie papiertjie spel commitment uit, dit sê, dat jou lewensmaat, jou waarde so hoog geag het, dat hy of sy ‘n kontrak met jou wou gesluit het, nie vir net ‘n week of 10 jaar nie, maar vir ‘n leeftyd. Soos met enige kontrak, moet ‘n mense die fynskrif lees, for better for worse, in sickness and in health, en bereid wees om die 7 sakke sout saam op te eet. Saamwoon sê, huurkoop, toetsbestuur die model, en as jy nie hou van wat jy ervaar nie, gee terug of loop weg. Trou is nie perde koop nie, daarom is dit ‘n kontrak wat goed deurdink moet word, voordat dit aangegaan word. Die huwelik nooi God binne, die verbintenis is meer innig, en dit laat jou spesiaal voel, want iemand het jou so liefgehad om met jou ‘n lewenslange kontrak aan te gaan. Om saam met bly, gaan die vraag onbewustelik, selfs dalk bewustelik by jou opkom, wat is jou waarde vir daardie ander persoon, dat hy of sy, jou nie genoeg respekteer of waardeer om daardie commitment te maak nie. Dit is makliker om saamwoon te ontbondel as ‘n huwelik, daarom sal ‘n mens binne ‘n huwelik twee keer dink voordat jy skei, twee keer so hard werk daaraan om dit te laat werk, as binne ‘n saamwoon situasie. Die vrae wat opkom binne ‘n saamwoon situasie, veral as kinders die prentjie betree, veroorsaak introspeksie wat seermaak, en dikwels lei daartoe dat daar ‘n kloof ontstaan, wat uiteindelik die verhouding kelder. En dan begin die bytjie blommetjie siklus van saamwoon verhoudings wat nooit so innig of vervullend is as die huwelik nie. Ek dink dat hoewel uit ‘n Christelike oogpunt die huwelik soveel meer sin maak, maak dit ook uit ‘n sielkundige oogpunt baie meer sin.

    Reply

Leave a comment

Onlangse kommentaar

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Yvonne, dankie vir die korreksie! Seën vir jou leeswerk hierdie jaar.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Miems, die wet is duidelik dat ‘n mens nie moord mag pleeg nie (Eks 20:13) soos Jesus (Matt 5:21-22) en Paulus (Rom 13:9) dit ook bevestig. Die Heidelbergse Kategismus verduidelik dit so:

    Sondag 40

    105 Vraag: Wat eis God in die sesde gebod?

    Antwoord: Ek mag nie self en ook nie deur iemand anders my naaste onteer, haat, beledig of doodmaak nie. Ek mag dit nie met my gedagtes, woorde of gebare doen nie en nog minder met die daad (a). Ek moet alle wraaksug laat vaar (b). Ek mag ook myself nie kwaad aandoen of moedswillig in gevaar begewe nie (c). Daarom dra die owerheid die swaard om doodslag te weer (d).
    (a) Matt 5:21, 22; 26:52; Gen 9:6. (b) Ef 4:26; Rom 12:I9; Matt 5:25;18:35. (c) Rom 13:14; Kol 2:23; Matt 4:7. (d) Gen 9:6; Eks 21:14; Matt 26:52; Rom 13:4.

    106 Vraag: Praat hierdie gebod net van doodmaak?

    Antwoord: Deur doodmaak te verbied, leer God ons dat Hy die wortel daarvan (a), soos afguns, haat (b), woede (c) en wraaklus verafsku. Dit alles is vir Hom heimlike moord (d).
    (a) Spr 14:30; Rom 1:29. (b) 1 Joh 2:11. (c) Jak 1:20; Gal 5:19-21. (d) 1 Joh 3:15.

    107 Vraag: Het ons die gebod gehoorsaam as ons maar net nie ons naaste doodmaak, soos hierbo gesê is nie?

    Antwoord: Nee, terwyl God afguns, haat en woede verbied, gebied Hy dat ons ons naaste moet liefhê soos onsself (a). Ons moet teenoor hom geduldig, vredeliewend, sagmoedig, barmhartig en vriendelik wees (b), alles wat hom kan benadeel, sover moontlik probeer voorkom (c) en selfs aan ons vyande goed doen (d).
    (a) Matt 22:39; 7:12; Rom 12:10. (b) Ef 4:2; Gal 6:1, 2;Matt 5:5; Rom 12:18; Luk 6:36; Matt 5:7; 1 Pet 3:8; Kol 3:12. (c) Eks 23:5. (d) Matt 5:44, 45; Rom 12:20.

  • Avatar

    Frans Scheepers

    |

    Ek soek na handleiding vir die tyd waarin ons is, vir die pandemie. Veral oor intense gebed.

  • Avatar

    Chantelle

    |

    Baie Dankie hier oor Baie ekstra kennis by gelas 🙏👋, ek is op soek na notasoor die boek Esegiel.
    Kan my kontak op my epos Dankie
    Groete
    Chantelle du Plessis

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Anton

    Dit is nie my punt nie, maar die punt van die Dordtse Leerreëls op grond van die Skrif. Hier is dit in konteks aangehaal:

    1. Alle mense het in Adam gesondig en hulle skuldig gemaak aan die vloek en die ewige dood. Daarom sou God niemand verontreg het as dit sy wil was om die hele menslike geslag in die sonde en vervloeking te laat bly en vanweë die sonde te veroordeel nie. Daarom leer die apostel: die hele wêreld is voor God doemwaardig (Rom 3:19). Almal het gesondig en dit ontbreek hulle aan die heerlikheid van God (Rom 3:23) en: Die loon van die sonde is die dood (Rom 6:23).

    2. Die liefde van God is egter hierin geopenbaar dat Hy sy eniggebore Seun in die wêreld gestuur het sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê (1 Joh 4:9; Joh 3:16).

    3. Om mense tot geloof te bring, stuur God uit louter goedheid verkondigers van hierdie vreugdevolle boodskap na wie Hy wil en wanneer Hy wil. Deur hulle diens word die mense geroep tot bekering en geloof in Christus, die gekruisigde, want: Hoe kan hulle in Hom glo van Wie hulle nie gehoor het nie? En hoe kan hulle hoor sonder een wat preek? En hoe kan hulle preek as hulle nie gestuur word nie? (Rom 10:14,15).

    4. Die toorn van God bly op hulle wat hierdie evangelie nie glo nie. Hulle wat die evangelie egter aanneem en die Verlosser, Jesus, met ‘n ware en lewende geloof omhels, word deur Hom van die toorn van God en van die verderf verlos, en Hy skenk hulle die ewige lewe (Joh 3:36; Mark 16:16).

    5. Die oorsaak of skuld van daardie ongeloof, net soos van alle ander sondes, lê beslis nie by God nie, maar by die mens. Die geloof in Jesus Christus en die saligheid deur Hom is egter ‘n genadegawe van God. Soos geskrywe is: Uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God (Ef 2:8), ook: Dit is aan julle genadiglik gegee om in Christus te glo (Fil 1:29).

    6. Dat God aan sommige mense in die tyd die gawe van die geloof skenk en aan ander dit nie skenk nie, volg uit sy ewige besluit. Immers: Aan God is al sy werke van ewigheid af bekend (Hand 15:18), en Hy doen alles volgens die raad van sy wil (Ef 1:11). Volgens hierdie besluit maak God genadiglik die harte van die uitverkorenes ontvanklik – hoe verhard hierdie harte ook al mag wees – en buig hulle om tot geloof. Hulle wat egter nie uitverkies is nie, laat Hy volgens sy regverdige oordeel in hulle boosheid en verharding bly. Hierin veral kom vir ons tot openbaring die diepe, barmhartige en tegelyk regverdige onderskeiding tussen die mense wat almal ewe verlor is. Dit is die besluit van die uitverkiesing en verwerping wat in die Woord van God geopenbaar is. Verkeerde, onreine en onstandvastige mense verdraai hierdie leer tot hulle eie verderf, maar aan die heiliges en godvresendes gee dit ‘n onuitspreeklike troos.

    7. Hierdie uitverkiesing is ‘n onveranderlike voorneme van God. Daarvolgens het Hy nog voor die skepping ‘n sekere aantal mense uit die hele menslike geslag uitverkies. Hierdie menslike geslag het deur hulle eie skuld van hulle oorspronklike ongeskondenheid in sonde en verderf verval. Die uitverkorenes is dus nie beter of waardiger as die ander nie, maar verkeer saam met die ander in die gemeenskaplike ellende. Nogtans het Hy hulle, uit volkome vrye welbehae van sy wil en uit louter genade, tot die saligheid in Christus uitverkies. God het Christus ook van ewigheid af tot Middelaar en Hoof van al die uitverkorenes en tot Fondament van die saligheid gestel. So het Hy ook besluit om die uitverkorenes aan Christus te gee om hulle salig te maak. Deur sy Woord en Gees roep en trek God die uitverkorenes kragdadiglik tot gemeenskap met Hom. Hy het dus besluit om aan die uitverkorenes die ware geloof in Christus te gee, hulle te regverdig en te heilig en om hulle, wat kragtig in die
    gemeenskap van sy Seun bewaar word, uiteindelik as bewys van sy barmhartigheid en tot lof van sy oorvloedige en heerlike genade te verheerlik. Soos geskrywe is: In Christus het God Hy ons uitverkies voor die grondlegging van die wêreld om heilig en sonder gebrek voor Hom te wees, deurdat Hy ons voorbeskik het om ons vir sy kinders vir Homself aan te neem deur Jesus Christus, na die welbehae van sy wil, tot lof van die heerlikheid van sy genade waarmee Hy ons begenadig het in die Geliefde (Ef 1:4,5,6); en elders: Die wat Hy vantevore verordineer het, dié het Hy ook geroep; en die wat Hy geroep het, dié het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, dié het Hy ook
    verheerlik (Rom 8:30).

    8. Hierdie uitverkiesing is nie veelvoudig nie, maar een en dieselfde vir almal wat salig word, in die Ou sowel as in die Nuwe Testament. Die Skrif verkondig immers aan ons net een welbehae, voorneme en raad van die wil van God. Hiervolgens het Hy ons van ewigheid af uitverkies tot die genade sowel as tot die heerlikheid, tot die saligheid sowel as tot die weg na die saligheid wat Hy voorberei het, sodat ons daarin kan wandel (Ef 1:4,5; 2:10).

    9. Hierdie uitverkiesing het nie op grond van vooruitgesiene geloof, geloofsgehoorsaamheid, heiligheid of enige ander goeie hoedanigheid of geskiktheid van die mens tot stand gekom nie. Dit alles kan nooit vooraf as rede of voorwaarde vir die uitverkiesing van die mens vereis word nie. Die uitverkiesing is immers die oorsaak van geloof en geloofsgehoorsaamheid, heiligheid, ensovoorts. Daarom is die uitverkiesing die fontein van alle saligheid waaruit geloof, heiligheid en al die ander saligmakende gawes, en uiteindelik die ewige lewe self, as vrugte en gevolge daarvan voortvloei. Die apostel getuig immers: Om heilig en sonder gebrek voor Hom te wees (Ef 1:4), en nie ómdat ons alreeds so was nie.

    10. Die oorsaak van hierdie genadige uitverkiesing is inderdaad slegs die welbehae van God. Dit bestaan nie daarin dat Hy uit alle moontlikhede sekere menslike hoedanighede of dade as ‘n voorwaarde vir die saligheid uitgekies het nie. Dit bestaan wel hierin dat Hy sekere bepaalde mense uit die hele menigte van sondaars as sy eiendom aangeneem het. Soos geskrywe is: Toe die kinders nog nie gebore was en nog geen goed of kwaad gedoen het nie, …, is vir haar (nl Rebekka) gesê: Die oudste sal die jongste dien. Soos geskrywe is: Jakob het Ek liefgehad en Esau het Ek gehaat (Rom 9:11,12,l3); en: Daar het gelowig geword almal wat verordineer was tot die ewige lewe (Hand
    13:48).

    11. God self is alwys, onveranderlik, alwetend en almagtig, en daarom kan sy daad van uitverkiesing nie ongedaan gemaak, oorgedoen, verander, herroep of afgebreek word nie. Die uitverkorenes kan ook nie verwerp of in getal verminder word nie.

    12. Die uitverkorenes word op God se tyd van hulle ewige en onveranderlike uitverkiesing tot saligheid verseker. Dit gebeur verskillend en nie vir almal in gelyke mate nie. Hierdie versekering ontvang hulle nie as hulle nuuskierig die verborgenhede en dieptes van God probeer deursoek nie. Hulle ontvang die sekerheid egter as hulle in hulleself die onfeilbare vrugte van die uitverkiesing, soos in die Woord van God aangewys, met geestelike blydskap en heilige vreugde waarneem. Hierdie onfeilbare vrugte van die uitverkiesing is die ware geloof in Christus, die kinderlike vrees van God, die droefheid oor die sonde volgens die wil van God, die honger en dors na die geregtigheid, ensovoorts (2 Kor 13:5).

    13. Vir die kinders van God is die besef en die sekerheid van hierdie uitverkiesing daagliks steeds meer rede om hulle voor die aangesig van God te verootmoedig, om die diepte van sy barmhartigheid te aanbid, om hulleself te reinig en om Hom, wat hulle eerste so uitnemend liefgehad het, ook van hulle kant vurig lief te hê. Dit is dan ook onmoontlik dat hierdie leer van die uitverkiesing en die besinning daaroor die kinders van God sal laat ophou om die gebooie van God te gehoorsaam of dat hulle onverskillig sou word deur ‘n sondige lewe te lei. Deur die regverdige oordeel van God is dit juis die geval met hulle wat die genade van die uitverkiesing ligtelik vir hulleself toe-eien of ydellik en ligsinnig daaroor praat, sonder dat hulle begeer om in die weë van die uitverkorenes te
    wandel.

    14. Hierdie leer van die Goddelike uitverkiesing is verder, volgens die wyse besluit van God, deur die profete, deur Christus self en deur die apostels in sowel die Ou as die Nuwe Testament verkondig. Daarna is dit in die heilige Skrifte bekend gemaak en bewaar. Daarom moet dit vandag nog op die regte tyd en plek in die kerk van God – waarvoor dit in die besonder bestem is – uiteengesit word. Hierdie leer moet egter oordeelkundig, met gelowige eerbied en heilige ontsag, sonder ‘n nuuskierige ondersoek na die weë van die Allerhoogste, verkondig word. Dit alles moet gebeur tot eer van die heilige Naam van God en tot ‘n lewende troos vir sy volk (Hand 20:27; Rom 12:3; 11:33,34; Heb 6:17,18).

    15. Verder toon die heilige Skrif hierdie ewige en onverdiende genade van ons uitverkiesing baie duidelik aan en verkondig dit nadruklik aan ons. Dit getuig bowendien dat nie alle mense uitverkies is nie, maar dat sommige nie uitverkies is nie of in die ewige uitverkiesing van God verbygegaan is. God het besluit om hulle, na sy volkome vrye, regverdige, onberispelike en onveranderlike welbehae, in die gemeenskaplike ellende te laat bly. Daarin het hulle hulleself deur hulle eie skuld gestort. God het immers besluit om nie aan hulle die saligmakend~ geloof én die genade van die bekering te gee nie. Om sy geregtigheid te openbaar, het God besluit om hierdie mense aan hulleself oor te laat, hulle onder sy regverdige oordeel te laat bly en om hulle nie alleen oor hulle ongeloof nie, maar ook oor al hulle ander sondes te veroordeel en ewig te straf. Dit is die besluit van die verwerping, wat God hoegenaamd nie tot bewerker van die sonde maak nie, want dit sou ‘n godslasterlike gedagte wees. Inteendeel, dit sê juis dat God ‘n gedugte, onberispelike en regverdige Regter is wat die sonde straf.

    16. Hulle wat die lewende geloof in Christus, die vaste vertroue, die gewetensrus, die beoefening van kinderlike gehoorsaamheid en die roem in God deur Christus nog nie ten volle ervaar nie – ofskoon hulle die middele gebruik waardeur God hulle beloof, het om hierdie dinge in ons te bewerk – moet nie mismoedig word wanneer hulle van die verwerping hoor nie. Hulle moet hulleself ook nie onder die verworpenes reken nie, maar ywerig voortgaan om die middele te gebruik, vurig verlang na die tyd van oorvloediger genade en dit ook met eerbied en ootmoed verwag. Hulle wat ernstig begeer om hulle tot God te bekeer, om Hom alleen gehoorsaam te wees en van die liggaam van die dood verlos te word, maar op die pad van die vroomheid en die geloof nog nie so ver gekom het as wat hulle wel wou nie, behoort nog minder die leer van die verwerping te vrees. Die barmhartige God het immers beloof dat Hy die dowwe lamppit nie sal uitblus en die geknakte riet nie sal verbreek nie. Maar
    hierdie leer is tereg verskriklik vir almal wat God en die Verlosser, Jesus Christus, verag en hulleself geheel en al aan wêreldse sorge en sondige begeertes oorgegee het. Dit sal so bly solank hulle hulle nie met erns tot God bekeer nie.

    17. Die Woord van God, waaruit ons die wil van God leer ken, getuig daarvan dat die kinders van die gelowiges heilig is. Hulle is nie van nature heilig nie, maar kragtens die genadeverbond waarin hulle saam met hulle ouers opgeneem is. Gelowige ouers moet daarom nie twyfel aan die uitverkiesing en saligheid van hulle kinders wat God in hulle kinderjare uit hierdie lewe wegneem nie (Gen 17:7; Hand 2:39;1 Kor 7:14).

    18. Teen iemand wat oor hierdie genade van die onverdiende uitverkiesing en gestrengheid van die regverdige verwerping in opstand is, stel ons die woorde van die apostel: O, mens, wie is jy wat teen God antwoord? (Rom 9:20); en ook die woorde van ons Saligmaker: Of staan dit my nie vry om met my eie goed te maak wat ek wil nie? (Matt 20:15). Maar ons wat hierdie verborgenhede godvresend en met eerbied aanbid; roep saam met die apostel uit: O diepte van die rykdom en wysheid en kennis van God! Hoe ondeurgrondelik is sy oordele en onnaspeurlik sy weë! Want wie het die gedagte van die Here geken of wie was sy raadsman gewees? Of wie het iets aan Hom gegee, dat dit vergeld moet word? Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid! Amen (Rom 11:33-36).

  • Avatar

    Anton

    |

    Chris, jou punt 7 is tog duidelik onwaar. Jy sê: “Baie wat deur die evangelie geroep is, bekeer hulle nie, glo nie in Christus nie, maar sterf in ongeloof. Dit gebeur, nie omdat die offer wat Christus aan die kruis volbring het, gebrekkig of onvoldoende is nie, maar deur hul eie skuld.”
    Verder aan sê jy egter: “So het God slegs aan die uitverkorenes die regverdigende geloof geskenk om hulle daardeur onfeilbaar salig te maak.”
    Hoe kan dit die ongelowiges se skuld wees dat hulle nie glo nie as God die saligmakende geloof van hulle weerhou?

  • Avatar

    Yvonne

    |

    Ds Chris ek is so dankbaar dat ek al u hardewerk mag gebruik en geniet…..seenwense….mag ek vra vir n korreksie , tel dit vanoggend op tydens my stilte tyd Gen 26…die voorlaaste paragraaf by u boodskap noem u Sara se naam ipv Rebekka…dis nie kritiek nie asb…gedurende die inperking en weens my swak gehoor is Bybelskool van groot seen vir my…baie dankie