Johannes se prentjie van Jesus

1. in sy pre-historiese bestaan as die Woord van God (1:1);
2. in die historiese verlede soos dit in die geskrifte van Moses en die profete ’n neerslag gekry het (1:45; 5:46 – vgl 12:41 wat na Jesaja 6:10 verwys);
3. in die narratiewe hede van sy geboorte, lewe, bediening, lyding, kruisdood en opstanding;
4. in die historiese toekoms waar Hy sy mense begelei en bystaan deur sy Gees (14:16);
5. in die eskatologiese toekoms vanwaar Hy sal kom om die dooies op te wek, sommige tot die ewige lewe (wat reeds nou ’n aanvang neem) en ander tot veroordeling (5:24-29).

Johannes teken Jesus as Een met die Vader (10:30), wat weet wat die Vader weet (10:38).  Johannes vertel ons ook nie, soos in die sinoptiese evangelies (Mark 14:36), dat Jesus bid dat die lydensbeker van Hom weggeneem word nie, maar juis dat Hy bid dat God se Naam daardeur verheerlik sal word, ten spyte van Sy ontsteltenis (12:27-28).  Die klem val dus in sy vertelling op Jesus se Goddelike aanvaarding van die lydensweg, eerder as op die eg-menslike worsteling wat Hy tereg ook deurgemaak het.