Jesus as die Seun van die mens EN die Seun van God

Seun van die Mens

Jesus gebruik die benaming dikwels vir Homself. Net op drie plekke gebruik ander mense dit van Hom.  Stefanus gebruik dié benaming wanneer hy in ’n visioen van die geopende hemel die Seun van die mens gesien het (Hand 7:56), asook Johannes in sy Openbaring (Openb. 1:13, 14:14). Een van die skares wat Jesus gevolg het, het ook ‘n keer van die Seun van die mens gepraat  (Joh 12:34).

Die benaming word gebruik om:

1. sy mensheid te bevestig (Mark 2:28; Matt 8:20, 12:40).  Dit doen Hy beide in die konteks van sy lyding en dood (Matt 17:22, 20:18, 28, 12:40) asook in die konteks van sy toekomstige heerlikheid (Matt 16:27, 28; Mark 8:38, 13:26; Joh 3:14).
2. sy Goddelikheid te bevestig, veral in Johannes ( Joh. 5:27, 6:27, 54, 62;) waarmee Hy eintlik ook sy preëksistensie aandui (Joh 1:51, 3:13, 6:27, 8:28, vgl ook Dan 7:13).

Die benaming Seun van die mens spreek van Jesus se volledige eenwording met die mens. Hy het egter nie Seun van die mens geword nie; Hy was dit trouens van altyd af.  Daarom word die term ook gebruik om sy Goddelikheid aan te dui.

Seun van God

Jesus gebruik ook hierdie benaming vir Homself, soos ander dit ook doen. Dit dui veral sy Goddelikheid aan:

1. as aanduiding van sy Messiaanse karakter waar die woord as’t ware Jesus se amp aandui, nie net sy natuur nie. As Seun van God is Hy God se Verteenwoordiger en Erfgenaam.  So gebruik die demone hierdie benaming, hoewel hulle sy teenstanders was (Mark 3:11, 5:7; Luk 4:41). Ook die hoëpriester gebruik dié benaming, maar verskil natuurlik oor die legitimiteit van Jesus se gebruik daarvan en wil Hom juis daaroor aankla (Mark 14:61; Matt 26:63).  ‘n Engel (Luk 1:35), Petrus (Matt 16:16), Natanael (Joh 1:49), en Marta (Joh 11:27) bely dit as die inhoud van wat hulle glo van Jesus.  Dit is ook moontlik hoe God die naam Seun gebruik, in die sin dat Hy die Seun van God is (Matt 3:17; 17:5; Mark 9:7).
2. as aanduiding van sy Goddelike wese, in ‘n konteks waar bepaalde Goddelike eienskappe beskryf word wat sy mensheid, soos veral die geval in die briewe van die NT is (Matt 14:33; Rom 1:4, 8:3; Gal 4:4; Hebr 1:1, 7:7).

Die benaming Seun van God, toegepas op Jesus Christus, het dus nie’n eties-religieuse betekenis in die sin dat Jesus dit geword het op grond van die kwaliteit van sy werke nie, maar dit het ontiese betekenis aangesien dit sy eenheid met God self uitdruk. Met hierdie naam word gesê dat Jesus in ’n geheel unieke verhouding tot God staan en dat sy wesensgemeenskap met Hom van ’n bo-tydelike aard is en nie eers met die aardse bestaan van Jesus, ’n aanvang geneem het nie. Anders as alle ander mense staan Jesus aan die kant van God, en Hy staan daar soos niemand anders, behalwe Hy, daar kan staan nie.

Die twee benamings oorvleuel dus in terme van die Goddelike betekenis daarvan.  Die benaming Seun van God belig Jesus se wese vanuit die perspektief van Jesus se Goddelikheid.  Die benaming Seun van die mens belig Sy  wese vanuit die perspektief van Jesus se mensheid.  Die twee benamings belig dus verskillende kante van dieselfde saak, dat Jesus God En mens was.