Die skrywer Johannes

Johannes se naam word egter nêrens as skrywer in die evangelie genoem nie.  Die evangelie noem net ’n naamlose dissipel as bron van die inhoud van die evangelie.  Hy was ’n ooggetuie van onder andere die kruisdood (19:35)  sowel as die leë graf (20:2) en word die dissipel genoem vir wie Jesus baie lief was en aan wie Hy sy moeder toevertrou (19:26-27 – vgl ook 13:23; 20:2; 21:7).  Hy word beskrywe as: “die dissipel wat oor al hierdie dinge getuienis aflê en dit beskrywe het, en ons weet dat sy getuienis waar is” (21:24).  Die “ons”  wat dit skrywe, is egter waarskynlik die redakteur of selfs outeur van die evangelie. Maar die dissipel op wie se getuienis staatgemaak word, se naam word nêrens eksplisiet genoem nie.

Hoewel hierdie dissipel dus gewoonlik met Johannes verbind word, en sy getuienis die basis vorm  vir die evangelie, kan ons nie die outeurskap van Johannes bo alle redelike twyfel vasstel nie.   Wat ons wel  van seker is, is dat die evangelie op ’n ooggetuie verslag uit die tyd van Jesus berus, en daarom deur die kerk as gesaghebbend aanvaar is.  Die plek waar dit geskryf is, word gewoonlik as Efese aangedui, omdat dit die plek is waar Johannes lank gewerk het, voor hy na Patmos verban is  (Irenaeus).

Die meeste geleerdes dateer die evangelie van Johannes ná die ander sinoptiese evangelies, êrens tussen 70-100 n C.