Johannes se naam word egter nêrens as skrywer in die evangelie genoem nie.  Die evangelie noem net ’n naamlose dissipel as bron van die inhoud van die evangelie.  Hy was ’n ooggetuie van onder andere die kruisdood (19:35)  sowel as die leë graf (20:2) en word die dissipel genoem vir wie Jesus baie lief was en aan wie Hy sy moeder toevertrou (19:26-27 – vgl ook 13:23; 20:2; 21:7).  Hy word beskrywe as: “die dissipel wat oor al hierdie dinge getuienis aflê en dit beskrywe het, en ons weet dat sy getuienis waar is” (21:24).  Die “ons”  wat dit skrywe, is egter waarskynlik die redakteur of selfs outeur van die evangelie. Maar die dissipel op wie se getuienis staatgemaak word, se naam word nêrens eksplisiet genoem nie.

Hoewel hierdie dissipel dus gewoonlik met Johannes verbind word, en sy getuienis die basis vorm  vir die evangelie, kan ons nie die outeurskap van Johannes bo alle redelike twyfel vasstel nie.   Wat ons wel  van seker is, is dat die evangelie op ’n ooggetuie verslag uit die tyd van Jesus berus, en daarom deur die kerk as gesaghebbend aanvaar is.  Die plek waar dit geskryf is, word gewoonlik as Efese aangedui, omdat dit die plek is waar Johannes lank gewerk het, voor hy na Patmos verban is  (Irenaeus).

Die meeste geleerdes dateer die evangelie van Johannes ná die ander sinoptiese evangelies, êrens tussen 70-100 n C.

Daar is groot onderlinge ooreenkomste in taal, styl en beelde.  Die 3 briewe van Johannes kan bv. die beste verklaar word wanneer dit saam met die evangelie van Johannes gelees word en uit daardie hoek verklaar word. Die Openbaring van Johannes gebruik unieke Johannese beelde: Jesus as die Woord (Logos – Joh 1:1; Open 19:13), die Lam (Joh 1:29, 36; Open 5:6-13 en nog verskeie ander plekke), en die Herder (Joh 10:1; Open 7:17).

Hoewel daar ook verskille is (in die evangelie word die woord amnos en in die Openbaring die woord arnion vir Lam gebruik) maak die ooreenkomste dit waarskynlik dat al 5 boeke/briewe uit die pen van dieselfde skrywer of ten minste redaksie-skool afkomstig is (Du Rand).

Die kerkvaders het graag die arend as simbool vir die evangelie van Johannes gebruik, nie net omdat die arend die hoogste van alle voëls kon vlieg nie, maar ook omdat mense gereken het dat die arend die langste in die son kan kyk.  Die evangelie van Johannes was dus vir die vroeë kerk nie net die hoogtepunt van die beskrywing van die goeie nuus oor Jesus nie, maar ook een van die diepste openbarings van die wese en bedoelinge van God self (Andrie du Toit).

Die verhaal kyk terug na die vleeswording vanuit die perspektief wat die opstanding van Jesus en die  gawe van die Heilige Gees daaraan verleen.  Die opstanding en die uitstorting van die Gees openbaar die eintlike betekenis van wat Jesus kom doen het en watter betekenis dit vir sy dissipels inhou (2:22; 12:26; 14:23-26; 16:12-15).

Johannes vertel dus die verhaal van Jesus, die mensgeworde God, met die oog daarop om die waarheid daarvan te bevestig, dit teologies te interpreteer, en lesers wat ná die opstanding van Jesus en die uitstorting van die Heilige Gees lewe, tot geloof te beweeg – “Jesus het nog baie ander wondertekens, wat nie in hierdie boek beskrywe is nie, voor sy dissipels gedoen. Maar hierdie wondertekens is beskrywe sodat julle kan glo dat Jesus die Christus is, die Seun van God, en sodat julle deur te glo, in sy Naam die lewe kan hê” (Joh 20:30-31).

Reeds in die gesprek met Nikodemus is hierdie doelwit onomwonde uitgespel: “God het die wêreld so lief gehad dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat dié wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie maar die ewige lewe sal hê … Wie in Hom glo, word nie veroordeel nie; wie nie glo nie, is reeds veroordeel omdat hy nie in die enigste Seun van God glo nie” (Joh 3:16-18).  Johannes draai nie doekies om nie, maak sy punt helder en duidelik– ’n keuse word van elkeen gevra wat hierdie boodskap hoor.  En tog, sê hy dit, sonder om jou te vervreem, want hy begrond sy appèl in die liefde en deernis van God.