Josua 20-21 – Die asielstede en die stede van die Leviete

Die asielstede kom volgende aan die beurt.

Die Here het reeds hierdie voorsiening bó aan die lys geplaas van die genadige sorg wat daar vir mense moes wees waar hulle deur toevallige onbeplande moord die sesde gebod (jy mag nie doodslaan nie) oortree het (Eks 21).

Moses het aanvanklik ses stede uitgesit vir hierdie doel – drie wes en drie oos van die Jordaan – sodat daar ‘n regverdige beslissing in die geval van moord gevel kon word, sodat die familie van die oorledene nie onregverdige wraak sou neem nie (Num 35). Hy het in sy eerste preek oor die wet uitgebrei oor die drie stede oos van die Jordaan toe Ruben, Gad en die halwe stam van Manasse die gebied vir hulleself toegeëien het (Deut 4) en in sy laaste afskeidspreek die praktyk daarvan met voorbeelde uitgespel (Deut 19).

Die Here beveel Josua nou om uitvoering aan dié reëling te gee sodat iemand wat hieraan skuldig is, na een van dié stede toe kan vlug. By die ingang van die stadspoort kan hy sy saak aan die leiers van die stad stel waarop hulle hom dan asiel kan verleen in die stad. Dit het ‘n woonplek ingesluit.

Interessant genoeg moes die persoon dan daar bly vir so lank as wat die hoëpriester wat hom vrygespreek het, sou lewe. Eers as die hoëpriester dood is, kon die persoon na sy plek van oorsprong terugkeer en mag die ander familie nie meer teen hom opgetree het nie.

Dit wil voorkom asof die hoëpriester se dood ‘n soort versoening gedoen het vir die lewe van die oortreder, ‘n verskuilde tipe van Christus se soendood in die NT. In Christus het ons as gelowiges die asiel vir al ons sonde, want Hy is ons volkome versoening (Hebr 9:11-10:28).

Kedes in Naftali, Sigem in Efraim, en Hebron in Juda is binne die beloofde land afgesonder. Beser in Ruben, Ramot in Gad en Golan in Manasse is oos van die Jordaan afgesonder.

Die stede van die Leviete kom volgende aan die beurt.

Die stede wat deur die familiehoofde afgestaan is aan die Leviete was ‘n manier waarop hulle dankie gesê het vir die erfdeel wat die Here vir hulle gegee het. Hulle kom by die heiligdom van Silo bymekaar en loot hoe die stede verdeel sou word tussen die drie Levitiese groepe (vgl Numeri 3-4 vir ‘n beskrywing van hulle verantwoordelikhede).

• Die Kehatgroep – hulle het in die woestyn vir die Tabernakel self, die heiligdom en sy meubels gesorg – kry dertien stede met hulle weivelde in die stamgebied van Juda, Simeon, en Benjamin, dws in die suide van die land naby Jerusalem. Daarby kom tien stede in die noorde in Efraim, Dan en die halwe Manasse wes van die Jordaan.
• Die Gersongroep – hulle het in die woestyn vir die bedekking van tente en seile van die Tabernakel gesorg, die besondere gewyde voorwerpe – kry dertien stede met hulle weivelde in die stamgebied van Issaskar, Aser, Naftali en die halwe Manassestam oos van die Jordaan.
• Die Merarigroep – hulle het in die woestyn vir die struktuur van die Tabernakel, die raamwerk en gereedskap, gesorg – het twaalf stede met hulle weivelde gekry in die stamgebied van Ruben en Gad oos van die Jordaan, en ook in Sebulon binne die land.

Hulle het dus altesaam 48 stede met hulle weivelde gehad.

Die skrywer sluit dié verdeling van die land af met die teologiese perspektief dat dit alles in vervulling was van die Here se belofte:

“Die Here het aan Israel die hele land gegee wat Hy met ’n eed aan hulle voorvaders beloof het. Hulle het dit in besit geneem en daar gaan woon. Die Here het hulle na alle kante toe rus gegee soos Hy met ’n eed aan hulle voorvaders beloof het. Nie een van al hulle vyande kon teen hulle standhou nie. Die Here het al hulle vyande in hulle mag oorgegee. Nie een van al die goeie beloftes wat die Here aan Israel gemaak het, het onvervul gebly nie. Almal is nagekom.”

Inderdaad! Op God se beloftes kan ‘n mens staatmaak.