Josua 10 – Josua loop die suide plat in een deurslaggewende veldtog

Die nuus van Josua se beheer van drie stede in die middel van Kanaän – Jerigo, Ai en Gibeon – het koning Adoni-Sedek van Jerusalem tot aksie laat oorgaan om ‘n koalisie te vorm met die konings van vier ander stede in die suide: Hoham van Hebron, Piram van Jarmut, Jafia van Lakis en Debir van Eglon. Hierdie vyf Amoritiese konings het teen Gibeon opgetrek om só Josua in ‘n geveg in te trek (vgl die soortgelyke verhaal van Abram in Genesis 14).

Op versoek van Gibeon en in opdrag van die Here het Josua die uitdaging aanvaar en deur die nag getrek – 35 km ver van Gilgal na Gibeon! – om die Amoriete te verras. Israel het ‘n groot slagting onder hulle aangerig en hulle verslaan. Let op dat die Here eintlik meer van die Amoriete doodgemaak het met haelstene – een van die plae van Egipte – as wat Israel met die swaard doodgemaak het.

Toe Josua egter sien dat die tyd uitloop om die geveg te voltooi, het hy die Here gevra om die son te laat stilstaan in Gibeon en die maan in Ajalonlaagte. En dit is presies wat gebeur het. Die Here het vir Josua geluister en op dié manier verder vir die Israeliete oorlog gevoer. Hulle het amper nóg ‘n twaalf uur bykomende daglig gekry om die oorlog af te handel.

‘n Mens kan hierdie wonderwerk probeer verklaar uit natuurlike oorsake, bv dat die aarde se draaibeweging vertraag is, of dat daar op een of ander manier ‘n weerkaatsing van die son van êrens af was. Maar sulke natuurlike verklarings is baie keer net te spitsvondig. Dit is beter om te aanvaar dat dit God se handewerk is waarin Hy gesorg het dat daar genoeg daglig was vir Israel om hulle werk klaar te maak. Hoe weet ons nie presies nie.

Die vyf konings is gevang waar hulle in ‘n grot in Makkeda gaan wegkruip het. Die oorwinning oor die vyf konings is gevier deur die simboliese minagtende voete op hulle nekke waarna hulle opgehang is en in die grot begrawe is.

Josua het dié gebeurtenis aangegryp om ‘n verdere veldtog te voer teen sewe van die stede in die suide. Die eerste twee was Makkeda en Libna. Volgende aan die beurt was twee van die stede van die suidelike koalisie, Lakis en Eglon, sowel as Geser.  Hierna het die ander twee stede van die suidelike koalisie, Hebron en Debir, geval, sowel as die inwoners van die buitedorpe.

Uit Josua 12:14-15 bly dit dat nog vier stede geval het: Geder, Gorma, Arad, Adullam, sowel as Jarmut wat nie hier spesifiek genoem is nie.

Josua het dus die hele suidelike gebied platgeloop, soos die teks sê: “die Bergland, die Suidland, die Laeveld, die Hange, al die konings daar. Hy het niemand laat vrykom nie. Hy het alles wat asem het, uitgeroei, soos die Here die God van Israel beveel het.”

Josua het hulle platgeloop van Kades-Barnea af tot by Gasa, ook die hele Gosengebied en tot by Gibeon. Hy het al die konings en hulle lande in een veldtog oorwin, want die Here die God van Israel het die oorlog vir Israel gevoer. Daarna is Josua, en die hele Israel saam met hom, terug na die kamp toe in Gilgal.

Net Jerusalem het vrygekom. Dit is eers in Dawid se tyd onder Israelitiese beheer gebring.