Matteus 3 – Jesus doop met die Heilige Gees en met vuur

Matteus spring van Jesus se geboorte en uiteindelike verblyf in Nasaret direk na die voorbereidingswerk van Johannes die Doper (3:1-12) en die publieke aankondiging van Jesus as God se geliefde Seun, soos deur sy doop met water en deur die neerdaal van die Gees in die vorm van ‘n duif op Hom bevestig word (3:13-17).

Johannes die Doper maak die pad vir die Here gereed – 3:1-12

Johannes die Doper begin sy bediening om die Joodse gemeenskap voor te berei om die boodskap van die koninkryk van die hemele wat in Jesus aanbreek, te kan ontvang.  Dit behels ‘n eenvoudige maar duidelike boodskap van bekering.  Dat dit só ’n groot impak gehad het, word deur Matteus verbind aan die feit dat Johannes se bediening die vervulling van Jesaja 40:3 se profetiese belofte behels.

Johannes se klere van kameelhaar met ‘n leergordel om sy heupe roep daarby ook die profeet Elia in herinnering (vgl. 2 Kon. 1:8 – Elia dra velklere en ‘n velgordel; vgl. ook Sag. 13:4 wat ‘n harige kleed met profetewerk assosieer).  Later in die evangelie sal Jesus Johannes op twee geleenthede ook direk met Elia verbind (vgl. Matt. 11:12-14 en 17:9-13).

Omdat Johannes se bediening deur ‘n groot deel van die Jode erken word as van profetiese belang laat baie van hulle hul deur hom doop in die Jordaanrivier met die belydenis van hulle sondes.  Dit is interessant dat hulle kies om die doop van Johannes te aanvaar, omdat dié doop waarskynlik verband gehou het met die ander Joodse doopsgebruik van dié tyd vir mense wat uit die heidense nasies die Joodse geloof aanvaar het.  Die simboliese afwas van sondes was waarskynlik die vernaamste motivering waarom dit vir hulle gepas was.

Die Fariseërs en Sadduseërs wat na sy doop kom kyk het, word egter deur Johannes baie skerp tereggewys.  Die NAV vertaling van vers 7 kan ‘n mens laat dink dat hulle ook gedoop wou word, maar in die oorspronklike staan eintlik net dat hulle “na sy doop” gekom het, sommige waarskynlik nuuskierig, ander omdat hulle gedoop wou word, en nog ander, soos ‘n mens later in die verhaal gaan agterkom, omdat hulle hom as teenstander beskou het.

Johannes laat hulle egter onder geen illusies nie.  In die eerste plek, sê hy, as hulle gedoop wil word,  moet hulle vrugte dra wat by die bekering pas, anders sal die doop niks help nie (vers 7-8).  Sondebelydenis moet ’n nuwe lewenswyse inlei.  In die tweede plek, sê hy, moet hulle ook nie die fout maak om te dink dat hulle Joodse afkoms hulle gaan help in die verlossende oordeel van God wat op pad is nie (vers 9-10).  Die regte geslagsregister sal hulle nie help nie; net ’n gehoorsame lewe.

Hierdie verlossende oordeel van God word dan aan die een wat ná Johannes kom, gekoppel.  Jesus is die een wat hierdie verlossende oordeel van God sal voltrek – verlossing deur die Heilige Gees vir die gelowiges/gehoorsames (koring) en oordeel deur die doop met vuur vir die ongelowiges/ongehoorsames (kaf) op die dorsvloer van die wêreld (vers 11-12).

Jesus word as Seun van God bevestig deur die doop en die duif – 3:13-17

Jesus dring aan daarop dat Johannes Hom doop: “want dit is goed dat ons op hierdie manier alle geregtigheid vervul” (soos dit in die oorspronklike Grieks staan).  Dit is net deur Jesus se eie kontak met die bediening van sy voorloper, Johannes die Doper, dat Jesus sy eie bediening as uitvloeisel van Johannes s’n kan voortsit.  Só word God se wil, sy geregtigheid, vervul.  Die doop bevestig ook Jesus se menslikheid.

Nadat Jesus gedoop is, daal die Gees van God soos ’n duif op Hom neer en ’n stem uit die hemele bevestig Jesus se Seunskap: “Hy is my geliefde Seun oor wie Ek My verheug.”  Al vier evangelies praat van die Gees se neerdaling in die vorm van ’n duif wat waarskynlik verwys na die aanvanklike beweging van die Gees van God wat oor die waters gesweef het aan die begin van die skepping (Gen. 1:2) en deur sommige rabbi’s uitgelê is met die beeld van ’n duif (Hagner).  Die duif bevestig ook Jesus se goddelikheid.

Hiermee word God se herskepping van alles wat bestaan dus beslissend ingelui.