Bybelskool

Chris van Wyk

Ek is gemeenteleraar by Somerstrand gemeente, Port Elizabeth. My passie in die lewe is om God bo alles te dien en gelowiges in geloofsvorming te begelei. I am pastor at Summerstrand congregation, Port Elizabeth. My passion in life is to serve God above all and to lead believers in faith formation.

Comments (4)

  • Avatar

    Hannes Windell

    |

    Ek stem saam oor die Here wat geregtigheid handhaaf. Dit is waar. Die Nuwe Testament praat ook van die Here se geregtigheid. Waar die Ou Testament amper “onmiddellike” geregtigheid verkondig, is die Nuwe Testament se geregtigheid meer op die langer termyn. Vgl. Romeine 12:19

    Reply

  • Avatar

    juriejurgens

    |

    Die grootste “ontdekking” wat ek in hierdie reeks gemaak het, en waar ek my vorige indruk soos gevorm deur Sondagskool en stukkies lees hier en daar, is dat ek nog altyd gedink het dat die skeuring van Gods volk in twee ryke 'n sonde was, en teen God se wil, en dat die konings van die 10 stamme in gedurige rebellie teen die “regte” koning in Jerusalem was. Wel ek was baie verkeerd.
    Kan jy dalk 'n teologiese perspektief plaas op hierdie geskeurdheid, broedertwis, en selfs burgeroorlog in die volk? Al waaraan ek kan dink is God se genade en geduld met sondige konings. (Nou wonder ek skielik of my swaar Christelik-Nasionale opvoeding my dalk verlei het om die volkseenheid so as vanselfsprekend te aanvaar?)

    Reply

  • Avatar

    Vince Aslett

    |

    Ek dink dat die skeuring (aldan nie n sonde nie) was agv sonde en die mense se verkeerde keuses wat dit veroorsaak het, as dit dan dus n straf was, was dit ook nie die wil van die Here dat dit moes gebeur het nie?
    Die haat, broedertwis en stryd is maar soos wat dit met ons en al ons vleeslike begeertes gaan omdat ons nie in regte verhouding met God lewe nie?

    Reply

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Ek dink verskeurdheid en verdeeldheid is altyd teen God se wil. Soos Hy, by gebrek aan 'n beter voornaamwoord!, EEN is, só wil Hy hê moet ons een wees. Dit sluit nie diversiteit uit nie, maar in. Diversiteit moet die eenheid dien en verryk, sonder dat dit 'n eendersheid impliseer of kondoneer. Inklusiwiteit is die Christelike ideaal, nie eksklusiwiteit nie! As 'n mens dié gedagte as 'n lens gebruik om na die geskiedenis van die mensdom in die breë te kyk, sowel as die geskiedenis van die volk Israel, dan besef jy dat 'n mens dit kan beskryf as 'n stryd tussen die verenigers en die verdelers.

    * Oral waar een of ander diverse kenmerk van menswees tot 'n wesenlike kenmerk verhef word, waarmee alle mense beoordeel word, word mense verdeel – dink aan ras, taal, kultuur, nasie, ens.

    * Oral waar 'n gemeenskaplike kenmerk van menswees verhef word tot 'n wesenlike kenmerk, waarmee alle mense beoordeel word, word mense verenig – dink aan liefde, waardes, respek ens.

    Dit is nie anders met die geskiedenis van die volk van Israel nie. Dit was al sigbaar toe hulle nog 'n familie was in die tyd van Jakob.

    * Toe Josef 'n kleed kry wat hom onderskei van die ander, en dit 'n wesenlike ding tussen hulle geraak het, het dit onmin en verdeeldheid gesaai.

    * Toe hulle almal saam 'n droogte ervaar, en hulle almal saam moes span om dit die hoof te bied, het dit eenheid gebring, omdat dit hulle by 'n gedeelde afhanklikheid van God gebring het. Die sleutel daar was natuurlik Josef se insig dat dit presies is wat God bedoel het.

    Die patroon sien 'n mens in die geskiedenis van die onderskeie stamme wat aanvanklik baie bewus is van hulle andersheid en uniekheid in terme van stamgebiede (Josua en Rigters tyd) en kwaliteite (die dapper Benjaminiete en die vrome Leviete, bv.) en eers regtig onder Dawid en Salomo verenig is met'n gedeelde hoofstad en godsdiens (tempel), dws rondom God en die diens aan Hom, wat 'n gedeelde waarde en lewensraamwerk verskaf het ('n mens moet die rol van die ontwikkelende Skrif in dié tyd nie onderskat as 'n verenigende aspek nie).

    En dit is juis wanneer in 'n sinkretistiese godsdiens verval word, met Baäl en Astarte en what have you, wat die volk telkens uit mekaar spat, omdat die kern nie hou nie.

    So, met die lang antwoord, verdeeldheid is sonde, maar God gaan uit sy pad uit om selfs in die Noorde, wat in ons oë meer sondig is as die Suide, die ware Godsdiens te bevorder. En Hy doen dit op 'n verskeidenheid maniere, met wonderwerke, gebedsverhoring en ook destruktiewe oorloë en gebeure.

    Uiteindelik kan Hy nie anders as om ballingskap te stuur nie, beide vir die Noorde en vir die Suide. Dat die Suide in die vorm van Juda (en Benjamin) terugkom, is nie as gevolg van hulle beter prestasie as die Noorde nie, maar vanweë die belofte aan Abraham, Moses en regdeur tot by Dawid dat daar Iemand sal kom wat namens ons almal gehoorsaam sal wees, en in Wie ons eenheid met mekaar sal kan beleef, selfs al is ons baie verskillend.

    Dit is die ding wat my ook aandryf, om dit nou persoonlik uit te spel, om ten spyte van die moeilike prosesse in ons gemeente tussen verskillende “faksies” en in die breër Sinodale prosesse tussen verenigers en verdelers die Here se ideaal van eenheid vas te gryp, en net so hard daaraan te werk, soos Hy dit doen (by wyse van spreke natuurlik en met die lig wat ek het!).

    Maar die geduld van God is natuurlik die hoofding wat ek ook raaklees in Konings, soos jy tereg uitwys. Dit is waarop ons hele lewe berus, dat HY ook met ons geduld sal hê!

    Reply

Leave a comment

Onlangse kommentaar

  • Avatar

    Lerina

    |

    Ek stem saam met Chris, ja mens moet daarna kyk in konteks en dus ook eintlik die hele 2 Kor 12 bestudeer. Wat my keer op keer opval wanneer ek mensies teëkom wat so onwaardig voel omdat hulle God voluit dien, die vrugte van die Gees uitleef en ‘n diep verhouding met die Vader het, en tog nie die gawe van tale ontvang het nie, is vanaf vers 7 – 11 … want aan EEN word deur die Gees ‘n woord van wysheid gegee … aan ‘N ANDER, ‘n woord van kennis, … aan ‘N ANDER geloof …. ens. ……. en dan vers 11 wat sê AL hierdie dinge werk een en dieselfde Gees wat aan elkeen afsonderlik uitdeel soos Hy wil.
    Glo my tale is belangrik, en moet verseker be-oefen word as dit jou gawe is. Ek is net so versigtig om dit as enigste kriteria te gebruik as teken van vervulling met die Heilige Gees.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Roeleen. Die 1983 vertaling is nie baie helder nie. Hier is ‘n paar ander vertalings wat die betekenis van die Hebreeus beter weergee:

    • “Aangaande die handelinge van die mens, ék het deur die woord van u lippe die paaie van die geweldenaar vermy.” (OAV)
    • “Wat die optrede van mense betref:  Volgens die woord van u lippe  het ek die paaie van geweldenaars vermy.” (BDV)
    • “I’m not trying to get my way in the world’s way. I’m trying to get your way, your Word’s way.” (Message)

    Dit beteken, die mens wat sy vreugde vind in die Woord van God vermy die weg van sondaars wat baie keer met geweld gepaard gaan. ‘n Goeie voorbeeld vind ‘n mens in die verhaal van Dawid wat deur Abigail gekeer word om met geweld teen Nabal op te tree (1 Samuel 25:2-38). Baldwin dink in sy kommentaar dat dié verhaal moontlik die agtergrond vorm van Dawid se Psalm 17.

  • Avatar

    Roeleen Nel

    |

    Help my asb met Ps 17 vers 14 in 1983 vertaling. Ek stoei met daardie vers.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Lou. Die eerste twee gebooie probeer op omvattende wyse enigiets afraai wat in die plek van of naas God aanbid word. Dit is gemik teen die aanbidding van ‘n ander god in die plek van God. Dit is ook gemik teen die aanbidding van ‘n ander langsaan God. Dit wil sê dat jy jou brood aan twee kante gebotter wil hê.

    Hier is wat ek vroeër daaroor geskrywe het:

    Eerste gebod – geen ander gode

    Die eerste gebod in Eks. 20:3 (Deut. 5:7) is die verbod op ander gode. Dit beteken dat God niemand duld wat langs Hom aanbid en vereer word nie. Alle afgodery word dus daarmee verbied. Die Here verwag dat daar net met Hom as die ware God in ‘n verhouding getree mag word. Sy weë moet ten alle koste leer ken word, want dit is net Hy alleen wat vertrou kan word met die lewe. Daarom moet die Godsvolk Hom met hulle hele hart liefhê, vrees en eer, soos die Heidelbergse Kategismus vraag en antwoord 94 dit uitlê.

    Dieselfde waarskuwing word reg deur die NT gevind (1 Tes. 1:9; Gal. 4:8; Rom. 1:23; 2 Kor. 6:16; Openb. 9:20), onder andere met betrekking tot die eet van afgodsoffers (Hand. 15:20,29; 1 Kor. 8:7; 10:7; 12:2; Openb. 2:20). Afgodery word ook regdeur die NT verbind aan moreel-etiese sake, soos bv. die verbod op losbandigheid en gierigheid (Ef. 5:5) sowel as vraatsug (Fil. 3:19). Sorg moet ook gedra word dat daar nie hoog opgegee word oor die afsku aan afgode, maar tog deelgeneem word aan ‘n onwettige berowing van heidense tempels vir eie gewin nie (Rom. 2:22).

    Dit is interessant hoe Johannes in sy briewe ook dié wet as waarskuwing inspan vir gelowiges van die NT (1 Joh. 5:21). Johannes gee drie motiverings daarvoor. Die eerste motivering is dat: “ons weet dat die Seun van God gekom het en ons verstand gegee het om die ware God te ken.” In Jesus kan ons dus die ware God van die afgode onderskei. Die tweede motivering is dat: “ons in die ware God is, in sy Seun, Jesus Christus.” Ons hele lewe word deur God bepaal, dié God wat ons in sy Seun, Jesus Christus, leer ken het. Die derde motivering is dat: “Hy die ware God is en die ewige lewe.” Daar is niemand anders as God nie, en deur Hom het ons toegang tot die ewige lewe. Daarom sê Johannes: “Liewe kinders, bly dus weg van die afgode af.”

    Tweede gebod – geen afbeelding van God mag aanbid word nie

    Die tweede gebod in Eks. 20:5 (Deut. 5:8-10) verbied die maak van enige afbeelding van God wat aanbid of vereer word. Hy is ‘n jaloerse God wat onverdeelde trou aan Hom van sy mense eis. Gehoorsaamheid sal geseën word, en ongehoorsaamheid gestraf word. Die uitwerking daarvan sal in die geslagte gesien kan word.

    Dieselfde waarskuwing word ook in die NT gevind. in Jakobus 4:5 wy hy uit oor God wat onverdeelde trou van ons vra en begrond dit op ‘n verwysing na die skeppingsverhaal dat God: “die gees wat Hy in ons laat woon, heeltemal vir Homself wil hê”.

    Dieselfde geld Paulus in Romeine 1:23 waar die problematiek van afgodery uitgespel word dat: “beelde wat lyk soos ’n verganklike mens of soos voëls of diere of slange”, d.w.s. afgode: “in die plek van die heerlikheid van die onverganklike God” gestel en aanbid word. Dit is: “bloot skeppinge van menslike vaardigheid en verbeelding”, soos Paulus op die Areopagus sê (Hand. 17:29).

    Lees meer hier:

  • Avatar

    Lou Pistorius

    |

    Ek sit nou die dag weer en wonder hoekom die eerste twee gebooie aparte gebooie is – eintlik is dit tog maar dieselfde? Is daar nie erens ‘n vermiste tiende gebod nie?

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Awie. Ek sal later weer antwoord as ons daar kom. Weereens ‘n lusmaker:

    Jesus praat waarskynlik in Lukas 6:29 van mense wat jou haat en beledig. Vir hulle moet jy ook jou ander wang aanbied (gee). Dit dui moontlik op mense wat jou publiek verwerp of verneder. Jesus bedoel dan waarskynlik dat ‘n mens nie moet ophou om uit te reik na sulke mense nie. Jy stel jou dus bloot aan verdere verwerping deur “die ander wang” aan te bied.

    Jesus praat duidelik in Matteus 5:39 van kwaadwillige mense. Dit is mense wat jou met die agterkant van die regterhand op die regterwang slaan. Die toppunt van minagting en mishandeling. Teenoor sulke mense, sê Jesus, moet jy jou nie verset nie. As hulle jou op die regterwang slaan, moet jy ook die ander wang na hulle toe draai.

    Hoekom? Want Jesus wil ten diepste hê dat vyande in vriende verander sal word. Dit beteken dat gelowiges die risiko sal moet neem om verder te ly onder kwaadwilligheid ter wille van die uitreik na sulke mense. Vergelding sal verwydering bring. Verdraagsaamheid kan van vyande vriende maak.

    Dit maak nog meer sin in die konteks wat ‘n mens in Matteus raaksien, dié van geregtelike aksies. Jesus is hier duidelik meer begaan oor litigasie, mense wat gelowiges hof toe sleep (vgl vers 40), as oor die moontlikheid van fisieke geweld of publieke verwerping, soos dit wel die geval is in sy uitsprake in Lukas.

    Gelowiges wat op Jesus vertrou, sal bereid wees om hulle persoonlike regte te laat vaar ter wille van die impak van die evangelie. Die doel is heling en versoening.

    Soos Paulus ook later skryf in 1 Korintiërs 6. Ly liewer persoonlik onreg in die gemeenskap ter wille van die evangelie. Moenie die hof opsoek om verskille uit te sorteer nie.

    Dit beteken egter vir seker nie dat ‘n mens daarmee ‘n lamsak of ‘n slaansak word nie. Paulus het telkens wanneer die owerhede of Joodse Raad betrokke geraak het, gestaan op die regte wat die regstelsel aan burgers verleen het (Hand 16:37; 22:25; 25:8-12). Dieselfde voorrreg geld ook vir ons vandag.

  • Avatar

    Awie Coetsee

    |

    Baie dankie vir u verklaring dit maak sin.maar dit is vreemd dat Jesu vroer gese het dat jy die ander wang moet draai

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Jenny. ‘n Kort antwoord:

    Die probleem met dobbel is dat dit ‘n gierigheid verraai en voed in ‘n mens se hart. ‘n Begeerte aan meer as wat jy het. En dit is ‘n onversadigbare monster. Dit illustreer nie net dat jy ontevrede is met wat jy het nie, maar kan jou nog meer ontevrede maak as jy verder en verder daarin ingetrek word. Daarmee oortree ‘n mens die tiende gebod (Eks 20:17).

    Daarom sê die Hebreërskrywer: “Julle gedrag moet vry van geldgierigheid wees. Wees tevrede met wat julle het, want Hy het gesê: Ek sal jou nooit begewe en jou nooit verlaat nie.” (Hebr 13:5).

    Dobberl dwarsbooom ook die Bybelse opdrag om in jou eie behoeftes te voorsien deur eerlike werk en het baie keer ‘n destruktiewe uitwerking op die mense rondom jou, veral as suurverdiende geld daardeur verloor word en families daaronder ly.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Awie. Ek gaan dit later behandel. Hier is solank iets om aan te herkou:

    Lukas 22:35-38 is deel van die materiaal wat uniek is aan sy evangelie. Jesus is hier besig om die dissipels voor te berei vir sy arrestasie. Hy wil hulle voorberei vir die krisis wat hulle gaan tref.

    Tydens hulle vorige sending (Luk 9:1-6), het Hy hulle gestuur met die opdrag om niks saam te vat vir die reis nie. God sou vir hulle sorg deur die gasvryheid van die mense wat hulle sou ontvang.

    Hulle was egter nie toe in lewensgevaar nie. Die komende krisis was egter ‘n totaal ander situasie. Hulle sou nie net gevaar loop om dieselfde lot as Jesus self te tref nie, maar hulle sou uitmekaar gejaag word waarin hulle voorrade sou nodig hê.

    Die feit dat Hy hulle beveel om ‘n swaard saam te neem, is gemik daarop dat hulle hulle self kan verdedig. Dit het egter nie ingesluit dat hulle tot die aanval kon oorgaan nie, soos Hy Petrus dan ook aanspreek as hy Malgus se oor afkap net hierna (Luk 22:50-51).

    Hy koppel sy komende lyding – deur tussen twee misdadigers aan die kruis te sterf – aan Jesaja 53:12 om die versoening te onderstreep wat daardeur bewerk sal word. Die tyd daarvoor het nou finaal aangebreek.

Prontuit die Waarheid