Bybelskool

Chris van Wyk

Ek is gemeenteleraar by Somerstrand gemeente, Port Elizabeth. My passie in die lewe is om God bo alles te dien en gelowiges in geloofsvorming te begelei. I am pastor at Summerstrand congregation, Port Elizabeth. My passion in life is to serve God above all and to lead believers in faith formation.

Comments (4)

  • Avatar

    Hannes Windell

    |

    Ek stem saam oor die Here wat geregtigheid handhaaf. Dit is waar. Die Nuwe Testament praat ook van die Here se geregtigheid. Waar die Ou Testament amper “onmiddellike” geregtigheid verkondig, is die Nuwe Testament se geregtigheid meer op die langer termyn. Vgl. Romeine 12:19

    Reply

  • Avatar

    juriejurgens

    |

    Die grootste “ontdekking” wat ek in hierdie reeks gemaak het, en waar ek my vorige indruk soos gevorm deur Sondagskool en stukkies lees hier en daar, is dat ek nog altyd gedink het dat die skeuring van Gods volk in twee ryke 'n sonde was, en teen God se wil, en dat die konings van die 10 stamme in gedurige rebellie teen die “regte” koning in Jerusalem was. Wel ek was baie verkeerd.
    Kan jy dalk 'n teologiese perspektief plaas op hierdie geskeurdheid, broedertwis, en selfs burgeroorlog in die volk? Al waaraan ek kan dink is God se genade en geduld met sondige konings. (Nou wonder ek skielik of my swaar Christelik-Nasionale opvoeding my dalk verlei het om die volkseenheid so as vanselfsprekend te aanvaar?)

    Reply

  • Avatar

    Vince Aslett

    |

    Ek dink dat die skeuring (aldan nie n sonde nie) was agv sonde en die mense se verkeerde keuses wat dit veroorsaak het, as dit dan dus n straf was, was dit ook nie die wil van die Here dat dit moes gebeur het nie?
    Die haat, broedertwis en stryd is maar soos wat dit met ons en al ons vleeslike begeertes gaan omdat ons nie in regte verhouding met God lewe nie?

    Reply

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Ek dink verskeurdheid en verdeeldheid is altyd teen God se wil. Soos Hy, by gebrek aan 'n beter voornaamwoord!, EEN is, só wil Hy hê moet ons een wees. Dit sluit nie diversiteit uit nie, maar in. Diversiteit moet die eenheid dien en verryk, sonder dat dit 'n eendersheid impliseer of kondoneer. Inklusiwiteit is die Christelike ideaal, nie eksklusiwiteit nie! As 'n mens dié gedagte as 'n lens gebruik om na die geskiedenis van die mensdom in die breë te kyk, sowel as die geskiedenis van die volk Israel, dan besef jy dat 'n mens dit kan beskryf as 'n stryd tussen die verenigers en die verdelers.

    * Oral waar een of ander diverse kenmerk van menswees tot 'n wesenlike kenmerk verhef word, waarmee alle mense beoordeel word, word mense verdeel – dink aan ras, taal, kultuur, nasie, ens.

    * Oral waar 'n gemeenskaplike kenmerk van menswees verhef word tot 'n wesenlike kenmerk, waarmee alle mense beoordeel word, word mense verenig – dink aan liefde, waardes, respek ens.

    Dit is nie anders met die geskiedenis van die volk van Israel nie. Dit was al sigbaar toe hulle nog 'n familie was in die tyd van Jakob.

    * Toe Josef 'n kleed kry wat hom onderskei van die ander, en dit 'n wesenlike ding tussen hulle geraak het, het dit onmin en verdeeldheid gesaai.

    * Toe hulle almal saam 'n droogte ervaar, en hulle almal saam moes span om dit die hoof te bied, het dit eenheid gebring, omdat dit hulle by 'n gedeelde afhanklikheid van God gebring het. Die sleutel daar was natuurlik Josef se insig dat dit presies is wat God bedoel het.

    Die patroon sien 'n mens in die geskiedenis van die onderskeie stamme wat aanvanklik baie bewus is van hulle andersheid en uniekheid in terme van stamgebiede (Josua en Rigters tyd) en kwaliteite (die dapper Benjaminiete en die vrome Leviete, bv.) en eers regtig onder Dawid en Salomo verenig is met'n gedeelde hoofstad en godsdiens (tempel), dws rondom God en die diens aan Hom, wat 'n gedeelde waarde en lewensraamwerk verskaf het ('n mens moet die rol van die ontwikkelende Skrif in dié tyd nie onderskat as 'n verenigende aspek nie).

    En dit is juis wanneer in 'n sinkretistiese godsdiens verval word, met Baäl en Astarte en what have you, wat die volk telkens uit mekaar spat, omdat die kern nie hou nie.

    So, met die lang antwoord, verdeeldheid is sonde, maar God gaan uit sy pad uit om selfs in die Noorde, wat in ons oë meer sondig is as die Suide, die ware Godsdiens te bevorder. En Hy doen dit op 'n verskeidenheid maniere, met wonderwerke, gebedsverhoring en ook destruktiewe oorloë en gebeure.

    Uiteindelik kan Hy nie anders as om ballingskap te stuur nie, beide vir die Noorde en vir die Suide. Dat die Suide in die vorm van Juda (en Benjamin) terugkom, is nie as gevolg van hulle beter prestasie as die Noorde nie, maar vanweë die belofte aan Abraham, Moses en regdeur tot by Dawid dat daar Iemand sal kom wat namens ons almal gehoorsaam sal wees, en in Wie ons eenheid met mekaar sal kan beleef, selfs al is ons baie verskillend.

    Dit is die ding wat my ook aandryf, om dit nou persoonlik uit te spel, om ten spyte van die moeilike prosesse in ons gemeente tussen verskillende “faksies” en in die breër Sinodale prosesse tussen verenigers en verdelers die Here se ideaal van eenheid vas te gryp, en net so hard daaraan te werk, soos Hy dit doen (by wyse van spreke natuurlik en met die lig wat ek het!).

    Maar die geduld van God is natuurlik die hoofding wat ek ook raaklees in Konings, soos jy tereg uitwys. Dit is waarop ons hele lewe berus, dat HY ook met ons geduld sal hê!

    Reply

Leave a comment

Onlangse kommentaar

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Loretta – jy is welkom. Jy kan by hierdie webtuiste inteken (https://bybelskool.com/subscribe/) of vir my jou selnommer stuur, dan stuur ek vir jou die bydraes per Whatsapp (Chris van Wyk – nul agt twee 574 9191).

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Tate haal Mayer aan wat ‘n Babiloniese gebed aanhaal om die Psalm se betekenis te verklaar: “I call to you from distantness; hear me from nearness.” In Duits: “Ich rufe dich von ferne, höre mich von nahe.” Hier is Tate se volledige verduideliking van die betekenis van die Psalm.

    The main value of this psalm probably lies in its metaphorical richness. The metaphors of the high rock, the strong tower, the perpetual dwelling in the tent of God, and the shelter under the divine wings enhance the prayer and contribute significantly to our repertoire of spiritual imagination. A well-stocked and fertile imagination is essential for spiritual strength, a strength that influences the whole being of the person and/or group that possesses it. The metaphors assist us to incorporate our own experience into the experience of prayer. Prayer should engage imagination both toward the one praying and toward God. The metaphors of the psalm pass into our own experience and expand our horizons. Walter Brueggemann has written of the Psalms:

    The Psalms do not insist that we follow word for word and line by line, but they intend us to have great freedom to engage our imagination toward the Holy God.… We will take liberties as the Psalm passes by and moves out into the richness of our experience and then back into the awesome presence of God. That is the way of metaphor (Praying the Psalms [Winona, MN: Saint Mary’s Press, 1982], 35).

    Without a good stock of metaphors and an active imagination, our prayers are crippled and reduced to flattened, formulaic expressions without much power.
    Perhaps the dominant metaphor in the psalm is that of distance from God in v 3. A sense of far-awayness from the divine presence, an at-the-end-of the earth experience, seems to be endemic to the spiritual life from time to time (see, e.g., Pss 2:1; 10:1; 22:2, 12, 20; 35:22; 38:22 [21]; 71:12). Indeed, it is almost a continuous need: “The psalmist is here describing the human condition in existentialist terms: man constantly stands at the edge of the abyss, and only divine assistance can prevent his falling into it” (Dahood, II, 84). Werner R. Mayer discusses a provocative Babylonian prayer formula which says, “I call to you from distantness; hear me from nearness” (“ ‘Ich rufe dich von ferne, höre mich von nahe,’ ” 302–17). The formula seems to mean that prayer suspends the distantness between the supplicant and the deity. Breaking down a perceived distance and the creation of sense of nearness and presence is a major function of prayer. The Psalms are of great importance in the recognition of distantness, which results from various kinds of stress and distress, and in the closing of that gap, which threatens spiritual health and even life itself. The very recitation of psalms like 61 serves to diminish distance and enhance nearness and presence.

    Tate, M.E., 1998. Psalms 51–100, Dallas: Word, Incorporated.

  • Avatar

    Hester von Wielligh

    |

    Goeiedag!
    Ek het die stuk oor ps 61 met waardering gelees. Wat is die Engels van die volgende aanhaling? “Ek bid tot U van ver, hoor my van naby.” (Tate, Word Biblical Commentary, Psalm 51-100)
    Ek wil dit graag verder ondersoek.
    Baie dankie en seën.

  • Avatar

    Loretta Pienaar

    |

    Goeiemôre Ds van Wyk, ek sal dit baie waardeer as ek u boodskappe kan ontvang. Alhoewel ek boodskappe kry van ander Godvresende leraars, kan ek nooit genoeg kry nie in hierdie tye. Ek is geensins ondankbaar nie, maar te dikwels blyk dit dat mense nie gretig is om oor God te praat nie, of soms blyk dit dat hulle nie omgee nie. God seën u en u geliefdes.

  • Avatar

    Jan

    |

    Geestelike leesstof dankie.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Die woord wegraping kom nie in die Bybel voor nie. Dit is ‘n afleiding wat gemaak word op grond van die beskrywing van Jesus se hemelvaart en ons ontmoeting met Hom in 1 Tessalonisense 4.

  • Avatar

    Past C Tities

    |

    Pastoor ek soek graag Meer inligting oor rampe veral geestelik

    Dankie vir u wonderlik ervaring wat u met andere deel

  • Avatar

    Milana Van Rooyen

    |

    Goeie dag

    Waar in bybel staan die woord wegraping …
    Skrif asb
    Dankie
    Millanie