Handelinge 9:32-43 – God doen wonders deur Petrus

Die prentjie wat baie van ons van hom het, is dat hy merendeels in Jerusalem gestasioneer was, soos ons dit eintlik van die ander apostels ook dink.  Dit is egter nie van almal waar nie.  Lukas sê hier dat Petrus baie rondgereis het, soos ‘n mens mos eintlik van ‘n apostel sou verwag, dat hulle nie net een gemeente sou bedien nie, maar ‘n hele aantal, om so die uitbreiding en vestiging van die evangelie te kan begelei. Trouens, Petrus dink ook homself dat hy vir die nasies geroep is (Hand 15:7; vgl ook Hand 8:14).  Ook Johannes het grense oorgesteek, en later in Efese gewerk, vanwaar hy na die eiland Patmos verban is, en die Openbaring ontvang en neergepen het.

Die Here gebruik hier vir Petrus om ‘n verlamde, Eneas, te genees en ‘n dooie, Tabita (Dorkas) uit die dood op te wek. Let op hoe hierdie wonders telkens ‘n teken van God se grootheid is, en tot geloof lei onder dié wat dit aanskou of daarvan hoor.  Soos Jesus dit gedoen het (Mark 5:40), stuur Petrus in die geval van Tabita almal uit, voordat sy genees word.  Die wonder het ook ‘n groot effek op die gemeente, dws die gelowiges self, nie net op die buitestaanders nie.  God ontferm Hom nie net oor die buitestaanders nie, maar ook Sy eie mense.

Dat Petrus hier by ‘n leerlooier gebly het, is baie betekenisvol in die lig van die gebeure met Kornelius wat in die volgende hoofstuk vertel word.  Leerlooiers was deur die Jode as onrein beskou, wat beteken dat Petrus alreeds eintlik ‘n grens begin oorsteek het na mense wat met “onrein” dinge besig is.  Hierna sou hy die grens oorsteek na mense wat deur die Jode as “onrein” beskou is.