Nadat Kaleb sy deel ontvang het, word ‘n proses van loting gevolg met lootjies (klippies, stokkies, potskerwe) wat ongesiens getrek is uit ‘n houer. Die houer kon ook geskud word totdat een klippie uitskud. Dit is aanvaar as ‘n beslissing van die Here, omdat dit in sy teenwoordigheid gedoen is.

Hierdie loting is onder andere gebruik vir die aanwys van diere vir die heiligdom (Lev 16:8), vir mense wat skuldig is (Jon 1:7), die uitdeel van werk (1 Kron 26:14), ‘n beslissing van die Here (Spr 18:18) en natuurlik ook grondgebied soos hier. Moses het dié proses reeds vroeër beveel (vgl Num 26). Ons tref dit ook aan in die NT met die keuse tussen twee kandidate om die dissipel Judas te vervang (Hand 1:26).

Die eerste gebied word aan Juda toegeken, die een waaraan die beloftes van leierskap gekoppel is (vgl Gen 47-48). Hulle kry die gebied in die suide van die land. Dit was geografies die grootste gebied met 60 stede waarvan Jerusalem egter eers in die tyd van Dawid onder hulle beheer gekom het. Kyk op die kaart wat ek vroeër gegee het om die grense te kan identifiseer.

Ná die uitdeling van die land aan Juda kom die twee stamme van Josef, Efraim en Manasse, aan die beurt. Hulle kry ‘n groot deel van die noorde van die land met die suidelike grens van hulle meer bergagtige gebied wat van die Jordaan regdeur die gebied van Jerigo tot aan die see loop met die belangrike historiese plek Bet-El ingesluit, dié plek waar Jakob God ontmoet het en ‘n heiligdom vir Hom gebou het (Gen 28).

Let op dat die stamgebied van Efraim nou eerste beskryf word (Jos 16:5-10), in die orde soos Jakob aanvanklik sy seën bedoel het. Maar, die skrywer is ook nie onduidelik daaroor dat die Efraimiete nie die Kanaäniete verdryf het wat in Geser gewoon het nie (die plek waarheen Isak op ‘n keer weens hongersnood uitgewyk het). Met die gevolg dat die Kanaäniete nou nog tussen die Efraimiete woon.

Die feit dat hulle gedwing is om dwangarbeid te doen, is ‘n skrale troos. Nie net sou hulle teenwoordigheid uiteindelik tot die val van die noordelike stamme bydra weens hulle afgodsdiens en onsedelikheid nie, maar die dwangarbeid sou tot ‘n opstand in Salomo se tyd lei wat die ryk in twee sou laat skeur met Jerobeam in beheer van die tienstammeryk in die noorde (1 Kon 11 en 12).

Josua bring die res van die stamme na Silo, die plek waar Samuel jare later sou optree. Dit is net noord-oos van Gilgal en net suid-wes van Sigem waar Josua finaal van die volk sal afskeid neem.

Die deurslaggewende “platvee”-veldtogte was gevoer. Die land wat onderwerp. Nou moes die sewe stamme ook hulle deel gaan “skoonmaak” sodat hulle dit as erfdeel in besit kan neem.

Josua kry vir die eerste keer kaartmakers bymekaar om die res van die land te karteer sodat dit uitgedeel kan word. Hy kies drie uit elke stam, 21 altesaam, om die land deur te gaan sodat ‘n verantwoorde keuse gemaak kan word wie wat kry met die loting in die teenwoordigheid van die Here.

Juda (vierde seun van Lea en vierde seun van Jakob) sou hulle deel in die suide behou en Josef (eerste seun van Ragel en elfde van Jakob – Efraim en die halwe stam van Manasse) hulle s’n in die noorde.

Die dele word daarna deur Josua en die hoëpriester Eleasar, ondersteun deur die familiehoofde, uitgedeel volgens die loting aan die sewe stamme met die grense wat in detail opgeteken is. Let op hoe belangrik dit vir die skrywers is om te beklemtoon dat die verdeling van die land afgehandel is deur die loting in Silo in die teenwoordigheid van die Here, “by die ingang van die tent van ontmoeting”.

Die asielstede kom volgende aan die beurt.

Die Here het reeds hierdie voorsiening bó aan die lys geplaas van die genadige sorg wat daar vir mense moes wees waar hulle deur toevallige onbeplande moord die sesde gebod (jy mag nie doodslaan nie) oortree het (Eks 21).

Moses het aanvanklik ses stede uitgesit vir hierdie doel – drie wes en drie oos van die Jordaan – sodat daar ‘n regverdige beslissing in die geval van moord gevel kon word, sodat die familie van die oorledene nie onregverdige wraak sou neem nie (Num 35). Hy het in sy eerste preek oor die wet uitgebrei oor die drie stede oos van die Jordaan toe Ruben, Gad en die halwe stam van Manasse die gebied vir hulleself toegeëien het (Deut 4) en in sy laaste afskeidspreek die praktyk daarvan met voorbeelde uitgespel (Deut 19).

Die Here beveel Josua nou om uitvoering aan dié reëling te gee sodat iemand wat hieraan skuldig is, na een van dié stede toe kan vlug. By die ingang van die stadspoort kan hy sy saak aan die leiers van die stad stel waarop hulle hom dan asiel kan verleen in die stad. Dit het ‘n woonplek ingesluit.

Met die verdeling van die land afgehandel, roep Josua die stamme van Ruben en Gad en die een helfte van die Manassestam bymekaar en laat hulle met sy seën terugkeer na hulle land oos van die Jordaan. Hulle was getrou in hulle ondersteuning van die ander stamme met die Intog en Vestiging. Josua kom dus nou sy belofte aan hulle na deur hulle na hulle vroeër-verowerde gebied te laat terugkeer.

Josua herinner hulle egter aan die allerbelangrike opdrag van Deuteronomium 6:5 wat Moses aan die Sjema gekoppel het: “Daarom moet jy die HERE jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met al jou krag.” Hulle moes sorg dat hulle die gebod en die wet wat Moses hulle opgelê het, getrou onderhou. Hulle moes onthou om: “aan Hom getrou te bly en Hom met julle hele hart en siel te dien.”

Daarmee verbind Josua die hele volk aan die een boodskap wat van die begin af aan hulle gebring is. Die Here is hulle God. Hulle is sy volk. Hulle voortbestaan as een volk van God lê opgesluit in sy liefde vir hulle, en hulle vir Hom. Of dit nou binne die beloofde land is of daarbuite. Dit is onherroepbaar hulle identiteit, die basis vir hulle eenheid, om aan God gehoorsaam te wees, aan die wet wat Hy deur die bemiddeling van Moses vir hulle gegee het.