Die nuus van Josua se beheer van drie stede in die middel van Kanaän – Jerigo, Ai en Gibeon – het koning Adoni-Sedek van Jerusalem tot aksie laat oorgaan om ‘n koalisie te vorm met die konings van vier ander stede in die suide: Hoham van Hebron, Piram van Jarmut, Jafia van Lakis en Debir van Eglon. Hierdie vyf Amoritiese konings het teen Gibeon opgetrek om só Josua in ‘n geveg in te trek (vgl die soortgelyke verhaal van Abram in Genesis 14).

Op versoek van Gibeon en in opdrag van die Here het Josua die uitdaging aanvaar en deur die nag getrek – 35 km ver van Gilgal na Gibeon! – om die Amoriete te verras. Israel het ‘n groot slagting onder hulle aangerig en hulle verslaan. Let op dat die Here eintlik meer van die Amoriete doodgemaak het met haelstene – een van die plae van Egipte – as wat Israel met die swaard doodgemaak het.

Toe Josua egter sien dat die tyd uitloop om die geveg te voltooi, het hy die Here gevra om die son te laat stilstaan in Gibeon en die maan in Ajalonlaagte. En dit is presies wat gebeur het. Die Here het vir Josua geluister en op dié manier verder vir die Israeliete oorlog gevoer. Hulle het amper nóg ‘n twaalf uur bykomende daglig gekry om die oorlog af te handel.

Die veldtog teen die noordelike koalisie van konings is bykans ‘n spieëlbeeld van die suidelike koalisie veldtog. Koning Jabin van Hasor, die belangrikste leier in Kanaän, het gehoor van die oorwinnings wat Josua in die middel en suide van Kanaän oor die konings en hulle stede behaal het. Hasor was ‘n prominente vestingstad sestien kilometer noord van die See van Galilea en het aan ’n belangrike handel- en verbindingsroete gelê.

Jabin het vanuit sy leiersposisie ‘n koalisie gesluit met ‘n aantal konings in die noorde: koning Jobab van Madon, die onbekende konings van Simron en Aksaf, en die konings in die noordelike Bergland.

Dit lei egter tot ‘n vereniging met konings uit ander dele van die land vir ‘n volskaalse aanval teen Israel. Trouens, al die nasies – waarvan die Here vroeër al genoem het dat Hy hulle land vir Israel gee – trek teen Israel op.

Die skrywer neem bestek op van die hele gebied van Kanaän wat verower is deur Josua. Dit gee ‘n oorsig van al die oorwinnings wat behaal is. Let op dat dit twee keer vertel word. Die eerste keer word dit in breë trekke vertel: Jos 11:16-23. Die tweede keer word dit in meer detail vertel met ‘n lys van die gebiede en konings waarmee afgesluit word: Jos 12:1-24.

Die volgende twee kaarte kan jou help om ‘n prentjie te kry van wat hier gebeur het. Die eerste is van Kanaän vóór die Intog en Vestiging van Israel. Die tweede is van die drie oorhoofse veldtogte van Josua waar hy eers die middel van die land verower het, en daarna die suidelike en noordelike koalisies platgevee het.

Die Here is bewus van die omvang van die uitstaande werk wat nog gedoen moet word in die land. Die Here deel dit met Josua. Hy erken dat Josua nie meer jonk is nie. Josua is immers al sedert die vroeë dae van die trek deur die woestyn ‘n gerekende krygsman (Eks 17). En daar wag nog ‘n groot deel van die land wat in ‘n “skoonmaak”-proses in besit geneem moet word.

Die Here beveel daarom vir Josua om dié hele gebied aan die volk toe te wys, selfs al is dit nog nie volledig onder hulle beheer nie. Hulle sou dit in die volgende fase van die “skoonmaak”-veldtog moes verower.

Gebruik gerus hierdie kaart om jou te help om die beskrywings hier geografies te plaas:

In die volgende hoofstukke word nou ‘n oorsig van die indeling van die land wes van die Jordaan gegee, die eintlike gebied van Kanaän.

‘n Verduideliking word egter eers weer gegee vir die besluit om twee en ‘n halwe stamme aan die oostekant van die Jordaan tereg te laat kom. Daarom word die inligting oor die nageslag van Josef wat verdeel is in twee stamme weer herhaal: die stam van Manasse (Josef se eersgeborene) en die stam van Efraim (Josef se tweede seun wat ‘n groter seën van Jakob ontvang het – vgl Gen 47-48).

Dit verklaar ook weereens hoekom die helfte van die stam van Manasse saam met Ruben en Gad aan die oostekant van die Jordaan gaan bly het. Manasse is waarskynlik in twee verdeel weens die groot aantal mense van die stam. Hulle het amper verdubbel tydens die woestynreis (vgl Num 26).

Hierdie gebied was egter nog steeds nie groot genoeg vir hulle nie, want Manasse en Efraim vra later nog meer grondgebied van Josua wat hy inderdaad ook vir hulle toeken in die Bergland (Jos 17:14-18).

Manasse speel ook aanvanklik ‘n belangrike rol in die verdere geskiedenis van Israel met twee van die rigters wat uit hulle geledere gekom het, Gideon (Rigt 6-8) en Jefta (Rigt 11-12).

Die inligting oor die Leviete wat net dorpe en weidingsgebiede ontvang het, word ook herhaal (detail eers in Jos 21), as verduideliking daarvan dat hulle in terme van grondgebied effens “afgeskeep” word. Hulle erfdeel is die Here self, ‘n vooruitwysing na die erfenis van gelowiges in die nuwe verbond.