Tag: Beloftes

5 Oktober

Lukas 17:11-19 – Genesing is tydelik, maar geloof in Jesus red jou vir die ewigheid

¹¹Op ‘n keer het Jesus op pad na Jerusalem deur die grensgebied tussen Samaria en Galilea gereis. ¹²Toe Hy ‘n sekere dorpie binnegaan, het tien melaatse mans Hom tegemoet gekom. Hulle het op ‘n afstand bly staan ¹³en uitgeroep: “Jesus, Meester, ontferm U tog oor ons!” ¹⁴Toe Hy hulle sien, sê Hy vir hulle: “Gaan wys julleself vir die priesters.” Op pad daarheen is hulle gereinig. ¹⁵Een van hulle het, toe hy sien dat hy gesond geword het, omgedraai en God met ‘n harde stem geloof. ¹⁶Hy het op sy gesig aan Jesus se voete neergeval en Hom gedank. Hy was ‘n Samaritaan. ¹⁷Jesus antwoord hom toe: “Is daar dan nie tien gereinig nie? Waar is die ander nege? ¹⁸Was daar niemand onder hulle te vinde wat omgedraai het om God te loof, behalwe hierdie vreemdeling nie?” ¹⁹Toe sê Hy vir die man: “Staan op en gaan! Jou geloof het jou gered.”

Jesus sit sy reis na Jerusalem voort. Terwyl Hy op die grens tussen Samaria en Galilea reis, gaan Hy in ‘n dorp in waar tien mans met ‘n ernstige velsiekte Hom van ‘n afstand af vra om Hom oor hulle te ontferm. Let op dat hulle Hom Jesus noem en Meester. Daarmee erken hulle dat Hy ‘n persoon van hoë status was, ‘n leier soos Petrus Hom ook vroeër genoem het (Luk 5:5). Toe Jesus hulle sien, het Hy hulle na die (plaaslike) priesters toe gestuur. Die rede daarvoor blyk uit die feit dat toe hulle gehoorsaam weggaan, hulle gereinig is. Om hulle toe te laat tot die geloofsgemeenskap was egter die priesters se verantwoordelikheid; vandaar die opdrag. Jesus het hulle genees, maar die priesters moes hulle ritueel rein verklaar om weer in die tempel in God se teenwoordigheid te mag verskyn.

Net een van hulle, ‘n Samaritaan nogal, sê Lukas, het omgedraai, God met ‘n groot stem verheerlik, en in dankbaarheid aan Jesus se voete neergeval, toe hy agterkom dat hy genees is. Jesus sien dan die ironie in die situasie raak dat net ‘n “vreemdeling” aan God eer vir sy genesing gegee het, maar nie een van die ander nege nie. Die kontras tussen die “vreemdeling” en die “nege ander” laat ‘n mens vermoed dat hulle Jode was. Jesus verklaar dit dan vanuit die “vreemdeling” se geloof. Sy geloof het hom nie net genees nie, maar “gered”, soos die Griekse woord sōzō ook vertaal kan word. Die verhaal van die genesing van die tien siekes, waarvan net een, ‘n Samaritaan, ‘n vreemdeling, Jesus kom bedank het, maak dus die punt dat genesing van verbygaande aard is, maar geloof in Jesus jou red vir die ewigheid.

Lees meer: https://bybelskool.com/lukas-161-1737-dissipels-leef-met-integriteit-en-genade/

4 Oktober

2 Timoteus 2:1-13 – God bly getrou, want Hy kan Homself nie verloën nie

¹Jy dan, my kind, wees sterk deur die genade in Christus Jesus, ²en dra dit wat jy deur baie getuies van my gehoor het, oor aan betroubare mense wat bekwaam sal wees om ook ander te onderrig. ³Verduur jou deel van die ontbering, soos ‘n goeie soldaat van Christus Jesus. ⁴‘n Soldaat raak nie verstrik in sake van die alledaagse lewe nie, sodat hy sy bevelvoerder tevrede kan stel. ⁵Verder word ‘n atleet wat aan ‘n wedloop deelneem, nie bekroon as hy nie volgens die reëls meeding nie. ⁶Die landbouer wat die harde werk doen, moet eerste van die oes kry. ⁷Dink na oor wat ek sê, want die Here sal jou insig gee in al hierdie dinge. ⁸Onthou altyd dat Jesus Christus, uit die nageslag van Dawid, opgewek is uit die dood volgens my evangelie, ⁹waarvoor ek verdrukking ly – selfs in boeie, soos ‘n misdadiger. Maar die woord van God is nie geboei nie! ¹⁰Daarom verduur ek dit alles ter wille van die uitverkorenes, sodat ook hulle die verlossing in Christus Jesus met ewige heerlikheid kan verkry. ¹¹Dié uitspraak is betroubaar: As ons saam met Hom gesterf het, sal ons ook saam met Hom leef; ¹²as ons aanhou volhard, sal ons ook saam met Hom regeer; as ons Hom verloën, sal Hy ons ook verloën; ¹³as ons ontrou is, Hy bly getrou, want Hy kan Homself nie verloën nie.

Die Christelike lewe sentreer om Christus Jesus, nie net in terme van ‘n eie persoonlike verhouding nie, maar ook in terme van ons bediening en publieke betrokkenheid. Timoteus word dus daaraan herinner dat hy sterk moet wees in die gemeente en gemeenskap deur die genade wat Christus Jesus aan hom verleen. Daaruit vloei die opdragte wat Paulus aan hom gee voort, waarvan die eerste – die aanstel van betroubare leraars – nie net vir hom kan bystaan nie, maar ook kan sorg dat die waarheid van die evangelie nie in gedrang kom nie. Die gemeente is immers die draers van die waarheid.

Let op hoe Paulus vir Timoteus motiveer in sy bediening met twee leidende metafore. Die eerste leidende metafoor kom uit die militêre wêreld, om sy deel van die ontberings vir die evangelie soos ‘n goeie soldaat van Christus Jesus te doen. Paulus gebruik die beeld waarskynlik omdat Timoteus moet sterk staan in ‘n konteks van dwaalleraars en vastigheid en fokus moet bring vir die gemeente. Paulus vul dit aan met die metafore van ‘n atleet wat volgens die reëls moet meeding en ‘n boer wat ‘n deel van die oes as beloning kry. Daarmee motiveer hy Timoteus nie net om sterk te wees nie, maar in sy ywer om reg te doen, ook die beloning in gedagte te hou wat God verseker vir hom sal gee.

Let op hoe Paulus dan terugkeer na die hart van die evangelie, Jesus Christus, wat nie net die Messias uit die geslag van Dawid was nie, maar uit die dood opgewek is. Dit is die boodskap wat verkondig moet word. Dit is die boodskap waaraan getrou gebly moet word, ten spyte van die ontberings. Dit is die boodskap wat in die wêreld geglo moet word, sodat ons uiteindelik saam met Christus kan leef en regeer.

Vers 13 het ‘n ongelooflike belofte. Waar vers 11 en 12 die deelname aan Christus se lewe en regering verbind aan ons volharding en bereidheid om ontberings te dra, sê vers 13 dat God se getrouheid groter is as ons ontrouheid (soos die wagtende vader van Lukas 15). Selfs al faal ons langs die pad, sal Hy ons nie los nie, want Hy kan Homself nie verloën nie. Groter liefde as dit, is daar nie!

Lees meer: https://bybelskool.com/2-timoteus-21-26-getrou-aan-jesus-christus/

3 Oktober

Psalm 66 – God weerhou nie sy troue liefde van dié wat in ontsag vir Hom lewe nie

¹Vir die musiekleier. ‘n Lied. ‘n Psalm. Juig tot eer van God, almal op aarde! ²Besing die eer van sy Naam; betoon eer met ‘n loflied aan Hom. ³Sê vir God: “Hoe ontsagwekkend is u dade! Vanweë die grootheid van u krag, veins u vyande onderdanigheid aan U. ⁴Almal op aarde buig voor U in aanbidding. Hulle besing U, hulle besing u Naam.” Sela

⁵Kom kyk na God se werke – ontsagwekkend is sy dade onder die mense. ⁶Hy het ‘n see in droë grond verander. Hulle het te voet deur die rivier gegaan. Daar kon ons ons in Hom verheug, ⁷Hy wat ewig heers deur sy mag, wie se oë die nasies deurkyk. Hardkoppiges moet hulleself nie verhef nie. Sela

⁸Prys ons God, volke; laat die klank van sy loflied opklink – ⁹Hy wat aan ons lewe gee, nie toelaat dat ons voete swik nie. ¹⁰Ja, U het ons getoets, o God, U het ons gelouter soos ‘n mens silwer louter. ¹¹U het ons in ‘n vangnet laat beland, ‘n las op ons skouers gelê. ¹²U het mense oor ons koppe laat ry; ons het deur vuur en water gegaan, maar U het ons na oorvloed uitgelei. ¹³Ek sal u huis binnegaan met brandoffers; ek sal aan U my geloftes betaal ¹⁴wat my lippe uitgespreek en my mond beloof het toe ek in die nood was. ¹⁵Brandoffers van vetgemaakte skape sal ek aan U bring, saam met die offerrook van ramme. Ek sal beeste saam met bokke offer. Sela

¹⁶Kom luister, almal wat vir God ontsag het, sodat ek kan vertel wat Hy vir my gedoen het. ¹⁷Met my mond het ek Hom aangeroep; lofprysing was gereed op my tong. ¹⁸Wat onreg betref, as ek dit in my hart sou gewaar, sou my Heer nie geluister het nie. ¹⁹Maar God het geluister; Hy het ag geslaan op die klank van my gebed. ²⁰God moet geprys word, Hy wat my gebed nie afgewys het, sy troue liefde van my nie weerhou het nie.

Die eerste kenmerk van dié Psalm wat my opval, is die feit dat die eerste deel van die Psalm (vers 1-7) in die meervoud geskryf is – “ons” – en die tweede deel van die Psalm (vers 8-20) in die enkelvoud – “ek”. Die Psalm was dus waarskynlik bedoel om in die liturgie gebruik te word om beide die geloofsgemeenskap as ’n individu (bv die koning) kans te gee om God te prys vir sy groot dade. Dit is dus ’n soort dankseggings en getuienis liturgie. Dit getuig van ’n wisselwerking tussen verhale van die gemeenskap en dié van ’n lid van daardie gemeenskap, wat ons ’n goeie voorbeeld gee van die ideaal wat ons gerus in ons eredienste na kan streef.

Die punt wat die Psalmis maak, is dat God nie sy troue liefde weerhou van dié wat in ontsag vir Hom lewe nie. Dit het Hy met die Uittog (die Rooisee in droë grond verander) sowel as die Intog (te voet deur die Jordaanrivier) gedemonstreer. Hy gee aan ons lewe selfs al moet ons ons kwota van laste verduur. Die teenstand en verguising van mense het daarby ‘n suiwerende rol. In dit alles laat die Here nie toe dat ons voete swik nie, en lei Hy ons na oorvloed in sy teenwoordigheid (vgl Ps 23). Daarom bring die Psalmis sy getuienis met die offers van ‘n oorvloed vetgemaakte skape, selfs van sy ramme, sowel as beeste en bokke. En let op dat hy hulle as brandoffers bring, dws hy verbrand hulle heeltemal as ‘n geskenk aan die Here en hou niks daarvan vir hom en sy familie terug nie, soos wel met ander offers gedoen kon word.

’n Interessante stukkie kommentaar op gebed kom na vore in vers 18-20 dat God nie sou luister as daar sonde in die hart van die bidder sou wees nie. Spreuke 28:9 en Jesaja 59:2 druk dieselfde gedagte uit. Spreuke waarsku teen ’n gebed wat nie met toewyding aan die Here gekombineer word nie: “As iemand hom doof hou vir die wet van die Here, sal die Here ’n afsku hê van so ’n man se gebed.” Jesaja waarsku teen ’n lewe wat nie met toewyding aan die Here geleef word nie. Gebede het dan geen krag nie: “Dit is julle oortredinge wat skeiding gebring het tussen julle en julle God, dit is julle sondes wat maak dat Hy Hom nie aan julle steur nie en nie na julle wil luister nie.”

Lees meer: https://bybelskool.com/psalm-66-god-se-dade-moet-vir-almal-vertel-word/

2 Oktober

Die RCL teks vir vandag is Klaagliedere 1:1-6. Jy kan ‘n preek van my daaroor hier lees: https://ngkerksomerstrand.co.za/wat-doen-jy-as-jy-bang-is-klaagliedere-1/ Ek kies om Klaagliedere 3:19-26 vandag te lees.

Klaagliedere 3:19-26 – Groot is God se getrouheid – sy ontferming ken geen einde nie

¹⁹Dink aan my nood en my swerwersbestaan, aan die wildeals en gif. ²⁰Wanneer ek diep daaroor nadink, raak ek terneergedruk. ²¹Dít roep ek in herinnering, daarom het ek hoop: ²²Dit is deur die troue liefde van die Here dat ons nie omgekom het nie, ja, sy ontferming ken geen einde nie. ²³Dit is elke oggend weer nuut – groot is u getrouheid. ²⁴My erfdeel is die Here, sê ek; daarom hoop ek op Hom. ²⁵Goed is die Here vir hulle wat op Hom wag, vir die mens wat na Hom soek. ²⁶Goed is dit om stil te hoop op die verlossing van die Here.

Hoofstuk drie is in baie opsigte eintlik die hart van die Klaagliedere van Jeremia. Jeremia is die “ek” in die ses en sestig verse waarvan elke derde een met ’n opeenvolgende letter van die Hebreeuse alfabet begin. Dit is egter ook duidelik dat Jeremia hierdie Klaaglied kollektief en namens die volk aanbied aan die Here, soos die gebruik van “ons” regdeur aandui.

Jeremia begin deur sy ellende op die tafel te sit. Dit is asof hy die donker ingejaag is en die Here hom op ’n pad laat loop waar daar geen lig is nie. Dit is asof sy gebede nêrens kom nie, asof God weier om sy gebede te verhoor. Maar, juis toe hy gedink het dit is klaar met hom en met sy hoop op die Here, het hy besef: “deur die liefde van die Here het ons nie vergaan nie.” God se gramskap het hulle nie totaal vernietig nie. Daar het ’n oorblyfsel gebly. Wat beteken: “daar is geen einde aan sy ontferming nie, dit is elke môre nuut.” Geen wonder dat dié verse Robert Davidson geïnspireer het in die hoopvolle lied: “The steadfast love of the Lord never ceases. His mercies never come to an end. They are new every morning, new every morning. Great is Thy faithfulness, O Lord. Great is Thy faithfulness.” Watter wonderlike perspektief. Dit is nie net die verlede wat ‘n mens eerlik moet beskou nie.

Dit is ook die liefde van die Here binne die situasie van verlies wat ons beleef waarop ons moet let. Almal van ons sal kan wys na Godsvallige uitkomste juis in hierdie tyd. Saam met die verlies was daar ook dinge wat uitgewerk het, wat duidelik God se hand verraai. Dít is ons hoop, God se troue liefde, selfs wanneer ons in die diepste ellende is. Trouens, God se trou is só groot dat ’n mens op Hom kan bly hoop, voortdurend na sy wil kan bly vra. Daarom is dit goed om geduldig te wag op die hulp van die Here, selfs as ’n mens eensaam voel in die dra van die las wat die Here jou opgelê het. Ons hoop is immers dat die Here ’n mens nie vir altyd verstoot nie, dat as Hy beproewing oor ’n mens bring, daar ook weer uitkoms kom, dat Hy Homself ook weer ontferm omdat sy liefde so groot is. “Dit is teen sy sin dat Hy mense in ellende en beproewing bring.” Die fundamentele ding wat ons moet doen, is om te volhard in die hoop op God; om te volhard om na God se wil te vra; om nie op te hou nie; om nie te rus nie; totdat ons weet wat die Here verder met ons wil doen. Dit beteken natuurlik ook dat ons bereid moet wees om God se wil te doen.

Lees meer (‘n preek): https://ngkerksomerstrand.co.za/wat-doen-jy-as-jy-hartseer-is-klaagliedere-03/

1 Oktober

Psalm 119:17-24 – God se woorde is raadgewers wat insig gee

ג GIMEL ¹⁷Wees goed vir u dienskneg, dan kan ek lewe en u woord nakom. ¹⁸Maak oop my oë, sodat ek die wonders uit u wet kan raaksien. ¹⁹Ek is ‘n vreemdeling op aarde; moet u bevele nie vir my verborge hou nie. ²⁰My lewe kwyn die hele tyd weg van verlange na u beslissings. ²¹U bestraf vermeteles, die vervloektes, hulle wat van u bevele afdwaal. ²²Verwyder bespotting en minagting van my, want by u bepalings hou ek. ²³Selfs al sit leiers met mekaar en praat oor my – u dienskneg sal oor u voorskrifte bly nadink. ²⁴Nog steeds is u bepalings my grootste vreugde; hulle is my raadgewers.

Hierdie derde gedeelte van Psalm 119 fokus op die nood wat die Here se “diensknegte” het om in situasies van gevaar aan die woord van die Here getrou te bly. Aan die een kant bid hy God om hom nie in die steek sal laat nie: “wees goed vir u dienskneg”, “maak oop my oë”, “moet u bevele nie vir my verborge hou nie”, en “neem bespotting en minagting van my weg”. Hy het getuienisse nodig van God se sorg en omgee. Hy het insig nodig in wat God se wil vir sy lewe is: “dat ek die wonders in u wet kan raaksien”. Trouens, “My lewe kwyn weg van verlange na u beslissings vir elke geleentheid.” Watter wonderlike woorde wat ook in my die verlange na God se “gevleuelde woorde” vir elke geleentheid aansteek!

Maar, hy weet ook dat die verlange na insig in wat God wil aan die ander kant geëggo moet word in ‘n lewe van gehoorsaamheid. God se goedheid is bedoel dat hy kan: “lewe en u woord nakom”. By God se bepalings moet hy hom hou: “selfs al sit leiers en planne beraam teen my.” Die teenstand moet hom nie keer om te bly nadink oor God se voorskrifte en om steeds sy grootste vreugde daarin te vind: “hulle is my raadgewers.” Dit is die krag en belofte van die woorde van God.

Die Psalmis werk dus met die baie belangrike perspektief dat God se openbaring in wet en woorde, getuienisse en beloftes, voorskrifte en opdragte, insigte en beslissings ons lewe moet vorm. Daarom is dit so absoluut noodsaaklik dat ons leer om die Bybel te leef terwyl ons dit lees. Soos ek so baie in die Bybelskool sê: lees, luister, leef. Daardeur hoor ons die stem van God in die Bybel, leer ons hoe om Hom prakties te volg, en skryf God ons in sy verhaal met die wêreld in.

Lees meer: https://bybelskool.com/psalm-11917-24-gimel-god-se-woorde-is-raadgewers-wat-insig-gee/