Die toepassing van die beginsel van respek vir die lewe en die grense wat God gestel het, word voortgesit in terme van sewe ander sake: wie lid van die byeenkoms van die Here mag wees (Deut. 23:1-8), die wyse waarop na persoonlike higiëne omgesien moes word (Deut. 23:9-14), die beskerming van weggeloopte slawe (Deut. 23:15-16), die verbod op kultiese of gewone prostitusie (Deut. 23:17-18), die beperking op rente (Deut. 23:19-20), die vrywillige betaling van geloftes (Deut. 23:21-23), en die beskerming van ander se eiendom (Deut. 23:24-25).

Moses brei uit op die sewende gebod (egbreuk) en hanteer kortliks die saak van egskeiding en hertrou.  Dié voorskrif sou egter van groot belang in die besinning van die profetiese literatuur wees en sterk en fundamentele uitsprake van Jesus, Paulus en die Hebreërskrywer in die NT tot gevolg hê (Deut. 24:1-4).  Hy volg dit op met elf praktiese voorskrifte vir naasteliefde weereens geskoei op die beginsel van respek vir die lewe en die grense wat die Here stel (Deut. 24:5-25:4).

Moses hanteer vervolgens ‘n uitsondering op die sewende gebod, die sogenaamde leviraat- of swaershuwelik (Deut. 25:5-10) en gee ‘n aantal los uitsprake wat Israel tot regverdigheid en billikheid oproep om oneerlikheid en bedrog te voorkom (Deut. 25:11-16).  Hy sluit met ‘n sterk uitspraak teen die Amalekiete (Deut. 25:17-19).

Moses voltooi sy perspektiewe op ‘n gesonde geloofsgemeenskap (hfst. 19-26) wat deur respek vir die lewe en gehoorsaamheid aan die grense wat God stel, gekenmerk word.  Hy gee aandag aan die geloofsbelydenis wat hulle by die insameling van hulle oeste (Pinksterfees – vgl. Deut. 16 vir ‘n bespreking) moet herinner aan God se verlossing uit Egipte en hulle vestiging in die beloofde land (Deut. 26:1-11).  Hy beklemtoon die tiendes wat elke derde jaar direk vir die Leviete, vreemdelinge, vaderloses en weduwees bedoel was.  God seën Israel immers om tot ‘n seën vir ander te wees, ‘n seën waarvoor hulle dan ook bid (Deut. 26:12-15).  Hy roep die geloofsgemeenskap op om aan God alleen gehoorsaam te wees met hulle hele hart en siel, soos Hy inderdaad Homself aan hulle verbind het.  Aan hierdie wedersydse verklaring van liefde en trou sal Moses dan die seën en strawwe van die verbond verbind (Deut. 27-28)  waarmee hy sy tweede preek (hfst. 4-28) sal afsluit.

Moses trek die leiers (oudstes) van Israel in by die derdelaaste deel van sy tweede preek met die opdrag om ‘n altaar te bou op Ebalberg net ná die Intog.  Op die klippe daarvan moes die woorde van die wet aangebring word as ‘n herinnering om daaraan gehoorsaam te wees (Deut. 27:1-8).  Hy trek die priesters en Leviete op soortgelyke wyse in by die tweedelaaste deel van sy tweede preek met die opdrag om in die middel van die twee berge net wes van die Jordaan te gaan staan met die helfte van die volk teen die hange van Gerisimberg en die ander helfte teen die hange van Ebalberg.  Die stamme teen die hange van Gerisim sou die seëninge van die verbond simboliseer.  Die stamme teen die hange van Ebal sou die strawwe van die verbond simboliseer.  Die Leviete moes dan die hele volk aan twaalf vloeke herinner wat op oortreders van die verbond sou rus (Deut. 27:12-26).  Wat die vloeke (en die seën) behels, word in die volgende hoofstuk uitgespel.