Moses weet egter dat die uitdaging in die land om ander gode te aanbid van verskillende kante af kan kom.  Daarom waarsku hy hulle met konkrete voorbeelde sodat hulle daarop bedag kan wees.  Dit kan van profete of dromers kom wat liggelowiges op sleeptou wil neem met tekens en wonders (Deut. 13:1-5).  Dit kan van naby familie of vriende kom wat ander gode in die geheim wil aanbid (Deut. 13:6-11).  Dit kan ook van kwaadstokers of booswigte af kom wat hele gemeenskappe met hulle wil saamneem (Deut. 13:12-18).

Om Israel te help om die versoeking van die vreemde gode die hoof te bied, herinner Moses die volk aan die verbod op heidense gebruike rondom rousmart en die gebod tot Joodse dieet gebruike.  Hulle moes nie treur soos die heidene nie, omdat hulle aan God behoort en daarom heilig is (Deut. 14:1-2).  Hulle moes ook onderskei tussen rein en onrein diere as ‘n herinnering daaraan dat God teenwoordig is in hulle alledaagse lewe en hulle hele lewe rein voor Hom moes wees (Deut. 14:3-21).  Moses herinner hulle ook aan die tiendes wat hulle vir die Here by die heiligdom moes kom gee, as ‘n herinnering aan die dankbaarheid wat hulle aan die Here verskuldig is vir al sy gawes, sowel as sy opdrag tot vrygewigheid (Deut. 14:22-29).

Moses brei verder uit oor die wyse waarop vrygewigheid hulle onderlinge verhoudinge moet tipeer.  Hy fokus eerstens op die afskryf van skuld in die Sabbatsjaar om die siklus van armoede om te keer (Deut. 15:1-11).  Hy fokus tweedens op die verbandhoudende voorskrif om ook alle slawe vry te laat in die Sabbatsjaar met die spesifieke opdrag om hulle in staat te stel om weer op hulle voete te kom deur behoorlik vir hulle te voorsien (Deut. 15:12-18).. Nogal revolusionêr vir meer as drie millennia gelede!  Hy fokus derdens op die offer van die eerstelinge wat hulle direk aan God se eienaarskap van die eersgeborenes sedert die tiende plaag in Egipte herinner (Deut. 15:19-23).

Die motivering om in die teenwoordigheid van die Here te lewe moes ook gereeld versterk word deur die onderskeie feeste wat die Here hulle beveel het.  Elke fees het sy oorsprong gehad in die geskiedenis van God met die volk en het dié verhouding in herinnering geroep en die genade daarvan gevier.  Daarmee is hulle ook aan mekaar in ‘n gemeenskaplike identiteit verbind.

Daarom herinner Moses hulle om die drie hoof feeste te vier: die Paasfees (fees van die ongesuurde brood), die Pinksterfees (fees van die weke) en die Huttefees.  Die Paasfees is natuurlik die eerste keer in Egipte gevier.  Lees meer daaroor by hierdie bydrae: Eksodus 12:1-42 – Die Here beskerm die Israeliete teen die vernietiger deur die bloed van die Paaslam.

Daar is ook meer oor die drie feeste in Eksodus 23 – Sorg vir geregtigheid en die geloofsgemeenskap met God se hulp, en Eksodus 34 – Ek is barmhartig en genadig, maar Ek laat niks ongestraf nie as jy nog meer agtergrond oor hierdie drie feeste wil hê.

Moses het vroeër meer volledig die voorskrifte vir die twee ander feeste gegee – die Groot Versoendag en die Nuwejaarsfees wat ook as die dag vir die blaas van die trompet bekendgestel is.  Jy kan meer lees oor al vyf feeste in hierdie vorige bydrae van my: Levitikus 23 – Vyf feeste om saam in die teenwoordigheid van die Here te vier.

Ná die feeste fokus Moses op die publieke sisteme, die regstelsel (Deut. 16:18-17:13) en die konings (Deut. 17:14-20).  Soos gehoorsaamheid aan die Here die volk se alledaagse en godsdienstige lewe beïnvloed het, só moet dit die publieke sfere van die regswese en die politiek bepaal.  Daar is nie ‘n area van die lewe in God se land wat buite sy soewereine wil val nie. In alles moet Hy gehoorsaam word en deur almal, die hooggeplaastes en die gewone mense.