Tag: Job

Job reageer baie skerp sarkasties op sy drie vriende se raad aan hom: “Werklik, julle is die enigste mense wat iets weet!” Hy het ook verstand, net soos hulle, en staan nie vir hulle terug nie.  Trouens, wie weet nie dié dinge wat hulle nou onder sy neus kom vryf nie!

Hy hanteer die verskillende gedagtes wat hulle het min of meer met minagting en raai hulle in die eerste deel aan om liewer stil te bly – hy het immers ‘n baie beter en meer omvattende idee as hulle van God se wysheid en betrokkenheid by die lewe (13:13-25) – sodat hy met die Here kan praat, iets wat hy dan inderdaad doen in die tweede deel van hfst. 13:20 af.  Sy gesprek met hulle (12:1-13:19) gaan dus oor in gebed tot die Here (13:20-14:22).

As ‘n mens nou terugkyk op die eerste rondte van gesprek raak dit duidelik dat die drie vriende nie net in wisselende grade van wreedheid dieselfde vergeldingsdogma aanhang nie, maar eintlik stemme van Satan word, die teenstander van God wat die Here self aangevat het met sy slotsom oor die oorsaak-en-gevolg opsomming van die lewe.

Onthou dat die Satan beweer het in Job 1-2 dat godvresendes nie lojaal teenoor God sal bly as Hy nie vir hulle gee wat Hy belowe nie.  Daar is dus, het die Satan beweer, ‘n reglynige verband tussen oorsaak en gevolg in die toewyding van godvresendes.

Wat dus hier in die gesprek van die drie vriende met Job op die spel is, is presies dieselfde tipe vraag as in die hemel, al is hulle nie regtig bewus daarvan nie, hierdie keer net as volg uitgedruk: Sal Job sy vroomheid behou al draai sy vriende teen hom?  Hulle beskou hulle bydrae in die gesprek waarskynlik slegs as deel van die vraag na die regverdigheid van die lewe, wat vir hulle ‘n baie eenvoudige antwoord het.  Vanuit die hemelse perspektief is die vraag na vroomheid egter steeds baie lewendig, die vraag of Job enduit aan die Here sal vasgryp ten spyte van sy verlies.

Die arrogante en selfversekerde Sofar praat in die eerste rondte veral uit ‘n intellektuele deurskouing van die lewe: “As jy jou verstand reg wil gebruik … kan jy jou kop sonder skaamte oplig.” (Job 11:13,15).  Sofar het ‘n antwoord op alles, en hy spaar Job nie.  Job is volgens hom duidelik skuldig.  God het nog nie eers begin om hom vir al sy sondes te straf nie (11:1-6).  Job begryp nie werklik wie God is nie.  Hy tree soos ‘n idioot op as hy dink dat hy ‘n greep op die kennis van God het (11:7-12).  Job moet net sy hande in gebed na die Here toe uitsteek, sy sonde van hom af verwyder en nie toelaat dat onreg in hom woon nie.  Dan sal God sy lot verander en hy weer goeie vooruitsigte hê (11:13-20).

Job se antwoord aan Bildad gaan spontaan oor in ‘n gebed tot die Here in hoofstuk 10 dat dié hom: “tog nie skuldig sou verklaar nie”, maar aan hom bekend sal maak: “waarom voer U hierdie stryd teen my.” (10:2).  Die Here het hom immers die lewe gegee en met liefde versorg en oor hom gewaak.  Waarom het die Here dít dan gedoen, as hy nou sonder rede versaak word?  Moes hy nie liewer nooit die lewe gesien het nie?  Dit sou tog beter gewees het as om hierdie lyding te moet deurstaan?

Job walg daarom aan sy lewe, nie net omdat hy ly nie, maar veral omdat hy in die duister is oor die redes vir sy lyding.  Hy smag daarna dat die Here die redes vir sy lyding sal bekendmaak.

Hy werk dus eintlik net soos die drie vriende met die basiese veronderstelling dat die lewe regverdig moet wees – die vromes moet God se goedheid ervaar, en die goddeloses sy toorn.  Maar, dié teologie is besig om vir hom te verkrummel.

Job antwoord die brutale Bildad in hoofstuk 9 met ‘n bevestiging: “Ek weet dit is soos jy sê: Wie kan sy saak teen God wen?” (9:2).  Maar brei dan in sy antwoord uit op sy beswaar dat dit God is: “wat my met ‘n stormwind pynig (sy kinders is immers dood in ‘n stormwind!), wat my (met) baie wonde slaan sonder dat ek dit verdien.” (9:17).  Sy lyding is onverdiend wat hom laat besef dat God se grootheid wel voordele het, maar ook nadele, die eerste deel van sy antwoord (9:1-19).

Daarom is Job beswaard: “Ek is onskuldig!” (9:21).  As daar maar net iemand was wat tussen hulle kon kom staan (9:33), want hy is bang dit gaan nog erger met hom (9:28), die tweede deel van sy antwoord (9:20-35).