Tag: Job

Dit is duidelik dat die brutale Bildad ‘n onverbiddelike standpunt gaan handhaaf, presies soos hy dit in die eerste gespreksrondte gedoen het (Job 8).  Teenspoed beteken vir hom God se afkeur en voorspoed sy goedkeuring. Dit is sy rigiede standpunt uit die tradisie wat hy ten alle koste gaan verdedig, kom wat wil.  Job se worsteling laat hom dus koud.  In sy teologie is daar geen plek vir kompleksiteite nie, vir uitsonderings op die reël nie.  Job moet trouens volgens Bildad eers tot inkeer kom en dinge sien soos Bildad dit sien, vóór hulle verder kan praat (18:1).

Wees tog vir my ‘n borg, o God – 17:1-5

Job sit sy gebed voort, maar rig dit hierdie keer direk aan God.  Job vra dat God nie net vir hom ‘n getuie sal wees in die saak tussen hulle nie, maar dat Hy nog meer sal doen.  Hy vra dat God vir hom sal instaan as borg, want dit is sy enigste hoop: “Wie anders kan vir my instaan?”

Job ervaar regtig dat hy op sy laaste is, dat sy tyd verby is.  Net die graf bly vir hom oor.  As die Here nie vir hom opkom nie, sal hy aan die genade van sy drie vriende oorgelaat wees, en dié kan regtig nie meer enigiets van betekenis met hom deel nie: “U het die verstand van my vriende vir rede gesluit, moenie dat hulle seëvier nie.”  Hulle sal immers nie bereid wees om vir hom borg te staan en hulle besittings met hom as vriend te deel, terwyl hulle eie kinders dan potensieel gebrek sou kon lei nie.

Die diepte en kompleksiteit van Job se worsteling met sy lot begin al hoe meer duidelik blyk in kontras met die oppervlakkige en eenvoudige raad van sy drie vriende.  In ses gedeeltes praat hy afwisselend met sy vriende, met homself, asook met God:

1. Met sy vriende: Hy soek simpatieke vertroosting by sy vriende eerder as simplistiese veroordeling (16:1-6).
2. Met homself: Hy ervaar God as ‘n meedoënlose Teëstander wat hom deurboor met sy oë, al is hy self nie skuldig aan geweld nie (16:7-17).
3. Met God: Daarom pleit hy met trane by God dat Hy vir hom sal getuig sodat daar klaarheid kom in die stryd wat Job beleef (16:18-22).
4. Met God: Hy vra dat God vir hom sal instaan as borg: “Wie anders kan vir my instaan?” (17:1-5).
5. Met sy vriende: Onder sy vriende kry hy nie een wat verstandig is nie (17:6-10).
6. Met homself: Die hoop op ‘n uitkoms dreig om saam met hom na die doderyk toe af te gaan (17:11-16).

Elifas gaan verder om vanuit sy eie ervaring (15:17), gerugsteun deur die woorde van die wyse mense (15:18), Job die leviete voor te lees.  In die eerste deel – 15:1-16 – fokus hy op die feit dat Job vanselfsprekend sondig moet wees.  In die tweede deel – 15:17-35 – fokus hy op die feit dat die goddelose deur angs geteister word (15:20) – en let op dat hy ‘n direkte verband tussen Job en die goddelose trek – en die dood nie sal vryspring nie (15:30). Dít moet Job tot inkeer bring, sodat hy sy sonde voor God kan bely en hy nie sy woede só op God moet rig nie (15:13).

Wat Job in die gesprek met God wil hoor, is wat die misdade en sondes is wat hy begaan het.   Die Here moet hom net ‘n blaaskans gee van die straf wat hy verduur, en die skrik vir God wat dreig om hom te oorval, sodat hy en God die saak van sy skuld al dan nie kan uitmaak.

Hy is immers soos ‘n verwaaide blaar, ‘n droë stoppel, ‘n stuk klere wat deur motte gevreet is, nie die moeite werd om met soveel aandag uit te sonder vir hierdie bitter lyding nie.  Die Here se merk is op hom – daar staan letterlik in 13:27: “U plaas merke op die wortels van my voete (voetsole)” – sodat Job nêrens kan vlug waar die Here nie sy voetspore kan volg nie.

Dié manier van doen sou tot troos kon wees – onthou die speelgoed in die Toy Story reeks wat met trots Andy se naam op hulle voetsole vertroetel het, omdat dit hulle spesiale status om aan hom te behoort, verkondig het – maar is vir hom ‘n werklikheid wat hom verskrik.