Tag: Job

In die eerste deel van Job se reaksie op Bildad in hoofstuk 26 sluit hy eintlik al sy vriende in, al praat hy in die enkelvoud en ontbloot met sy vyf vrae hulle fundamentele gebrek aan ‘n doelgerigte luister na God (26:1-4).  In die tweede deel van hoofstuk 26 brei Job uit op die misterieuse karakter van God wat uiteindelik alle mense se begrip ontglip (26:5-14).

In hoofstuk 27 sluit Job by sy heel eerste worstelgesprek in hfst. 3 aan wat gehandel het oor die angs wat hy verduur oor die verlies van sy goed en besittings ten spyte van die feit dat hy nie in sy vroomheid verslap het nie (27:1-12).  Hier kla hy oor sy onregverdige en onskuldige lyding, al bly hy steeds by sy voorneme om niks te sê wat verkeerd is nie: “so lank as die asem van God in my is.” (27:3-4).  Hy sluit sy klag af met ‘n verwysing na die lot wat God uitmeet vir die goddeloses (let op die meervoud) wat eintlik ‘n implisiete teregwysing van sy vriende is (27:13-23).

Bildad gee ‘n baie kort antwoord op Job se vraag hoekom die Almagtige nie in hierdie lewe afreken met die onregverdiges nie.  God is groter as jy: “Die heerskappy en die vrees kom God toe.” (25:1).

Op sy kenmerkende brutale manier probeer hy Job stilmaak met die soewereiniteit van God.  Job is net ‘n wurm voor God en moet liewers nie sy mond oopmaak in die aangesig van die deurlugtige God se heerlikheid nie, vir wie die maan selfs nie helder genoeg is nie, en die sterre nie blink genoeg nie.

Daarmee eindig die drie vriende se pogings om Job te antwoord en met hulle eenvoudige oorsaak-en-gevolg teologie tot inkeer te bring.  Hulle raad kon nie die komplekse aard van Job se verlies beskryf nie en vir hom in kontak bring met die Een op wie sy lewe gerig was.  Hy is immers iemand wat meer waarde heg aan God se woorde as aan sy eie begeertes, en net ‘n woord van God sou sy hart tot berusting kon bring.

Ná Job sy eie lot bekla het en sy angs oor die Almagtige se oënskynlik onverstaanbare optrede verwoord het, fokus hy in twee dele op die verdere onrusbarende feit dat hierdie Almagtige nie in sy almag optree teen die wydverspreide onreg van mense in die wêreld nie (24:1-17).  Hy is bewus daarvan dat die dood tog ook ‘n streep trek vir onregverdiges, waarin hy eintlik van die argumente van sy drie vriende eggo (24:18-25).

Die probleem daarmee is net dat dit vir Job lyk asof dieselfde lot regverdiges en onregverdiges tref.  Hoe kan dit reg wees?  Dít maak net nie sin vir Job nie.  God se oënskynlike onverskilligheid teenoor vromes en goddeloses bring groot verwarring vir hom.

Hierdie derde antwoord van Job aan Elifas beslaan twee hoofstukke.  In hoofstuk 23 fokus hy op sy eie vrugtelose soeke na God en na geregtigheid in sy saak met God.  Ten spyte van die feit dat hy meer waarde heg aan God se woorde as aan sy eie begeertes (23:12), is hy bang vir God, omdat hy nie verstaan wat in sy lewe aangaan nie (23:15).

In hoofstuk 24 fokus hy op die onrusbarende feit dat die Almagtige nie optree teen die wydverspreide onreg van mense in die wêreld nie (24:1-17), al is dit só dat die dood tog ook ‘n streep trek vir onregverdiges (24:18-25).  Die probleem is net dat dit vir Job lyk asof dieselfde lot regverdiges en onregverdiges tref.  Dít maak net nie sin vir Job nie.  God se oënskynlike onverskilligheid teenoor vromes en goddeloses bring groot verwarring vir hom.

‘n Hele paar geleerdes dink dat hulle Sofar se woorde kan onderskei in bv. hfst. 24:18-25 en 27:13-23, wat lyk asof dit op die oog af eintlik die teenoorgestelde sê as wat Job tot dusver gesê het.  Baie dink dat dié woorde eerder nie aan Job toegeskryf behoort te word nie.  Verskillende indelings word dus gegee van hoe hfst. 22-27 saamgestel moet word.

Vir my wil dit egter eerder voorkom asof Job begin weifel in die felheid van die aanslag van die vriende se argumente wat op ervaring, tradisie en intellek gebaseer is, en dat Job moontlik probeer om as’t ware hulle argumente met ‘n bietjie meer respek te hanteer, dit te toets in sy eie woorde, al het hy tot dusver baie skerp daarvan verskil.

Dit verklaar ook moontlik waarom Job hierna ‘n bydrae sal lewer oor die wysheid, waarin hy weer vasgryp aan God se soewereine greep op alles, en waarby, is hy steeds oortuig, die mens eintlik net kan inval deur God te dien en vroom te lewe: “om die kwaad te vermy, dit is insig.” (hfst. 28)