Tag: Beloftes

19 Maart

1 Korintiërs 10:1-13 – God sal saam met die versoeking ook uitkoms gee

¹Broers, ek wil nie hê julle moet hieroor onkundig wees nie: Ons voorouers was almal onder die wolk, en het almal deur die see gegaan, ²en in verbondenheid met Moses, is almal in die wolk en in die see gedoop, ³en almal het dieselfde geestelike kos geëet, ⁴en almal het dieselfde geestelike drank gedrink. Want hulle het gedrink uit ‘n geestelike rots wat hulle gevolg het – en die rots was Christus. ⁵Nogtans het God in die meeste van hulle nie ‘n behae gehad nie, want hulle liggame is in die woestyn verstrooi. ⁶Hierdie dinge het gebeur as ‘n voorbeeld vir ons, sodat ons nie na bose dinge sal hunker, soos hulle ook gehunker het nie. ⁷Moenie afgodedienaars wees, soos sommige van hulle nie; daar staan immers geskryf: “Die volk het gaan sit om te eet en te drink en opgestaan om te speel.” ⁸Laat ons dan nie onsedelik optree, soos sommige van hulle onsedelik opgetree het nie – daar het op een dag drie-en-twintigduisend gesterf.⁹Laat ons nie vir Christus beproef, soos sommige van hulle Hom beproef het nie – hulle is deur slange doodgemaak. ¹⁰En moenie mor, soos sommige van hulle gemor het nie – hulle is deur die vernietiger uitgedelg. ¹¹Dit het met daardie mense as voorbeeld gebeur, en is as waarskuwing neergeskryf vir ons wat in die eindtyd verkeer. ¹²Daarom moet hy wat dink hy staan, oppas dat hy nie val nie! ¹³Geen versoeking het oor julle gekom, behalwe ‘n menslike een nie. God is egter getrou. Hy sal nie toelaat dat julle bo julle vermoë versoek word nie, maar sal saam met die versoeking ook uitkoms gee, sodat julle dit kan verduur.

’n Mens moet altyd in gedagte hou dat die brief aan Korintiërs is as ’n brief geskryf, sonder verse en sonder hoofstukke. Wat Paulus dus hier in hoofstuk 10 aan die orde stel, is integraal verbind aan dit wat Paulus in hoofstuk 9 gesê het, dat ‘n mens die Christelike wedloop so moet hardloop dat jy die wenpaal kan behaal. Paulus herinner daarom in hoofstuk 10 die Korintiërs aan die ervaring van die volk in Moses se tyd, dat hulle al die voorregte wat God gegee het in die woestyn kon geniet, maar tog nie die wenpaal, die intog in die beloofde land, bereik het nie. Die insluiting in die wolk (simbool van God se teenwoordigheid) en die tog deur die see (simbool van God se redding) by die Uittog uit Egipte laat Paulus aan die funksie van die doop dink – dit sluit in en beskerm. Net so laat die voorsiening van brood (manna was “kos uit die hemel” – Eks 16:4; Ps 78:24-25) en water (Eks 17:6; Num 20:7-11) in die woestyn Paulus dink aan die funksie van die brood en wyn van die Nagmaal – dit voed en les ons dors deur ons gemeenskap met God. Die rots was beide die simbool van God se voorsienigheid sowel as sy teenwoordigheid, iets wat met die werklikheid van Christus verbind word, lank voor Hy in die vlees gekom het – ’n misterieuse wonder.

Met dié voorbeeld spoor hy die Korintiërs aan om nie in onsedelikheid en afgodsdiens te verval nie, want dit bring hulle gemeenskap met God in gedrang, wat ten alle koste beskerm moet word. Hy verwys hier terug na 5 gevalle uit die geskiedenis van Israel in die woestyn tydens die Uittog, wat vir die Korintiërs as voorbeeld en waarskuwing moet dien: 1) Vers 6: sondige begeertes (Num 11:4–35 – waar die volk gestraf word by Kibrot-Taäwa weens hulle lus vir vleis wat hulle in opstand teen die Here laat kom – die Here stuur wel kwartels, maar straf hulle vir hulle gulsigheid – ’n oortreding van die tiende gebod); 2) Vers 7: afgodsdiens (Eks 32 – die bekende verhaal van die goue kalf waar die volk die goue kalf as God aanbid het en losbandig te kere gegaan het – net Moses se tussenkoms keer dat die hele volk uitgewis word – ’n oortreding van die eerste twee gebooie); 3) Vers 8: onsedelikheid (Num 25 – die verhaal van die Israelitiese mans wat met Moabitiese en Midianitiese vrouens seks gehad het as deel van die offers aan Baäl-Peor en deur die Here gestraf is – ’n oortreding van die sewende gebod. Terloops, Moab was een van die kinders van Lot by sy dogters [Gen 19:37]); 4) Vers 9: uittarting van God (Num 21:4–9 – die verhaal van die ongeduld van die volk teenoor die Here toe hulle by die Horberg verbygetrek het, en Hom verkwalik het vir die Uittog, en waar die Here giftige slange gestuur het om hulle te straf, maar daar redding was deur die koperslang wat Moses gemaak het); 5) Vers 10: verset teen gesag/God (Num 16 – die opstand van Korag, Datan en Abiram teen Moses en Aäron dat hulle gesag as leiers, maar hulle eintlik teen die Here en sy keuses verset, en die Here wat hulle uitwis deur die aarde wat hulle insluk). Paulus skets dus hier op ’n baie grafiese manier die versoekings van gulsigheid, onsedelikheid, afgodediens, ondankbaarheid (die uittarting van God deur nie met sy pad met jou tevrede te wees nie), en die verset teen gesag, want dit is eintlik ’n verset teen God self.

Maar daarmee saam skets Paulus die pad uit die versoekings. God sal nie toelaat dat ’n mens versoekings kry wat jy nie in staat is om te weerstaan nie, want Hy sal saam met die versoekings ook die uitkoms gee, sodat jy dit kan weerstaan. Waarvoor jy versigtig moet wees, is om jouself bloot te stel aan situasies waar die versoekings jou kan oorval, want “hy wat dink hy staan, moet oppas dat hy nie val nie!” Want, dit is wat ons leer uit Paulus se voorskrifte; dat dit gaan oor die beskerming van jou gemeenskap met God. Niks mag met God in jou lewe kompeteer nie, nie jou eie begeertes nie, nie jou gedrag nie, en ook nie jou (af)godsdiens nie. Dan sal jy ervaar dat, selfs waar jy steeds versoek word, God getrou is. “Hy sal nie toelaat dat jy bo jou vermoë versoek word nie, maar sal saam met die versoeking ook uitkoms gee, sodat jy dit kan verduur.”

Lees meer: https://bybelskool.com/1-korintiers-10-gemeenskap-met-god-moet-ten-alle-koste-beskerm-word/

18 Maart

Matteus 10:34-42 – Jesus beloon dié wat Hom bó alles en almal lief het

³⁴“Moenie dink dat Ek gekom het om vrede op die aarde te bring nie. Ek het nie gekom om vrede te bring nie, maar die swaard. ³⁵Want Ek het gekom om ‘n wig in te dryf, “ ‘tussen ‘n man en sy vader en tussen ‘n dogter en haar moeder, en tussen ‘n skoondogter en haar skoonmoeder; ³⁶en ‘n mens se vyande sal sy eie huismense wees.’ ³⁷“Wie sy vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie, en wie sy seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie. ³⁸En wie nie sy kruis opneem en My volg nie, is My nie waardig nie. ³⁹“Wie sy lewe behou, sal dit verloor, en wie sy lewe ter wille van My verloor, sal dit behou.” ⁴⁰“Wie julle ontvang, ontvang My, en wie My ontvang, ontvang Hom wat My gestuur het. ⁴¹Wie ‘n profeet ontvang omdat hy ‘n profeet is, sal die beloning van ‘n profeet kry, en wie ‘n regverdige ontvang omdat hy ‘n regverdige is, sal die beloning van ‘n regverdige kry. ⁴²En wie aan een van hierdie geringes ‘n beker koue water gee om te drink, bloot omdat hy ‘n dissipel is – Amen, Ek sê vir julle: Hy sal beslis sy beloning nie kwyt wees nie.”

Jesus gaan voort om sy dissipels te onderrig vir hulle sendingtaak. As sy boodskapdraers moet hulle verwag dat dieselfde lot hulle sal tref as vir Hom, want Jesus het nie gekom om vrede op aarde te bring nie, eerder die swaard. Die swaard verwys na publieke vervolging en vernietiging, maar ook na private verdeeldheid in families – ‘n man teen sy vader, ‘n dogter teen haar moeder, ‘n skoondogter teen haar skoonmoeder (vgl Miga 7:6). Trouens, ‘n mens se familielede sal sy vyande wees. Daar is ‘n moontlike band tussen hierdie beskrywing van die verdeeldheid wat in families kan kom rondom die evangelie en die beskrywing van die priesters en Leviete wat eerder aan die Here gehoorsaam was as aan hulle families om Israel die wil van God te leer. Moses het daarom vir hulle in die woestyn gebid dat hulle die moed van hulle oortuiging sal hê om in hulle Godgegewe taak te volhard, kom wat wil (Deut 33:8-11). Soos Jesus dan nou ook sy dissipels leer. Hulle moet onbevreesd in hulle getuienis wees, maak nie saak wat die gevolge is nie. Die Here sal hulle getuienis gebruik al beteken dit dat daar onvrede kan kom tussen gesinslede en familielede oor die boodskap van Jesus.

Jesus gaan verder om die dissipels te staal teen die verdeeldheid wat hulle in families kan ervaar, en verklaar dat wie pa of ma “meer liefhet” (phileō) as vir Jesus, Hom nie werd is nie. Dieselfde geld ouers wat hulle seun of dogter meer liefhet as vir Jesus. Hulle is Hom ook nie werd nie. Om Jesus te volg, is ‘n kruispad. Wie sy kruis nie opneem en agter Jesus aan gaan nie is Hom nie werd nie. Hy wat die kruispad probeer vermy om sy lewe te behou – hetsy deur martelaarskap te vermy, of verdeeldheid in families – sal dit juis verloor. Dit is net dié wat bereid is om hulle lewe ter wille van Jesus te verloor, wat op paradoksale wyse hulle lewe sal behou. Soos in boekhou is daar egter nie net ‘n debiet kant aan dissipelskap nie. Ook ‘n krediet kant! Jesus sluit hierdie gesprek af deur hulle te bemoedig dat hierdie  “kruisdra” ‘n duidelike boodskap vir die wêreld sal inhou dat hulle regtig Jesus se verteenwoordigers is. En waar hulle as sy boodskappers ontvang word – dit verwys na mense se huise sowel as hulle boodskap (vgl Matt 10:11-14) – sal die luisteraars die voorreg ontvang om in Jesus se teenwoordigheid, en die Een wat Hom gestuur het, sy Vader, te kom. God se teenwoordigheid vergesel dus die dissipels se sendingwerk. Dit is die ontvangers se hulle beloning.

Dieselfde geld die ontvangs van profete en regverdiges. Want hulle verteenwoordig ook die Here God. Die agtergrond hiervoor kan moontlik die verhale van Elia  en Elisa wees waar die weduwee van Sarfat se meel en olie nie opgeraak het nie (1 Kon 17:8-24), en die vrou van Sunem ‘n kind van die Here ontvang het (2 Kon 4:7-37). Ontvanklikheid vir God se boodskap het nie net geestelike waarde nie, maar ook ‘n aardse seën. Dieselfde geld die ontvangs van “hierdie geringes (kleintjies)”. Dit is verwys duidelik na die dissipels, soos die verwysing “net omdat hy ‘n dissipel is” uitspel (vgl Matt 25:40, 45). Wie ook al vir ‘n dissipel ‘n koppie koue water gee, net omdat hy ‘n dissipel is, sal ook sy loon nie verloor nie. Normaalweg was ‘n koppie koue water ‘n vanselfsprekende deel van gasvryheid in die Midde-Ooste. Jesus belowe egter om selfs só ‘n normale vanselfsprekende hulp aan ‘n dissipel te beloon. Jesus vra dus nie van ons dat ons liefdeloos raak nie. Hy vra van ons ‘n bereidheid om vir Hom te kies as die keuse tussen lojaliteit aan Hom en lojaliteit aan familie, of enige ander belang wat hy het, op die spits gedryf word. En Hy koppel daaraan die belofte dat God dié mense sal seën wat jou en jou boodskap ontvang. Jy kan daarop staatmaak.

Lees meer: https://bybelskool.com/matteus-10-jesus-motiveer-en-rus-die-twaalf-dissipels-toe-om-sy-bediening-voort-te-sit/

17 Maart

Johannes 7:37-39 – Hy wat in My glo, strome lewende water sal uit sy binneste vloei

³⁷En op die laaste dag, die groot dag van die fees, het Jesus gaan staan en uitgeroep: “As iemand dors het, laat hy na My kom, en drink! ³⁸Hy wat in My glo, soos wat die Skrif sê, ‘Strome lewende water sal uit sy binneste vloei.’ ” ³⁹Dit het Hy van die Gees gesê wat dié wat in Hom glo, sou ontvang. Die Gees was immers nog nie daar nie, omdat Jesus nog nie verheerlik was nie.

Gedurende die huttefees was daar ’n spesiale ritueel waarin water uit die Siloam poel by die altaar uitgegooi is as teken van die water wat God uit die rots in die woestyn gegee het (Eks 17). Met hierdie simboliek het die Jode teruggedink aan die gawe van water in die woestyn, ‘n paar keer spesifiek uit ‘n rots. Hulle het ook vir God dankie gesê vir die reën wat Hy vir hulle gee en die bede uitgespreek dat Hy sal aanhou om hulle so te seën. Jesaja 12:3 is in die oggend-liturgie gebruik: “Met blydskap sal julle water skep uit die fonteine van redding.” Jesus se lering op die laaste dag van die fees (die 8ste dag – Lev 23:36) staan dus in direkte verband daarmee. Hy gee ‘n ope uitnodiging aan almal wat dors het om na Hom te kom en te drink. Jesus sluit hierby aan met sy lering oor die Gees wat strome lewende water uit gelowiges sal laat vloei (Jes 44:3; 58:11 – vgl Joh 4:10). Soos God toentertyd gewone water gegee het, só gee Jesus geestelike water vir dié wat in Hom glo (Jes 55:1; vgl Open 22:17). Letterlik: Uit sy binneste (maag/binnekant – figuurlik gebruik: binneste) sal lewende (vars, verkwikkende) water vloei.

Dit is eintlik ongelooflik wat hier gesê word. Waar Jesus begin het met die Jode se eie dors wat Hy vir hulle kan les – soos Hy immers ‘n paar dae te vore ook vir die Samaritaanse vrou gesê het, sy moet by Hom die lewende water kom drink, dws die water wat die ewige lewe gee – vervolg Jesus met die radikale gedagte, dat dié wat in Hom glo, wat die ewige lewe hét, kanale van lewende water sal wees wat ‘n impak in die wêreld sal maak! Ons drink nie net in geloof van die lewende water wat Jesus gee nie.  Ons eie dors word nie net geles nie.  Ons word self kanale van lewende water vir ‘n dors wêreld!  Uit ons binneste raak die Heilige Gees mense aan met die lewende water van God. En soos Johannes dit verklaar, dit verwys na die Heilige Gees wat God binnekort aan elkeen sou gee wat in Jesus glo.

John Taylor noem die Heilige Gees, die “Go-between-God” in sy boek met dieselfde naam.  Die Heilige Gees is die een wat tussen ons en Jesus staan, die een wat in ons bly sodat ons aan Jesus verbind kan bly. John noem die Gees die koppelteken in die U-ek verhouding, die een wat sy hand op God lê en op my en ons aan mekaar verbind. Maar, omdat Hy tussen ons staan en sy doel eintlik is om ons by Jesus en by God uit te bring, is Hy natuurlik ook die onsigbare God, die deus absconditus, die verborge God. Lossky, ‘n ander teoloog, sê: “The Holy Spirit, as Person, remains unmanifested, hidden, concealing Himself in His very appearing.”  (aangehaal in Michael Welker se The Work of the Spirit).  Daarom is God se Gees die Een wat anoniem is: “working anonymously and on the inside; the beyond in the midst.”  ‘n Mens raak dus van die Gees bewus wanneer jy stil word en aan die verborge dinge dink, dinge waarvoor jy waardering het (troos), of dinge wat jou ontstel (ruk). ‘n Mens kan terugdink aan die dinge waaroor jy dankbaar is – dít is “heilige momente” in jou lewe waarin jy God se seënende hand in jou lewe kan raaksien. Of jy kan terugdink oor dié dinge wat jou ontstel het, wat jou binneste op hol jaag. Só raak ‘n mens bewus van jou behoefte aan God … en van hoe Hy daardie behoefte kan bevredig. En in dié terugdink – begin die Gees met jou praat!  Les Jesus jou dors.  “As iemand dors het, laat hy na My toe kom en drink!”

Lees meer: https://bybelskool.com/johannes-71-52-wie-is-jesus-vir-jou/

16 Maart

Johannes 4:1-26 – Jesus gee jou lewende water as jy Hom vra

¹Toe Jesus verneem dat die Fariseërs gehoor het Hy werf en doop meer dissipels as Johannes – ²hoewel Jesus self nie gedoop het nie, maar sy dissipels – ³het Hy Judea verlaat en weer na Galilea vertrek. ⁴Hy moes egter deur Samaria gaan. ⁵Hy kom toe by ‘n dorp in Samaria met die naam Sigar, naby die stuk grond wat Jakob aan sy seun Josef gegee het. ⁶Dit is waar die fontein van Jakob was. Uitgeput van die reis, het Jesus net daar by die fontein gaan sit. Dit was ongeveer die sesde uur. ⁷Daar kom toe ‘n vrou uit Samaria om water te skep, en Jesus sê vir haar: “Gee vir My water om te drink.” ⁸Sy dissipels was reeds weg dorp toe om kos te koop. ⁹Die Samaritaanse vrou sê toe vir Hom: “Hoe is dit moontlik dat u wat ‘n Jood is, vir my, ‘n Samaritaanse vrou, water vra om te drink?” Jode meng immers nie met Samaritane nie. ¹⁰Jesus het haar geantwoord: “As jy van die gawe van God geweet het, en wie dit is wat vir jou vra, ‘Gee vir My water om te drink,’ sou jy Hom gevra het, en Hy sou vir jou lewende water gegee het.” ¹¹Die vrou sê vir Hom: “Meneer, u het nie eers ‘n skepding nie, en die put is diep. Waarvandaan kry u dan die lewende water? ¹²U is tog nie belangriker as ons vader Jakob nie, hy wat die put aan ons gegee het, en self daaruit gedrink het, en ook sy seuns en sy vee?” ¹³Jesus het haar geantwoord: “Elkeen wat van hierdie water drink, sal weer dors kry, ¹⁴maar wie van die water drink wat Ek hom gee, sal tot in ewigheid nooit dors kry nie. Die water wat Ek hom gee, sal in hom ‘n fontein van water word wat opborrel tot die ewige lewe.” ¹⁵Die vrou sê vir Hom: “Meneer, gee vir my van daardie water, sodat ek nie dors word en hierheen hoef te kom om te skep nie.” ¹⁶Hy sê vir haar: “Gaan roep jou man en kom terug hierheen.” ¹⁷Die vrou het Hom geantwoord: “Ek het nie ‘n man nie.” Jesus sê vir haar: “Jy sê tereg, ‘’n Man het ek nie,’ ¹⁸want jy het vyf mans gehad en die een wat jy nou het, is nie jou man nie. Jy het die waarheid gepraat.” ¹⁹Die vrou sê vir Hom: “Meneer, ek sien dat u ‘n profeet is. ²⁰Ons voorvaders het op hierdie berg aanbid, maar julle sê, ‘Jerusalem is die plek waar aanbid moet word.’ ” ²¹Jesus sê vir haar: “Vrou, glo My, daar kom ‘n tyd dat julle die Vader nóg op hierdie berg, nóg in Jerusalem sal aanbid. ²²Julle aanbid dit wat julle nie verstaan nie; ons aanbid dit wat ons verstaan, want die verlossing kom uit die Jode. ²³Daar kom egter ‘n tyd, en dit is nou, dat die ware aanbidders die Vader in gees en waarheid sal aanbid, want die Vader wil juis sulke aanbidders hê. ²⁴God is Gees, en wie Hom aanbid, moet in gees en waarheid aanbid.” ²⁵Die vrou sê vir Hom: “Ek weet die Messiaskom wat Christus genoem word. Wanneer Hy kom, sal Hy alles aan ons bekend maak.” ²⁶Jesus sê vir haar: “Ek Is, is die Een wat met jou praat.”

Jesus gaan sit by die put wat gegrawe is by ‘n antieke fontein. Hy is dors, maar het nie ‘n skepding om water uit die put te haal nie. Die vrou is egter verras dat Jesus vir haar iets vra om te drink. Hy was immers ‘n Jood en sy ‘n Samaritaan. En sy is baie bewus dat die onmin tussen die Jode en die Samaritane ‘n lang pad kom. Maar, Jesus se antwoord aan haar skuif die gesprek na ‘n geestelike dimensie, want Hy kontrasteer sy behoefte aan water met haar behoefte aan die geskenk van lewende water wat God sal gee aan dié wat Hom vra. Die behoefte aan lewende water (Jesus gebruik dieselfde metafoor ook in Joh 7:38-9 op die huttefees) kom in verskeie Ou-Testamentiese gedeeltes voor, waar die dors na God vergelyk word met ‘n dors na water (Ps 42:2; Jes 49:10; 55:1; 58:11; Jer 2:13; Sag 13:1). God word self ook dikwels die bron (=fontein) van lewe genoem (Ps 36:10; Jer 2: 13; 17:13). Daarmee sê Hy dat gewone water jou dors net vir ‘n tyd kan les. Lewende water gee jou egter die ewige lewe waarin jy dors na God vir ewig geles word. Jesus gebruik hier ‘n besondere vorm van die werkwoord drink, wat op ‘n eenmalige handeling dui. Sy bedoeling is dus: wie eenmaal drink van die water wat Ek hom gee, sal in alle ewigheid nooit dors kry nie. In dié verband skryf Calvyn: “Die woorde van Christus weerspreek nie die feit dat gelowiges tot die einde van hulle lewe oorvloediger genade vurig begeer nie. Hy bedoel immers nie dat ons so drink dat ons van die eerste dag af volkome versadig is nie, maar wel dat die Heilige Gees ’n altyd vloeiende fontein is. Daar is dus geen gevaar van ‘droogte’ in die lewe van iemand wat van die geestelike water gedrink het nie”.

Die vrou kom agter dat Jesus ‘n profeet is, en skuif die gesprek na die konflik tussen die Jode en die Samaritane waar God aanbid moet word. Jesus se antwoord aan haar is van groot betekenis. Hy dui aan dat ‘n nuwe tydvak, ‘n nuwe uur aangebreek het. Die ou vetes en grense gaan deurbreek word met ‘n nuwe tyd met nuwe reëls, nie meer die ou plekke van aanbidding nie – Jerusalem en die berg Sion nie – maar aanbidding deur die Gees. Nie dat Jesus daarmee vir haar gelyk gee dat die Samaritane reg is nie. Of sê dat die Jode verkeerd is nie. Die gesag lê steeds in die Joodse tradisie soos dit in die OT vasgelê is en op Hom van toepassing is. Maar, ook die Jode sal die tyd wat Jesus inlei God in gees en waarheid aanbid sonder die beperking van die tempel in Jerusalem. God sal oral en deur alle ware aanbidders in gees en waarheid aanbid word.

Daar is ‘n interessante woordspel tussen die uitsprake van die vrou oor die aanbidding wat haar Samaritaanse voorvaders voorgeskryf het (vers 20), en Jesus wat die regte aanbidding aan sy Vader koppel (vers 21, 23; vgl Jes 9:6, 63:16; 64:8; Jer 31:9). Let op dat Jesus dié dinge vir haar sê en haar oproep om in Hom te glo: “Glo My, Vrou …” Dít waarop sy hele kommunikasie met haar gerig is, dat sy in Hom sal glo. Nie op grond van wonderwerke – soos die geval tot hier was met die meeste van die Jode – maar op grond van die gawe wat Hy vir haar sal gee. Dit lei daartoe dat die vrou haar waterkruik by die put los en terug gaan huis toe en interessant genoeg van die Messias wat die waarheid oor haar en haar mans vertel! Dit is die ware aanbidding wanneer ons Christus ontdek vir wie Hy is, en ons in die gemeenskap met Hom eerlik raak oor onsself en ons ware self. Sy, ‘n Samaritaanse vrou, raak so ook die eerste getuie van Jesus naas Johannes die Doper. Verrassend betekenisvol! Soos Ephraem, die Siriese kommentator, opgemerk het: “At the beginning of the conversation he did not make himself known to her, but first she caught sight of a thirsty man, then a Jew, then a Rabbi, afterwards a prophet, last of all the Messiah. She tried to get the better of the thirsty man, she showed dislike of the Jew, she heckled the Rabbi, she was swept off her feet by the prophet, and she adored the Christ” (Beasley-Murray).

Lees meer: https://bybelskool.com/johannes-41-42-die-samaritaanse-vrou-aanbid-jesus-en-bring-n-hele-dorpie-na-hom-toe/

15 Maart

Psalm 63:1-12 – God se troue liefde is beter as die lewe

¹‘n Psalm. Van Dawid. Toe hy in die woestyn van Juda was. ²God, U is my God, na U soek ek; my siel dors na U, my liggaam smag na U in ‘n droë, uitgeputte land sonder water. ³So het ek uitgesien na U in die heiligdom, om u krag en glorieryke teenwoordigheid te ervaar, ⁴want u troue liefde is beter as die lewe. My lippe sal U roem; ⁵so sal ek U prys in my lewe; in u Naam sal ek my hande ophef. ⁶Asof van binnevet en die vetste dele word ek versadig; en met jubelende lippe bring my mond lof ⁷as ek aan U dink op my slaapplek, as ek in die nagwake oor U prewel. ⁸Want U was vir my tot hulp, en in die skadu van u vlerke jubel ek. ⁹My diepste wese is aan U verknog; u regterhand ondersteun my. ¹⁰En daardie mense wat daarop uit is om my lewe te verwoes, hulle sal die onderste dele van die aarde binnegaan. ¹¹Hulle sal aan die mag van die swaard uitgelewer word, die prooi van jakkalse sal hulle word. ¹²Die koning sal hom in God verbly; elkeen wat by Hom sweer, sal in Hom roem. Want hulle wat leuens verkondig se monde sal gesnoer word.

Hierdie Psalm is vir baie van ons bekend deur die lied van Rhe Janse soos onder andere opgeneem deur Willie Joubert en Louis Brittz (FLAM 22). Ek plaas dit aan die einde as jy dit wil sing of bid. Die Psalm word in die eerste vers geassosieer met Dawid se verblyf in die Judawoestyn, die onherbergsame reënlose gebied tussen Jerusalem in die middel van die land en die Dooie See aan die oostekant. Saul is steeds besig om hom aktief te vervolg (1 Sam 23-24). Dit is egter ook die plek waar Moses se skoonfamilie, die Keniete, vroeër saam met die stam van Juda kom bly het en die bergland ingeneem het met die Intog in die land Kanaän (Rigt 1:16). Dit is dus ook ’n plek waar God sy teenwoordigheid in die verlede aan sy voorsate laat blyk het.

Let op die diep behoefte wat Dawid aan God het wat hy uitdruk met werkwoorde soos soek¸ dors, en smag. Die woestyngebied waar hy is, raak vir hom ’n metafoor van sy lewe – sonder God is die lewe sonder enige fut en genot. Hy wil eerder die hele lewe leef in die teenwoordigheid van die Here, uitgedruk met die metafoor van die heiligdom. Hy wil God se mag en grootheid ondervind, want God se troue liefde (gêsêd) is meer werd as enigiets anders wat die lewe kan bied. Sy hele lewe moet ’n verheerliking van die Here wees, uitgedruk met die metafoor van sy hande wat saam met die geloofsgemeenskap opgehef word om God se naam te prys. Hy wil van dié God sing wat sy goeie gawes met almal deel. Dié gedagtes bring ’n groot berusting by hom in die verlatenheid van die woestyn, selfs as hy in die nag op sy bed aan God en sy plan vir sy lewe nadink. Want, selfs daar, ondervind hy dat God vir hom ’n hulp en beskerming is, uitgedruk met die metafoor van die vleuels van die gerubs wat in die heiligdom beskerming bied, iets wat uiteindelik ook ‘n fisiese werklikheid geword het met die inbring van die ark in die tabernakel in Jerusalem (vgl 2 Sam 6). Daarom bly Dawid altyd naby God, onder die vleuels van sy teenwoordigheid, waar hy niks anders as God nodig het nie.

Vanuit die ondersteuning wat Dawid beleef in sy meditasie oor God se liefde, hulp en beskerming, bid hy dat die mense wat sy ondergang soek, sal wegsink in die dieptes van die aarde, dat hulle aan die swaard oorgegee en aas vir die jakkalse sal word – ’n gebed wat in Saul se geval uiteindelik beantwoord is (1 Sam 31). Daarteenoor bid hy dat die Here hom as koning – hy is op dié stadium gesalf, maar nog nie gevestig as koning nie – sal toelaat om hom in God te verbly, trouens dat almal hierdie voorreg om God te prys, sal kan beleef. Trouens, sy gebed is dat: “elkeen wat by Hom sweer” – hulle op Hom verlaat – uiteindelik op God sal kan roem, omdat God hulle teenstanders se monde gesnoer het. Dawid herinner God dus aan die belofte dat hy koning sal word, maar dit gaan nie vir hom soseer oor die koningskap as sodanig nie. Dit gaan oor die diep behoefte om in vryheid God se naam saam met ander te mag prys. Na alles is dít immers die hoofdoel van die mens: “om God te verheerlik en vir ewig te geniet”, soos die Westminster Kategismus dit in sy eerste vraag en antwoord so diepsinnig stel. Dit gee ons ook ’n perspektief op Dawid se gebed vir die dood van sy teëstanders. Dit is nie dat hy per se wraakgierig is en hulle uit die weg wil ruim, omdat hulle hom bedreig nie, maar omdat hulle die vrye aanbidding van die Here bedreig en niks in die pad daarvan mag staan nie. Nogal iets om oor na te dink!

Die Psalm herinner ons dus daaraan dat daar ’n verhouding met God moontlik is wat só diep is, só bevredigend, só vervullend, dat dit die beste wat jy in die lewe kan ervaar, oortref en dat selfs die slegste wat met jou kan gebeur, dié verhouding met God nie kan versteur nie. Dra met die woorde van die lied hierdie Psalm saam met jou vandag.

1. Ek soek U, o God, my God,
   ek dors na U, God.
   Soos ‘n land sonder water,
   wil ek tot u nader
   om by U te wees,
   om by U te wees.
2. As ek saans aan U dink, my God,
   oor U peins in die nag,
   dan weet ek U help my,
   U hand ondersteun my.
   Ek wil naby U bly,
   ek wil naby U bly.

Refrein:

Want U liefde is meer werd as die lewe,
daarom sal ek U vir altyd prys;
my hande ophef om u Naam te eer,
want U is die Heer vir wie ons lewe, lewe, lewe

Lees meer: https://bybelskool.com/psalm-63-ek-bly-altyd-naby-u/