Tag: Beloftes

14 Maart

Jesaja 55:1-13 – My woord sal nie vrugteloos na My terugkeer nie, maar doen wat Ek wil hê

¹“Kom, almal wat dors is, kom na die water! En wie geen geld het nie, kom koop en eet! Kom koop sonder geld, sonder koste, wyn en melk! ²Waarom weeg julle silwer af vir wat nie brood is nie, en bestee julle moeitevolle arbeid aan wat nie versadig nie? As julle aandagtig na My luister, sal julle eet wat goed is, sal julle julle aan ryk kos verlustig. ³Maak julle ore oop en kom na My toe; luister, sodat julle kan leef! Ek wil met julle ‘n ewige verbond sluit, getrou aan die bestendige liefde vir Dawid. ⁴Kyk, ‘n getuie vir die volke het Ek hom gemaak, ‘n leier, iemand wat bevel voer oor volke. ⁵Kyk, jy sal ‘n nasie roep wat jy nie ken nie; en ‘n nasie wat jou nie ken nie, sal na jou toe hardloop, ter wille van die Here, jou God, ter wille van die Heilige van Israel, omdat Hy jou verheerlik het.” ⁶Soek die Here terwyl Hy Hom laat vind, roep Hom aan terwyl Hy naby is. ⁷Die goddelose moet van sy pad afsien, en die boosdoener van sy planne. Hy moet na die Here terugkeer, sodat Hy hom genadig kan wees, en na sy God, want Hy vergeef oorvloediglik. ⁸“Ja, my planne is nie julle planne nie, en julle paaie is nie my paaie nie,” is die uitspraak van die Here. ⁹“Want soos die hemel hoër is as die aarde, so is my paaie hoër as julle paaie, en my planne as julle planne. ¹⁰Ja, soos reën en sneeu uit die hemel afkom en nie daarheen terugkeer nie, maar die aarde deurdrenk en plante laat voortbring, dit laat uitspruit, en so saad gee vir die saaier en voedsel vir dié wat eet, ¹¹net so sal my woord wees wat uit my mond uitgaan: Dit sal nie vrugteloos na My terugkeer nie, maar doen wat Ek wil hê, en die doel bereik waarvoor Ek dit gestuur het. ¹²“Ja, met vreugde sal julle wegtrek, en in vrede gelei word. Die berge en heuwels sal voor julle in jubelkrete uitbreek, en al die bome van die veld sal hande klap. ¹³In die plek van doringstruike sal sipresse groei; in die plek van distels sal mirtebome opkom. Dit sal vir die Here tot roem wees; as ‘n ewige teken, sal dit nie afgekap word nie.”

Waar hoofstuk 54 die volk laat juig het oor die uitkoms wat God vir hulle gaan bewerk, nooi hoofstuk 55 hulle uit om nie net dit aan te hoor nie, maar inderdaad na God te kom, en na Hom te luister om die wonderlike uitkoms te kan beleef. Want dit is bedoel vir dorstiges en hongeriges. Met die pragtige beelde van gratis water, wyn, melk en brood (vers 1-2) word die genade van die Here gekontrasteer met die goddeloosheid om jou eie kop te volg (vers 7). Laat ‘n mens dink aan Jesus wat die lewende water gee vir die Samaritaanse vrou by die put wat ons later hierdie week sal lees (Joh 4).

Let op dat wat nodig is om God se aanbod te ontvang, is om na Hom te luister, na sy wil te vra (vers 3, 6) en jou verkeerde pad en planne te laat staan (vers 7). In kort, om jou te bekeer van jou verkeerde pad en God se pad te kies. Jy kan die genade nie bewerk of verdien nie. Maar, jy kan die genade ook nie ontvang sonder gehoorsaamheid nie. Dan sal jy soos die volk in ballingskap kan deel in die blywende hernuwing van die verbondsverhouding tussen Jahwe en sy volk wat gebaseer is op sy beloftes aan Dawid (vgl 2 Sam 7; Ps 89:33-35). Hierdie verbond is ‘n ewige verbond soos dié vroeër met Abraham waardeur die verbreking van die tydelike verbond met Moses (en die wet) opgehef word. Let ook op dat die nasies weereens ingesluit word in die uitnodiging (vers 5) en dat dit juis Israel is wat hulle moet nader roep na die Messias toe! Trouens, hulle sal dan “na jou toe (die Messias) hardloop.” Hierdie uitnodiging sal ‘n kragtige uitwerking onder die nasies hê – soos ons uit die NT weet, sowel as uit die verspreiding van die evangelie oor die ganse aarde – want God se uitnodiging is gebaseer op die feit dat sy woord skeppingskrag het, en dat dit dus nie onverrigter sake na Hom toe terugkeer nie (vers 11).

Vers 8-13 is ‘n duidelike openbaring van God se transendensie. Wie Hy is en wat Hy doen, is ver bó menslike begrip, buite die grense van tyd en ruimte. Maar let op dat dit juis hierdie transendente God is wat nie net betrokke raak by mense nie, maar op immanente wyse sy planne ten uitvoer bring. Die woord van God bevat werklike krag om sy wil te volbring. Soos dit was met die skepping van die heelal – deur God se woord alleen (Gen 1; vgl Ps 33:6, 9: “Hy het gepraat, en dit was so”) – só sal dit nou ook wees met die terugkeer uit ballingskap. Dit sal vir seker gebeur. God se woord keer immers nie vrugteloos na Hom toe terug nie en bereik altyd die doel waarvoor Hy dit gestuur het. En daardie doel sluit in dat die ballinge met vreugde uit Babel sal wegtrek, en in vrede na hulle tuiste gelei sal word. Geen wonder dat die skepping self nie anders kan as om God te loof vir die triomfantlike sukses van sy woord nie (vgl Luk 19:40: “As hulle stilbly, sal die klippe dit uitroep!”).

Lees meer: https://bybelskool.com/jesaja-55-kom-geniet-god-se-genade/

13 Maart

Psalm 27 – Die Here is my lig en redding, die toevlug van my lewe, die Helper wat red

¹Van Dawid. Die Here is my lig en my redding – vir wie sal ek vrees? Die Here is die toevlug van my lewe – vir wie sal ek bang wees? ²As kwaaddoeners op my toesak om my lewendig te verslind, ja, my teenstanders en my vyande, struikel hulle self en val. ³Al sou ‘n leër teen my laer opslaan, sal my hart nie bang wees nie; al sou ‘n oorlog teen my uitbreek, sal ek nogtans bly vertrou. ⁴Een ding het ek van die Here gevra en dit sal ek bly nastreef: om al die dae van my lewe in die huis van die Here te woon, om die lieflikhede van die Here te aanskou en daaroor na te dink in sy tempel. ⁵Ja, Hy steek my weg in sy skuiling op ‘n dag van onheil; Hy verberg my in die beskutting van sy tent; Hy tel my hoog op ‘n rots. ⁶Daarom is my kop hoog bo my vyande rondom my. Ek wil met uitroepe van vreugde offers bring in sy tent, ek wil sing, ek wil die Here besing. ⁷Luister tog, Here, na my stem wanneer ek roep, wees my genadig en antwoord my! ⁸My hart eggo u woorde: “Julle moet my teenwoordigheid opsoek!” U teenwoordigheid, Here, soek ek op. ⁹Moet u gesig nie vir my verberg nie, moet u dienskneg nie in toorn wegwys nie. U was my Helper, moet my nie verstoot of verlaat nie, God wat my red. ¹⁰Selfs al verlaat my vader en moeder my, die Here sal my aanneem. ¹¹Here, leer my u pad, lei my op ‘n gelyk pad, vanweë my vyande. ¹²Moet my nie oorgee aan die begeerte van my teenstanders nie; want vals getuies het teen my opgestaan, en hulle blaas geweld aan. ¹³As ek darem nie geglo het dat ek die goedheid van die Here sal beleef in die land van die lewendes nie! ¹⁴Wag op die Here! Wees sterk en hou moed, ja, wag op die Here!

Hierdie Psalm teken die worsteling van Dawid om in sy vertroue op God te volhard, ten spyte van teëstand en teëspoed. Dit word saamgebind deur die appèl aan die einde om sterk te wees, moed te hou en te bly vertrou. God word met drie eienskappe geteken wat as beloftes funksioneer: lig, redding en toevlug. God verdryf dus donkerte, gee oorwinning en is beskerming in nood. Hierdie eienskappe van God het sekerheid vir Dawid gebring in sy onderskeie oorloë, maar het ook betekenis in enige situasie waar daar teëstand of teëspoed ervaar word. Dit word aangevul met die enkelvoudige behoefte om altyd in God se teenwoordigheid te lewe – die tempel funksioneer hier as die metafoor daarvoor. Dit is hierdie ervaring van sy teenwoordigheid wat die vertroue gee om aan God te kan vashou, sodat sy heerlikheid nie net sigbaar sou word nie, maar sy leiding Dawid se lewenspad kan verlig. Dink na oor hoe God deur sy lig jou lewe helder maak. Hoe sy redding jou vrees verdryf. Sy teenwoordigheid (die tempel as simbool van God as toevlugsoord) jou veilig laat voel, selfs teenoor jou vyande.

Hierdie eienskappe van God vorm nou die basis vir Dawid se gebed. Lof lei tot smeking. Let op dat die verhoring van sy gebed nie as vanselfsprekend geteken word nie, maar as iets wat steeds uit genade gegee word (vers 7), al gee vorige gebedsverhorings Dawid wel die vrymoedigheid om met oorgawe en verwagting te kan vra (vers 9 – “U was nog altyd my hulp”). Let op hoe Dawid ook nie net vir hulp vra en daarmee basta nie. Nee: “Leer my u wil, Here” is sy versugting, sodat 1) sy vyande nie hulle sin kry nie (en hy van God se pad afdwaal nie), en 2) hy God se goedheid in die land van die lewendes kan ervaar! Hierdie oproep om te vertrou, om sterk te wees en goeie moed te behou, is ’n belangrike deel van ’n mens se geestelike lewe. Dit is die hand waarmee God se genade en uitkoms in jou lewe ontvang word. Dit is immers dié wat op die Here vertrou wat nuwe krag kry, soos Jesaja 40 ook sê. Vertroue is dus die voorbereiding om die genade wat God gee, te kan herken en ontvang. Solank ’n mens natuurlik ook net onthou dat dit steeds genade is. “Moet my tog nie oorgee aan die venyn van my teëstanders nie …” ‘n Gebed wat jou kan dra in verskillende kontekste. “Vertrou op die Here! Wees sterk en hou goeie moed! Ja, vertrou op die Here!”

Die beskrywing van God se toorn in die Psalm kan jou moontlik pla. Hoekom is Dawid so bang daarvoor? “⁹Moet u gesig nie vir my verberg nie, moet u dienskneg nie in toorn wegwys nie. U was my Helper, moet my nie verstoot of verlaat nie, God wat my red.” (Ps 27:9). In jou nadenke daaroor kan jy kyk na Romeine 1-2 waar uitvoerig oor God se toorn geskrywe word, en waar Paulus stellig verkondig dat God: “elkeen vergeld volgens sy dade: aan dié wat in goeddoen volhard … gee Hy die ewige lewe; maar dié wat uit selfsug ongehoorsaam is aan die waarheid en toegee aan die ongeregtigheid, straf Hy in sy toorn. Lyding en benoudheid bring Hy oor die lewe van elke mens wat kwaad doen … Ewige heerlikheid, eer en vrede, skenk Hy aan elkeen wat goed doen.” (Rom 2:6-11). Romeine 1-2 help ‘n mens om te verstaan wat Dawid in die Psalm vra rondom God se pad en wil, en dat hy vra dat die Here hom sal help om op ’n gelyk pad te loop – nie noodwendig ’n pad wat sonder uitdagings is nie – maar dat Dawid self ’n gelyk pad sal loop. Soos Hebreërs 12:12-13 ook sê: “Versterk daarom die slap hande en die lam knieë, en loop die reguit pad. Dan sal wat lam is, nie uit lit raak nie, maar gesond word.” Daarom die gebed: “¹¹Here, leer my u pad, lei my op ‘n gelyk pad (sonder hindernisse).” Die eerste pad in vers 11 verwys hier na God se morele beginsels. Die tweede pad in vers 11 verwys na die koers wat ’n mens in die lewe inslaan, die dinge wat jy beleef en bewerk in die lewe. So, bid soos Dawid dat God jou sal leer wat God wil, en bid soos hy dat die Here jou koers sal bepaal sodat jy die hindernisse daarop kan vermy.

Lees meer: https://bybelskool.com/psalm-27-31-vertrou-god-wees-sterk-en-vol-moed/

12 Maart

Filippense 3:17–4:1 – Hy sal ons nederige liggaam verander, om gelykvormig te word aan sy verheerlikte liggaam

¹⁷Broers, volg dan my voorbeeld, en let op hulle wat so leef volgens die voorbeeld wat ons aan julle gestel het, ¹⁸want baie, van wie ek dit dikwels vir julle gesê het, en nou weer in trane sê, leef as vyande van die kruis van Christus. ¹⁹Hulle einde is die verderf, die maag is hulle god, hulle eer is geleë in hulle skande – hulle wat aardse dinge bedink. ²⁰Ons burgerskap is egter in die hemel, vanwaar ons as Verlosser die Here Jesus Christus verwag. ²¹Hy sal ons nederige liggaam verander, om gelykvormig te word aan sy verheerlikte liggaam, deur die krag wat Hom in staat stel om alles aan Homself te onderwerp. 4¹Daarom, my broers, julle vir wie ek lief is, en na wie ek verlang, my vreugde en my kroon – geliefdes, staan dan só vas in die Here.

Die gemeente in Filippi het groot ontwrigting ervaar van teenstanders, onder andere van die gemeenskap (Fil 1:28-30), maar ook toenemend vanweë mense binne die geloofsgemeenskap. Aan die een kant was daar tradisionaliste wat klem gelê het op die Joodse tradisie, veral die besnydenis, maar deur Paulus as dwaalleraars uitgewys word (Fil 3:1-16). Hulle wou die gemeenskap van gelowiges uit die heidene dus ver-Joods, en nie net aan Christus verbind nie. Aan die ander kant was daar ook vrysinniges, of libertyne (Fil 3:17-19). Hulle was weer gelowiges wat geen morele beperkinge aanvaar het nie en hulle eie lewensreëls aangehang het in terme van die bevrediging van allerlei liggaamlike behoeftes (“skande” het waarskynlik ’n seksuele konnotasie – vers 19). Hulle wou die gemeenskap van gelowiges uit die heidene dus ver-wêrelds, waarin hulle self die sentrum van hulle lewens kon bepaal, eerder as dat hulle kennis van Christus en sy Woord dit sou bepaal. In albei gevalle wou hierdie mense nie die boodskap van die kruis – ’n lydende selfontledigende Messias – as paradigma vir hulle lewe aanvaar nie (vers 18), wat vir Paulus beteken dat hulle “as vyande van die kruis van Christus lewe”. En dié mense het die gelowiges in die gemeente van Filippi onseker gemaak.

Paulus se raad aan die gemeente is om nie afgeskrik of geïntimideer te word deur óf die teenstanders óf die dwaalleraars óf die tradisionaliste óf die vrysinniges nie, maar vas te bly staan in die geloof, volkome eensgesind verder saam te stry vir die evangelie, en koers te hou op die pad wat hulle tot dusver ingeslaan het (vers 16) in navolging van Paulus (vers 17) en in getrouheid aan die Here (Fil 4:1). Hulle sekerheid moes nie in hulle afkoms of die onderhouding van uiterlike dinge gesoek word nie, maar in die vashou aan en vertroue op die Een wat sekerheid bring. Die verwarring wat die Joodse tradisionaliste veroorsaak het, en die versoeking waarvoor die vrysinniges hulle geplaas het, moes hulle dus stimuleer tot groter gehoorsaamheid en getrouheid, presies die dinge wat Christus in hulle lewens wou bewerk.

Hy bemoedig hulle met die belofte dat hulle al hoe meer gelykvormig sal word aan Christus beide in die selfontlediging van sy dood (vers 10) en die verheerliking met sy opstanding (vers 21). Dit is die enigste wens wat Paulus vir homself het, en dit is waar om sy roeping en lewe wentel. Dit is immers presies in hierdie gelykvormigheid wat die hoop van die opstanding ook lê. Hy verduidelik sy verstaan daarvan met twee Griekse woorde: metaschematizo (transformeer of verander) en summorphos (gelykvormig te maak aan) wat die verandering van ’n nederige liggaam na ‘n verheerlikte liggaam, dws soos Christus s’n, beskryf. Dit beteken dat die perspektief wat Paulus in Filippense 2:9-11 op Christus se verheerliking geskets het, ook iets is waarin gelowiges sal deel. Dit is dus ook hierdie verwagting wat ons motiveer om selfontledigend te lewe (Fil 2:6-8), en nie van stryk gebring te word deur die uitdagings van valse leringe (tradisionaliste) of immorele lewens (vrysinniges) nie, want anders sal ons tereg ook as vyande van die kruis bestempel kan word.

Lees meer: https://bybelskool.com/filippense-31-41-om-christus-jesus-te-ken-oortref-alles-in-waarde/

11 Maart

Lukas 13:31-35 – Jesus word nie in sy doel gestuit deur selfs die ergste teenstand nie

³¹Juis op dié tydstip het sommige Fariseërs vir Hom kom sê: “Gaan weg, vertrek hiervandaan, want Herodes wil u doodmaak.” ³²Maar Hy antwoord hulle: “Gaan sê vir daardie jakkals, ‘Kyk, Ek dryf vandag en môre nog demone uit en maak mense gesond, en op die derde dag bereik Ek my doel. ³³Maar Ek moet nog vandag en môre en die volgende dag verder gaan, want dit kan nie gebeur dat ‘n profeet buite Jerusalem omkom nie.’ ³⁴Jerusalem, Jerusalem, jy wat die profete doodmaak en dié stenig wat na jou gestuur is! Hoe dikwels wou Ek jou kinders bymekaarmaak soos ‘n hen haar kuikens onder haar vlerke, maar julle wou nie! ³⁵Kyk, julle huis word vir julle verwoes agtergelaat. Ek sê vir julle, julle sal My beslis nie weer sien nie, totdat die tyd aanbreek dat julle sal sê, ‘Geseënd is Hy wat kom in die Naam van die Here!’”

Terwyl Jesus nog besig is om te praat oor die onbekeerlikheid van die Jode bereik die nuus Hom deur ‘n paar van die Fariseërs dat Herodes Hom wil doodmaak. Jesus verwys hier na Herodes as ‘n jakkals. Daarmee verwys Hy waarskynlik nie soseer na sy slinkse of lafhartige karakter nie, maar meer na die feit dat Herodes ‘n onbenullige koning is wie se gesag beperk is, veral in die breër politieke en uiteindelik geestelike konteks. Herodes het geen mag oor Jesus behalwe wat God aan hom verleen nie. Daarom, sê Jesus, sal Hy aangaan met sy bediening van bevryding en genesing. Hy gee egter ook ‘n aanduiding dat sy tyd nou beperk is. Hy sal nog “vandag en môre” aangaan – ‘n Joodse idioom wat n aanduiding van ‘n kort tyd is, maar nie noodwendig gelyk aan twee dae nie – en op die derde dag sy werk voltooi – nog ‘n idioom wat ‘n aanduiding is dat dié tyd tot ‘n einde sal kom. Jesus is op pad na Jerusalem vir dié voltooiing en eers wanneer Hy daar aangekom het, sal Hy gereed wees vir sy kruisdood. Dit is immers ondenkbaar dat ‘n profeet buite Jerusalem sterf, want dit is die sentrum van die godsdienstige teenstand teen Hom, soos dit ook in die verlede met die profete was. Die ware sentrum van teenstand teen Jesus was nie van die politieke leiers nie, maar van die geestelike leiers.

Jesus bars dan uit in ‘n emosie belaaide profesie oor Jerusalem. Hoe graag wou Jesus hulle kinders nie bymekaar maak soos ‘n hen haar kuikens onder haar vlerke nie – ‘n prentjie van die beskerming van God, soos talle kere in die OT geteken (Ps 17:8; 57:1; 91:4; vgl ook Rut 2:12). Maar, hulle wou nie. Hulle het eerder die profete en ander boodskappers wat God na die Jode toe gestuur het, doodgemaak en gestenig. Die gevolg is dat genadetyd vir hulle sal verbygaan en hulle huis verlate gelaat sal word – ‘n voorspelling van die verwoesting van Jerusalem in 70 nC onder keiser Titus en die latere verstrooiing van die Jode onder keiser Hadrianus weens die Bar Kokhba opstand in 135 nC. Met ‘n aanhaling uit Psalm 118:26 verklaar Jesus dat hulle Hom eers weer met die Wederkoms sal sien, wanneer Hy in die Naam van die Here sal kom om die wêreld te oordeel en die kinders van God saam met Hom die ewigheid in te begelei. Dié frase word ook deur die skare gebruik met Jesus se Intog in Jerusalem (Luk 19:38).

Hiermee gee Lukas vir ons ‘n komplekse en omvattende perspektief op Jesus. Jesus is heeltemal in beheer selfs in die bepaling van die tyd en plek van sy dood. Jesus weet presies met wie Hy te doene het in Herodes, en hanteer Herodes amper minagtend. Hy sal ook later met sy verhoor voor Herodes hom nie eers antwoord op sy vrae nie, omdat Herodes reeds gewys het wie hy is met die moord op Johannes die Doper. Jesus se hart breek vir Jerusalem en vir wat die leiers aan hulle volgelinge doen, maar kan ook nie anders as om die oordeel oor hulle halstarrigheid en onbekeerlikheid uit te spreek nie. Dit is die Jesus wat jy dien. Hy is God. Hy is alwetend. Hy ken ons deur en deur. Hy is barmhartig, maar Hy kan en sal ook oordeel. Hy is genoeg vir jou. Meer as genoeg. Hy sal nie in sy doel gestuit word in jou lewe nie, selfs nie deur die ergste teenstand nie.

Lees meer: https://bybelskool.com/lukas-121-1335-god-sorg-vir-sy-kinders-in-gevaar/

10 Maart

Romeine 4:1-12 – Gelukkig is die mens vir wie die Here die sonde hoegenaamd nie toereken nie

¹Wat sal ons dan sê het Abraham, ons stamvader na die liggaam, verkry? ²As Abraham inderdaad op grond van sy dade regverdig verklaar is, het hy rede om hom daarop te beroem. Maar nie voor God nie. ³Want wat sê die Skrif? “Abraham het God geglo, en God het sy geloof vir hom as regverdiging gereken.”⁴Iemand wat werk, se loon word nie as ‘n guns gereken nie, maar as iets wat hom toekom. ⁵Iemand wat egter nie werk nie, maar glo in die Een wat die goddelose regverdig verklaar – vir hom word sy geloof as regverdiging toegereken. ⁶So noem ook Dawid die mens geseënd vir wie God regverdiging toereken, sonder werke: ⁷“Gelukkig is hulle wie se wettelose dade vergewe, en wie se sondes bedek is; ⁸Gelukkig is die mens vir wie die Here die sonde hoegenaamd nie toereken nie.” ⁹Is hierdie seën dan net vir die besnedenes, of ook vir die onbesnedenes? Ons sê tog: “Abraham se geloof is vir hom as regverdiging gereken.” ¹⁰Wanneer is dit vir hom toegereken? Toe hy reeds besnede was, of toe hy nog onbesnede was? Nie toe hy besnede was nie, maar toe hy onbesnede was. ¹¹Hy het die teken van die besnydenis as ‘n seël ontvang – ‘n seël van die geregtigheid van die geloof wat hy gehad het terwyl hy onbesnede was. So het hy die vader geword van almal wat glo terwyl hulle onbesnede is, sodat dit ook vir hulle as regverdiging toegereken kon word. ¹²So het hy ook die vader geword van hulle wat nie bloot besnede is nie, maar wat boonop in die voetspore volg van ons vader Abraham, wat geglo het toe hy nog onbesnede was.

Paulus fokus in Romeine 1 op die evangelie van die opstanding van die Here Jesus Christus wat vryspraak van God se toorn bring vir almal wat in Hom glo. Paulus is opgewonde oor die ingeboude goddelike krag van die evangelie van Jesus Christus. Dit is ‘n boodskap wat verlossing van God se toorn bring: “vir elkeen wat glo, eerste vir die Jood, maar ook vir die Griek. Want daarin word geopenbaar dat die geregtigheid van God geheel en al op geloof berus, soos daar geskryf staan: “Die regverdige op grond van geloof sal leef.” (die laaste gedeelte is ‘n aanhaling uit Hab 2:4 wat ons vroeër gelees het). In Romeine 2 wys Paulus die oneffektiwiteit van die wet en die besnydenis uit om selfs wetsgehoorsame Jode van God se toorn te vrywaar. In Romeine 3 wys Paulus dat dit waar is vir alle mense. Almal het immers gesondig en dit ontbreek hulle aan die geregtigheid van God. Dit is net deur die bevryding in Jesus Christus wat hulle in sy genade vrygespreek word.

In Romeine 4 gebruik Paulus nou drie OT figure as bevestiging van hierdie standpunt van hom: Abraham, Dawid en Moses. In die eerste perikoop fokus hy op Abraham en Dawid (Moses kom later aan die beurt). Paulus gebruik God se gesprek met Abraham in Genesis 15 om te wys dat God Abraham se geloof vir hom as geregtigheid toegereken het vóór God vir hom die teken van die besnydenis as seël van die verbond gegee het (Gen 17). Abraham is dus deur God vrygespreek deur die geloof en nie deur die besnydenis nie. Abraham het nie vir die vryspraak gewerk nie, en kon ook nie staatmaak op sy eie wetsonderhouding nie – dié volledige wet is immers eers in die woestyntyd aan die volk gegee. Die besnydenis was dus net ’n teken van die vryspraak deur die geloof, maar is sonder die geloof nutteloos daarvoor.

Paulus bevestig die absolute voorrang van geloof ook met ‘n aanhaling van Dawid uit Psalm 32:1-2 wat op soortgelyke wyse die vryspraak buite wetsonderhouding om bevestig het (ons lees Psalm 32 die 21ste Maart). Paulus haal twee beloftes uit hierdie Psalm aan wat ook as saligsprekings dien: “⁷Gelukkig is hulle wie se wettelose dade vergewe, en wie se sondes bedek is; ⁸Gelukkig is die mens vir wie die Here die sonde hoegenaamd nie toereken nie.” Daarmee bevestig Paulus dat genade nie ‘n beloning is vir gehoorsames nie, maar ‘n geskenk vir gelowiges, of hulle nou besny is al dan nie. Deur God se genade kan ons die toorn van God ontvlug, en in gehoorsaamheid aan die Gees die werke van die liggaam doodmaak (vgl vir die sondes: Rom 1:18-32; vgl vir die proses van doodmaak: Rom 8:1-17) sodat ons gelykvormig aan die beeld van die Seun van God kan word (Rom 8:18-30). Ons wettelose dade word dus vergewe. Ons sondes word bedek. Ons sonde word ons hoegenaamd nie toegereken nie. Watter vreugde en vryheid! Daar is dus niks wat ons keer om God met vrymoedigheid te dien nie.

Lees meer: https://bybelskool.com/romeine-4-die-genade-van-geloof/