Tag: Beloftes

26 Augustus

Spreuke 13:20-23 – Regverdiges word deur die goeie beloon

²⁰Wie met wyses saamgaan, sal wys word, maar wie met dwase meng, word benadeel.

²¹Onheil agtervolg sondaars, maar regverdiges word deur die goeie beloon.

²²‘n Goeie mens laat sy kleinkinders erf, maar ‘n sondaar se eiendom word vir ‘n regverdige weggebêre.

²³Oorvloedige kos is op die braakland van armes, maar dit word weggedra deur onreg.

Spreuke gee vir ons hier vier waarhede waarin telkens ‘n belofte opgesluit lê.

Vers 20 beskryf die invloed van wyse en dwase vriende. As jy tyd spandeer met wyse mense, kry jy self wysheid. As jy tyd spandeer met dwase mense, raak jy self sleg (vgl Ps 1).

Vers 21 verpersoonlik die kwade en die goeie. Die algemene waarheid is dat teenspoed (onheil, swaarkry) die sondaars agtervolg en voorspoed die regverdiges. Veral as ‘n mens die einde van hulle lewens as maatstaf neem (vgl Ps 73). ‘n Mens moet net nie probeer om die waarheid om te keer en uit die swaarkry en voorspoed wat mense beleef, af te lei of hulle sondig leef of regverdig nie. Dit was die probleem van Job se vriende. Hulle het uit Job se swaarkry verkeerdelik afgelei dat hy sondig is, terwyl Job se swaarkry ‘n toets was of hy aan God gehoorsaam sal bly, selfs al kry hy swaar.

Vers 22 borduur voort op die nalatenskap van ‘n goeie mens en ‘n sondaar. ‘n Goeie mens laat ‘n erfenis na vir sy kleinkinders. Maar selfs die besittings van ‘n sondaar kom in die hande van die regverdige.

Vers 23 verkondig die waarheid dat in ‘n land waar reg en geregtigheid heers, sal almal, ook die armes, genoeg kos hê om te eet. Die woord wat vir “grond” gebruik word, dui op ‘n braakland, ‘n land wat nuut omgeploeg is. Die belofte is dat dit sy oes sal lewer as die gemeenskap God dien (vgl Jer 4:3; Hos 10:12 sowel as die gelykenis van die saaier – Matt 13).

Lees meer: https://bybelskool.com/spreuke-131-25-welvaart-is-verbind-aan-die-waardering-van-wyse-woorde/

25 Augustus

2 Petrus 1:3-4 – God vervul sy beloftes aan ons sodat ons deel kan kry aan die goddelike natuur

¹Simeon Petrus, ‘n dienskneg en apostel van Jesus Christus, aan dié wat dieselfde kosbare geloof as ons verkry het, deur die geregtigheid van ons God en Verlosser, Jesus Christus: ²Mag genade en vrede in oorvloed aan julle geskenk word, deur julle kennis van God en van Jesus, ons Here. ³Sy goddelike krag het ons immers reeds alles gegee wat ons nodig het vir ‘n godvresende lewe, deur die kennis van Hom wat ons deur sy majesteit en goddelike krag geroep het. ⁴Hierdeur het Hy sy kosbare en grootse beloftes reeds aan ons gegee, sodat julle deel kan kry aan die goddelike natuur, noudat julle ontvlug het aan die verdorwenheid wat deur begeerte in die wêreld teenwoordig is.

Petrus begin sy brief met ‘n baie belangrike beskrywing van homself – dienskneg en apostel van Jesus Christus. Daarmee dui Petrus eintlik reeds aan hoe hy homself en sy roeping verstaan het. Hy is iemand wat Jesus volg, én hy is iemand wat deur Jesus gestuur is om ‘n spesifieke taak te verrig. Dit dui dus enersyds sy nederigheid aan as dienskneg van die Here, andersyds die gesag waarmee hy kan optree as apostel. Die woord apostel beteken immers gestuurde. Hy gaan voort om die ontvangers van die brief te beskryf as: “dié wat dieselfde kosbare geloof as ons verkry het, deur die geregtigheid van ons God en Verlosser, Jesus Christus.” Aan hulle bid hy dat die Here genade en vrede in oorvloed sal skenk, spesifiek: “deur julle kennis van God en van Jesus, ons Here.”

Let op dat hierdie geloof nie as iets wat hulle doen, beskryf word nie, dws subjektief, maar as iets wat hulle van God af ontvang het, dws objektief. Geloof is die werk van God in ons hart, sê Petrus daarmee. Dit is iets wat ons ontvang, iets waarvoor ons nie kan werk nie. Let aan die ander kant op dat die genade en vrede wat hy hulle toebid aan hulle kennis van God en van die Here Jesus verbind word: “Sy goddelike krag het ons immers reeds alles gegee wat ons nodig het vir ‘n godvresende lewe, deur die kennis van Hom…”. Godvresendheid (om toegewyd aan God te lewe) is dus een van die gevolge van ‘n intiemer wordende kennis van die Here Jesus Christus. Geestelike groei deur ons kennis van Jesus is dus soos twee kante van dieselfde munt. Toewyding aan Hom lei tot dieper kennis van Hom. Kennis van Hom lei weer tot dieper toewyding aan Hom. Uiteraard is geestelike groei dus aan die een kant iets wat deur sy goddelike krag aan ons geskenk word, soos hy in die volgende verse gaan uitspel, maar aan die ander kant ook iets waaraan ons onsself moet en kan toewy.

Die beginpunt en ook kragpunt van die geestelike lewe is God se goddelike krag wat ons alles gegee het wat ons nodig het vir ‘n toegewyde lewe – ‘n lewe wat van godsvrug getuig – sodat ons in ons groei in die kennis van Hom: “deel kan hê aan die goddelike natuur”. Watter belofte! Dit is die enigste keer dat die NT só oor geestelike groei praat. Petrus bedoel hiermee nie dat ons as’t ware vergoddelik word nie, maar dat ons al hoe meer as nuwe mense kan lewe op grond van die werk wat God in ons doen. In Paulus se woorde, dat ons nie langer deur ons “sondige natuur” beheers sal word nie, maar deur die Gees (veral Rom 8:1-17; Gal 5:16-25). Ons deel dus in die goddelike natuur deurdat ons tot die liggaam van Christus, dws God se familie, behoort, en ‘n onverganklike natuur soos God self ontvang. Ons kan aan die een kant daardeur die verdorwenheid wat deur begeerte in die wêreld teenwoordig is, ontvlug. Ons kan aan die ander kant daarom God ons Vader noem, en Jesus ons broer, selfs onsself die bruid van Christus ons bruidegom noem. Maar, ons word nie in die proses self gode soos ander godsdienste leer nie.

Lees meer: https://bybelskool.com/2-petrus-1-le-julle-daarop-toe-om-julle-roeping-en-verkiesing-stewig-te-vestig/

24 Augustus

Lukas 14:1-14 – Jy sal beloon word by die opstanding van die regverdiges

¹Toe Hy op ‘n Sabbat na die huis van een van die leiers van die Fariseërs gegaan het vir ‘n maaltyd, het hulle Hom fyn dopgehou. ²En kyk, reg voor Hom was daar iemand wat aan watersug gely het. ³Jesus het vir die wetskenners en Fariseërs gevra: “Is dit toelaatbaar om op die Sabbat te genees of nie?” ⁴Maar hulle het stilgebly. Toe het Hy die man geneem, hom gesond gemaak en hom laat gaan. ⁵Daarop sê Hy vir hulle: “Wie van julle sal, as sy seun of os in ‘n put val, hom nie dadelik uithaal nie – selfs al is dit op die Sabbat?” ⁶Hierop kon hulle nie antwoord nie. ⁷Toe Hy opmerk hoe die genooides die ereplekke aan die tafel uitsoek, het Hy die volgende gelykenis vir hulle vertel: ⁸“Wanneer jy deur iemand na ‘n bruilofsfees uitgenooi word, moet jy nie op die ereplek gaan sit nie, ingeval iemand van groter aansien as jy deur hom uitgenooi is, ⁹en hy wat hom en jou uitgenooi het, dan vir jou kom sê, ‘Maak plek vir hierdie man.’ Dan sal jy met skaamte die verste plek gaan inneem. ¹⁰Nee, wanneer jy uitgenooi word, gaan na die verste plek, sodat die man wat jou uitgenooi het, kan kom en vir jou sê, ‘Vriend, skuif nader!’ Dan sal jy aansien kry by almal wat saam met jou vir ete aanleun. ¹¹Want elkeen wat homself verhoog, sal verneder word, en wie homself verneder, sal verhoog word.” ¹²Jesus het ook vir die man wat Hom genooi het, gesê: “Wanneer jy ‘n ligte ete of ‘n groot maaltyd gee, moenie jou vriende of broers of familie of ryk bure nooi, met die doel dat hulle jou weer op hulle beurt uitnooi, en jy dan vergoed word nie. ¹³Nee, wanneer jy ‘n feesmaal aanbied, nooi die armes, kreupeles, verlamdes, en blindes. ¹⁴Dan sal jy gelukkig wees, omdat hulle niks het om jou mee te vergoed nie; want jy sal beloon word by die opstanding van die regverdiges.”

Dit is Jesus se derde maaltyd in die huis van ‘n Fariseër in Lukas se Evangelie. Dit vind plaas op die Sabbat, maar dit is regtig ‘n vyandige omgewing. Hulle hou Jesus fyn dop om te sien wat Hy gaan doen, want reg voor Hom was ‘n man wat aan watersug (edema) gely het. Dit kan selfs wees dat hulle die man met voorbedagte rade genooi het, hoewel die teks nie vir ons meer inligting gee nie. Jesus weet dat hulle Hom dophou en vra dan vir die wetskenners en Fariseërs of dit geoorloof is om op die Sabbat gesond te maak of nie. Hy het immers al ‘n paar keer op die Sabbat presies dit gedoen, tot hulle frustrasie en argwaan (Luk 6:6-11; 13:10-17). Hulle het egter stilgebly, waarskynlik omdat hulle nie meer oortuigbaar was nie, maar skietgoed gesoek het om Hom oor aan te kla. Jesus bly egter getrou aan sy roeping, neem die man, maak hom gesond en laat hom uit die vyandige omgewing gaan.

Jesus gebruik dan hulle eie optrede as ‘n voorbeeld. Hulle sal immers niks in hulle pad laat staan as ‘n seun (sommige manuskripte lees esel) of bees van hulle in ‘n put sou val, om iets daaraan te doen nie, selfs al sou dit op ‘n Sabbatdag gebeur. ‘n Mens sal nie ‘n dag wag voor jy hulp gee vir ‘n kind van jou nie, selfs nie vir ‘n dier nie. Hulle was daarom nie in staat om iets hierop te sê nie. Dit is immers een ding om Jesus te probeer uitvang dat Hy hulle Sabbatsreëls oortree. Dit is heeltemal iets anders om iemand genesing te weier as dit byderhand en beskikbaar is, soos dit inderdaad vir Jesus is. Dit is waarskynlik waarom hulle Hom nie een keer kan antwoord op sy vrae en uiteindelike optrede nie. Jesus sien dwarsdeur hulle en genees die man. Hy is die Barmhartige God wat Hom nie deur skynheiligheid van sy roeping sal laat afsien nie.

Jesus gebruik dan stilte om kommentaar te lewer op die gaste wat by die leier van die Fariseër die beste plekke uitsoek. Dit sou plekke wees soos dié naby die gasheer, óf naby ander belangrike gaste. Jesus moedig die Joodse genooides met twee gelykenisse tot beskeidenheid en gasvryheid aan, nie net in terme van sulke maaltye nie, maar ook in terme van die koninkryk van die hemel – die “opstanding van die regverdiges”, soos Jesus dit aan die einde toepas. Die eerste gelykenis is van iemand wat ‘n genooide gas by ‘n bruilof is. Die regte ding om te doen, is om nie by die ereplek te gaan “aanlê” nie (‘n mens het gelê en eet aan tafel), sodat jy nie in skaamte die agterste plek moet gaan inneem as die gasheer vir ‘n meer gesiene persoon as jy plek moet maak nie. Die regte manier is om uit die staanspoor die agterste plek in te neem – d w s beskeie te wees. Dan kan die gasheer besluit om jou as ‘n “vriend” te hanteer, en ‘n beter plek voor almal daar te gee. Die eerbewys moet van die gasheer af kom, ‘n implisiete verwysing na God wat nederigheid beloon by sy eie feesmaal aan die einde van die tyd (waarna die volgende gelykenis sal verwys).

Jesus spel die geestelike beginsel uit: “Elkeen wat homself verhoog, sal verneder word, en hy of sy wat hulleself verneder, sal verhoog word.” (vgl Luk 9:48; 13:30; 18:14) Hy gaan verder en leer die Fariseër (en ons) dat dieselfde beginsel van beskeidenheid ook geld in terme van wie jy uitnooi na die maaltye wat jyself hou. Moenie net mense nooi wat jou kan terug nooi nie – vriende, familie, en ryk bure nie. Nooi ook mense wat jou nie terug kan nooi nie – armes, kreupeles, lammes en blindes. God sal jou daarvoor beloon in die opstanding van die regverdiges (Dan 12:2). Dit is sy belofte.

Lees meer: https://bybelskool.com/lukas-141-1532-god-het-n-hart-vir-verlorenes/

23 Augustus

Hebreërs 13:1-6 – Die Here is vir my ‘n helper

¹Die broederliefde moet bly! ²Moenie versuim om gasvry te wees nie, want hierdeur het sommige, sonder dat hulle dit weet, engele as gaste ontvang. ³Dink aan die gevangenes asof julle medegevangenes is, aan hulle wat mishandel word asof julle dit self aan julle liggaam beleef. ⁴Die huwelik moet in alle opsigte eerbaar gehou word, en die huweliksbed moet onbesoedeld wees, want God sal hoereerders en egbrekers oordeel. ⁵Julle leefwyse moet vry wees van geldgierigheid. Wees tevrede met wat julle het, want Hy het gesê, “Ek sal jou beslis nie verlaat nie, en ook nie in die steek laat nie”, ⁶sodat ons met vertroue kan sê: “Die Here is vir my ‘n helper – ek sal nie bang wees nie. Wat sal ‘n mens aan my doen?”

In ’n gemeenskap wat fokus op Jesus as Leidsman en Voleinder van die geloof en terselfdertyd sorg dat die ander lede van die geloofsgemeenskap nie agterbly en afvallig raak van die lewende God nie, kan mens nie anders as om te fokus op dinge wat die gemeenskap bevestig en bou nie. Daarom beskryf die skrywer die tipe gemeenskap waarna hulle streef om te wees in die vorm van ’n hele aantal onderlinge houdings en gewoontes. Hy gee ’n sinopsis van die eienskappe van die geloofsgemeenskap wat as pastorale en etiese onderrig kan dien.

Die eerste vyf aspekte het veral te make met hulle persoonlike ruimte (vgl ook die tweede lys van vyf aspekte in vers 7-17 wat met hulle gemeenskapsverhoudings te make het):

• Hebreërs 13:1 – Hulle moet mekaar liefhê – “Die broederliefde moet bly!”
• Hebreërs 13:2 – Hulle moenie versuim om gasvry te wees nie. Só kan hulle straks verras word met engele as gaste! Dit verwys waarskynlik na Abraham wat God self in die vorm van engele gehuisves het (Gen 18).
• Hebreërs 13:3 – Hulle moet sorg vir gevangenes en mishandeldes, asof hulle self gevangenes en mishandeldes is.
• Hebreërs 13:4 – Hulle moet die huwelik in alle opsigte eerbaar hou. Geen hoerery – enige seks buite die huwelik – of egbreuk – enige seks met iemand anders as jou vrou of man – mag toegelaat word nie.
• Hebreërs 13:5-6 – Hulle moet vry van geldgierigheid leef.

Hoe doen ’n mens dit? Deur op twee beloftes van die Here te vertrou. “Wees tevrede met wat julle het, want Hy het gesê, ‘Ek sal jou beslis nie verlaat nie en ook nie in die steek laat nie.’” Dit is dieselfde belofte wat die Here aan Josua gegee het (Deut 31:6,8; Jos 1:5) en in gewysigde vorm vroeër aan Jakob (Gen 28:15). Dit bly die belofte van God aan sy mense. Dán, sê die skrywer, sal mens met vertroue op die tweede belofte kan staatmaak: “Die Here is vir my ‘n helper – ek sal nie bang wees nie. Wat sal ‘n mens aan my doen?” (aangehaal uit Ps 118:6)

Lees meer: https://bybelskool.com/hebreers-13-wees-gasvry-meelewend-mededeelsaam-gehoorsaam-en-onderdanig/

22 Augustus

Psalm 81 – Maak jou mond wyd oop, sodat Ek dit kan vul

¹Vir die musiekleier. Op Haghittiet. Van Asaf. ²Jubel tot eer van God, ons krag, juig tot eer van die God van Jakob. ³Begin die begeleiding, speel op tamboeryne, op lieflike liere en op harpe. ⁴Blaas ramshorings met nuwemaan, met volmaan vir ons feesdag; ⁵want dit is ‘n vaste instelling vir Israel, ‘n beslissing van die God van Jakob. ⁶As ‘n bepaling het Hy dit neergelê vir Josef toe Hy uitgetrek het teen Egipteland. In ‘n taal wat ek nie ken nie, hoor ek: ⁷“Ek het die las van sy skouer verwyder; sy hande is vry van die dramandjie. ⁸Toe daar nood was, het jy geroep, en Ek het jou uitgered. Ek het jou geantwoord uit die beskutting van die donderwolk; Ek het jou getoets by die water van Meriba. Sela ⁹“Luister, my volk, Ek wil jou waarsku, Israel; as jy maar net na My sal luister: ¹⁰Daar mag by jou nie ‘n vreemde god wees nie, jy mag nie voor ‘n uitlandse god in aanbidding buig nie. ¹¹Ek, die Here, is jou God wat jou uit Egipteland laat optrek het. Maak jou mond wyd oop, sodat Ek dit kan vul. ¹²“Maar my volk het nie na My geluister nie, Israel wou My nie gehoorsaam nie. ¹³Ek het hulle aan die verstoktheid van hulle harte oorgelaat; hulle het hulle eie raad gevolg. ¹⁴As my volk maar net na My wou luister, as Israel maar my paaie wou volg! ¹⁵Ek sou hulle vyande summier verneder, teen hulle teenstanders sou Ek my hand draai.” ¹⁶Hulle wat die Here haat, sal voor Hom onderdanigheid veins; dit is hulle lot vir altyd. ¹⁷Maar Hy sal Israel met die beste koring voed. “Uit ‘n rots sal Ek jou met heuning versadig.”

Dis interessant dat lof meermale die eerste oproep aan die volk van God is, selfs wanneer daar spesifieke dinge is wat aangespreek moet word.  Lofprysing kom voor skuldbelydenis, soos dit ook in die verhaal van die teruggekeerde ballinge in Nehemia 8 die geval was.  Hulle moes hulle hartseer bedwing nadat die Woord hulle aangespreek het en eers die Here loof en prys, vóór hulle in skuldbelydenis en boetedoening voor Hom vergader het. Dit is trouens hoe Paulus sy briewe aan die gemeentes in die NT begin, deur eers die Here te leef, ook waardering uit te spreek vir die gemeentes se geloof, liefde en hoop, vóórdat hy hulle begin leer en ook oor dinge aangespreek het.  Die enigste uitsondering was die brief aan die Galasiërs waar die evangelie só op die spel was, dat hy dadelik met die deur in die huis geval het en sy kommer oor hulle afvalligheid uitgespreek het. Israel word hier tot feestelike lofprysing aangemoedig met sang, tamboeryne, liere en harpe op hulle onderskeie feeste.  Die ramshoring moet geblaas word om die verskillende feeste aan te kondig: nuwemaan, volmaan en so meer (vgl. Paulus wat sê dat dít in die nuwe bedeling tot ’n einde gekom het – Kol. 2:16).  Dit is God se instelling wat as dure plig op hulle gelê is reeds van die begin van hulle roeping as Godsvolk af.

Vers 6b is eintlik baie interessant.  Dit lui letterlik soos volg: “In ’n taal wat ek nie ken nie, hoor ek …” (2014 vertaling).  Dit wil lyk asof die liturg (profeet/priester) ’n openbaring van God ontvang het wat hy as boodskap aan die volk meedeel as gesaghebbende woord van God. God se boodskap word dan in drie dele gelewer: God se oorvloedige voorsiening in die verlede (vers 7-8), die volk se koppigheid om na Hom te luister (vers 9-13) en God se gereedheid om te help as hulle sou luister (vers 14-15). Let op hoe die swaar tyd in Egipte in herinnering geroep word met die metafoor van die las op hulle skouers wat hulle kon neersit, waarmee God se verlossing uit Egipte geteken word.  Die gawe van die wet in die woestyn word met die stem uit die donderwolk geskets, die teenstand van die volk met die versoeking by Meriba.  Die wet self word in herinnering geroep met die verwysing na die eerste twee gebooie (vers 10). Dié voorbeeld van Meriba uit die verlede verwys na die volk wat die Here teleurgestel het in die woestyn by Meriba (en Massa) en fout gevind het met God se pad van “waterskaarste” met hulle en die realiteit van sy teenwoordigheid by hulle bevraagteken het en Hom getoets het met die woorde: “Is die Here by ons of nie?” (Eks. 17:7 en Num. 20:13). Die boodskap is duidelik.  Dieselfde lot kan die aanbidders in die tempel tref as hulle nie luister na die Here nie en sy teenwoordigheid by hulle bevraagteken.

Luister daarom na My, sê die Here, Ek wil jou waarsku, “as jy maar net na My sal luister.”  By jou mag geen vreemde gode wees nie en jy mag hulle nie aanbid nie, ’n verbod wat regdeur die hele Bybel loop, tot in Openbaring.  Afgodery is ’n “no-no”, ’n deurbreking van die Godsverhouding, ’n afgrond wat voor jou oopmaak waarin jy jou te pletter kan val. Maar, die interessante is, dat die Psalmis midde in dié waarskuwing ‘n ongelooflike belofte gee, ‘n belofte wat steeds geld: “Maak jy jou mond wyd oop, dan vul Ek dit.” Die uitnodiging is dus vir elkeen wat na dié woord luister en daarop reageer, ook vandag nog. Die openbaring van God is dus tweeledig.  Die Here waarsku die gelowiges aan die een kant met die geskiedenis van Israel se koppigheid wat nie na God wou luister nie en daarom deur die Here gelos is om hulle eie kop te volg, al was dit tot hulle skade.  Aan die ander kant nooi die Here ook die gelowiges uit.  Die Here is onmiddellik gereed om te help as hulle maar net wou luister.  Hy sal dan verseker ingryp en hulle vyande verslaan. Hy sal hulle monde oopmaak en dit volmaak sy goedheid: “Maak jy jou mond wyd oop,  dan vul Ek dit.” Die belofte laat my dink aan ‘n klein babavoëltjie op ‘n nessie met die pa- en ma-voël wat die oop bekkie volmaak.  Dit is in wese wat die Here hier belowe.  En dit in ‘n Psalm wat geassosieer word met die vyfde dag van die Skepping waarop die Here onder andere voëls gemaak het, die voëls en die visse.  En as jy ‘n visdam het weet jy dat jy dieselfde vir jou visse doen.  Hulle maak hulle monde oop en jy maak dit vol. Dít is die belofte van die Here.  “Maak jy jou mond wyd oop,  dan vul Ek dit.”

Bonus: Dit is ‘n uitnodiging wat George Müller ter harte geneem het wat nie net sy lewe nie, maar die lewe van 10 000 weeskinders verander het: “1835 was ’n slegte jaar vir die Müllers.  George se vrou, Mary, se pa is oorlede en hulle vyftien maande oue babaseun het siek geraak en gesterf.  Mary was depressief en George het erge maagprobleme ontwikkel.  Die ergste was dat hulle geen geld oor gehad het nie.  In hierdie tyd het hy en sy vrou ’n sagte hart ontwikkel vir al die weeskinders in Engeland, maar hoe begin jy ’n kinderhuis sonder geld?  Toe lees George Psalm 81:11.  Hy het op God alleen vertrou en nooit in al sy jare vir iemand geld gevra nie.  Die Here het gesorg dat hy in sy leeftyd vir 10 000 weeskinders kon omgee.” (aangehaal uit die Bybel vir die Lewe)

Die liturg sluit af met die appèl aan die volk, en dit is daarom ook ‘n appèl aan ons, om te kies om na God te luister (vers 16-17).  “Hulle wat die HERE haat (wat net voorgee dat hulle die Here dien soos die NAV dit het), sal nog voor Hom kruip;  dit is hulle lot vir altyd (hulle straf sal vir altyd duur, soos die NAV dit vertaal).” Daarteenoor: “Maar Hy sal Israel met die beste koring voed,  ‘Uit ‘n rots sal Ek jou met heuning versadig.’” (met verwysing na die beloftes in Deut. 32:13-14).

Lees meer (preek): https://ngkerksomerstrand.co.za/psalm-81-om-van-god-se-oorvloedige-sorg-bewus-te-word-05/