Tag: Josua

Die veldtog teen die noordelike koalisie van konings is bykans ‘n spieëlbeeld van die suidelike koalisie veldtog. Koning Jabin van Hasor, die belangrikste leier in Kanaän, het gehoor van die oorwinnings wat Josua in die middel en suide van Kanaän oor die konings en hulle stede behaal het. Hasor was ‘n prominente vestingstad sestien kilometer noord van die See van Galilea en het aan ’n belangrike handel- en verbindingsroete gelê.

Jabin het vanuit sy leiersposisie ‘n koalisie gesluit met ‘n aantal konings in die noorde: koning Jobab van Madon, die onbekende konings van Simron en Aksaf, en die konings in die noordelike Bergland.

Dit lei egter tot ‘n vereniging met konings uit ander dele van die land vir ‘n volskaalse aanval teen Israel. Trouens, al die nasies – waarvan die Here vroeër al genoem het dat Hy hulle land vir Israel gee – trek teen Israel op.

Die nuus van Josua se beheer van drie stede in die middel van Kanaän – Jerigo, Ai en Gibeon – het koning Adoni-Sedek van Jerusalem tot aksie laat oorgaan om ‘n koalisie te vorm met die konings van vier ander stede in die suide: Hoham van Hebron, Piram van Jarmut, Jafia van Lakis en Debir van Eglon. Hierdie vyf Amoritiese konings het teen Gibeon opgetrek om só Josua in ‘n geveg in te trek (vgl die soortgelyke verhaal van Abram in Genesis 14).

Op versoek van Gibeon en in opdrag van die Here het Josua die uitdaging aanvaar en deur die nag getrek – 35 km ver van Gilgal na Gibeon! – om die Amoriete te verras. Israel het ‘n groot slagting onder hulle aangerig en hulle verslaan. Let op dat die Here eintlik meer van die Amoriete doodgemaak het met haelstene – een van die plae van Egipte – as wat Israel met die swaard doodgemaak het.

Toe Josua egter sien dat die tyd uitloop om die geveg te voltooi, het hy die Here gevra om die son te laat stilstaan in Gibeon en die maan in Ajalonlaagte. En dit is presies wat gebeur het. Die Here het vir Josua geluister en op dié manier verder vir die Israeliete oorlog gevoer. Hulle het amper nóg ‘n twaalf uur bykomende daglig gekry om die oorlog af te handel.

Die oorwinnings oor Jerigo en Ai het die hele Kanaän in rep en roer gekry. Al die nasies van Kanaän wes van die Jordaan het besef dat hulle sal moet saamstaan om die aanslag af te weer. Wat hulle moed gegee het, was die aanvanklike nederlaag teen Ai as gevolg van die sonde van Akan. Israel was dus nie só onoorwinlik as wat dit begin lyk het ná Jerigo nie.

Dit wys die destruktiewe gevolge van die sonde, selfs al is dit net een persoon s’n. Wie weet hoe dinge kon verloop het as Akan nié gesondig het nie? Dink net wat die effek op Kanaän kon gewees het as dieselfde lot vir Ai as vir Jerigo getref het! Verdere oorlogvoering kon miskien vermy gewees het as die hele Kanaän eerder verdrae probeer sluit het met Israel, óf nog beter, soos Ragab in die Here begin glo het.

Die inwoners van Gibeon, deel van die Hewiete van Kanaän, het egter ‘n slinkse plan bedink om hulleself te vermom as vreemdelinge wat met Israel by Gilgal ‘n verdrag wou sluit. Hulle wou direkte konfrontasie vermy en ten minste uitwissing vermy, selfs al het hulle die gevaar geloop om Israel se slawe te word.

Josua-hulle was bedag op die moontlikheid van bedrog, maar het nie die Here geraadpleeg om die waarheid van dié situasie uit te vind nie. Hoe jammer! Hulle het geval vir die heuning om die mond smeerdery.  Soos die skrywer sê: “Die Israeliete het na die padkos gekyk, maar nie die Here geraadpleeg nie.” ‘n Waarskuwing aan elkeen van ons, maak nie saak in watter situasie ons onsself bevind nie.

Die stad Ai het ons natuurlik al in die verhaal van Abram teëgekom. Hy het tussen Bet-El en Ai van plek tot plek getrek en ook daar naby ‘n altaar gebou (Gen 12:8; 13:3). Met hierdie tweede probeerslag van Josua-hulle word ook dié gebied dus verower as vervulling van die belofte aan Abram.

Waar Goddelike begeleiding afwesig was in die eerste veldtog teen Ai, weens Josua-hulle se versuim, neem die Here nou self die inisiatief in die tweede veldtog. Hy besweer eers die vrees en kommer van Josua, en beveel hom om met al die manskappe teen Ai op te trek. Die Here belowe om hulle in die hande van Josua oor te gee. Israel moes Ai se mense uitwis soos hulle met Jerigo gedoen het, behalwe dat hulle hierdie keer die buit en vee vir hulleself kon hou.

Die Here gee hulle ook die plan om hulle manskappe in twee groepe te verdeel.  Die groter groep van 30 000 moes in die nag hulle aan die westekant van die stad gaan versteek. Die kleiner groep – hierdie keer darem 5 000 teenoor die vorige 3 000 – moes die manskappe van Ai vanuit die noorde uit die stad uitlok na die ooste, dws na die woestyn se kant toe, deur te maak asof Israel in daardie rigting voor Ai se mense wegvlug.

Ai se manskappe laat hulle stad toe onbewaak in hulle ywer om Israel weer ‘n keer te verslaan en word in ‘n knyptang vasgevang toe Josua-hulle omdraai en vanuit die ooste aanval, en sy ander manskappe nie net Ai vanuit die weste verwoes nie, maar die manskappe van Ai wat uitgetrek het, heeltemal vernietig.

Josua-hulle lei na die oorwinning oor Jerigo duidelik aan ‘n oormaat misplaaste selfvertroue. Só asof daar nie ‘n ingrype van God was om die oorlog in hulle guns te beslis nie! Hulle leer dié les ook moeilik, want met die afvaardiging van Gibeon doen hulle steeds nie moeite om die Here te raadpleeg vóór hulle hulle optrede beplan nie (Jos 9).

Maar, dit is nie al nie. Sonder die medewete van die leiers van die volk, trouens van enigiemand anders, het Akan van die goed wat aan die Here gewy was, gevat.  En al was dit ‘n enkele persoon wat “troueloos gehandel” het (dieselfde woord word vir die ontrouheid van owerspel gebruik – Num 5:12-13) met die buit van Jerigo, ontvlam die toorn van die Here teen die hele volk Israel.

Josua is nie bewus daarvan nie, maar maak verder die fout om die verkenners se verslag oor Ai te aanvaar, en nie die Here te raadpleeg nie.  Menslike strategiese oorwegings oorheers dus in die veldtog met noodwendige destruktiewe gevolge. Die manne van Ai verslaan die kleiner mag wat teen hulle opgetrek het, en maak 36 Israeliete dood.

Dit het die volk se moed gebreek en Josua en die ander leiers tot verootmoediging gedryf met hulle gesigte in die grond voor die ark van die Here. Hulle het nie net gerou oor die manne wat dood was nie, maar ook oor die feit dat hulle moes vlug voor hulle vyande.