Hosea 14:2-10 – Ek sal hulle afvalligheid genees, Ek sal hulle uit vrye wil liefhê

Hosea sluit met drie kragtige boodskappe af wat die boek nie net afsluit nie, maar ook die hoop vir die toekoms uitspel, vir Israel en vir alle geloofsgemeenskappe regdeur die eeue:

• 14:2-4 – ‘n Oproep tot bekering
• 14:5-9 – ‘n Belofte van genesing en seën
• 14:10 – ‘n Uitdaging tot ‘n wyse lewe

14:2-4 – ‘n Oproep tot bekering

Let op dat die bekering die belofte van die Here ontsluit. Die Here nooi hulle uit om met woord en daad na Hom toe terug te keer, aan die een kant hulle sonde te erken en bely en van Hom vergifnis te vra, en aan die ander kant afstand te doen van politiese eiesinnigheid: “Assirië hou vir ons niks goeds in nie,” en godsdienstige afvalligheid: “Ons sal ook nie meer vir ons eie handewerk sê: ‘Ons god’ nie.” Dit bly die wyse waarop bekering werk, ‘n erkenning van God en ‘n wegdraai van alles wat die verhouding met Hom in gedrang bring. Net by God is daar ontferming en genesing beskikbaar.

14:5-9 – ‘n Belofte van genesing en seën

Die Here belowe nie net vergifnis, ‘n oorsien van hulle skuld nie, maar ‘n genesing van hulle ontrou en afvalligheid. Dit herinner aan die belofte in 1 Joh. 1:9: “Maar as ons ons sondes bely – Hy is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes en reinig ons van alle ongeregtigheid.” Inderdaad.

Die Here belowe verder dat Hy hulle van harte sal liefhê, ‘n mens kan selfs vertaal: “uit vrye wil liefhê.” Hy maak uit eie keuse die besluit om hulle lief te hê. Waar hulle ontrou was soos die dou wat gou verdamp (6:4) en dit hulle bestaan bedreig het (12:3), raak die Here self nou vir hulle die dou wat hulle groei sal verseker. ‘n Pragtige omkeer van die negatiewe gebruik van die metafoor van dou. Vandaar die beskrywing van Israel met verdere botaniese metafore: lelie, olyfboom, seders (waarskynlik wat “plante van die Lebanon” bedoel), koring en wingerde.

God sal hulle dus genees en hulle op omvattende wyse seën. Hy maak egter staat op hulle lojaliteit, want Hy is die een wat dié genesing en seën vir hulle gee. Hy is soos ‘n immergroen sipres wat vir hulle gee wat hulle nodig het: “Alles wat jy het, sal van My af kom,” ‘n uitspraak wat met vrugbaarheid te make het.

14:10 – ‘n Uitdaging tot ‘n wyse lewe

Hosea sluit af met ‘n wyse nawoord wat met Psalm 1 verbind kan word. Daarin daag hy die volk uit tot ‘n wyse lewe: “Wie is wys dat hy hierdie dinge kan verstaan, en verstandig dat hy dit kan begryp? Ja, die paaie van die Here is reguit – regverdiges loop daarop, maar oortreders sal daarop struikel.” (BDV se voorlopige vertaling).

Boodskap

Hosea se boodskap net voor die ballingskap van 722 v.C. spel God se agenda uit vir die toekoms. God het wel die volk oorgegee aan hulle eie dwase politiese keuses en die afvalligheid van hulle afgodediens. Dit het onafwendbaar gelei tot die oordeel van die ballingskap. Daarvoor kon hulle egter net hulleself blameer.

Maar, soos Hosea regdeur sy boek beklemtoon het, God se liefde brand te sterk om hulle uiteindelik heeltemal ten gronde te laat gaan: “Hoe kan Ek jou prysgee … My hart is diep ontroer in My, die deernis brand in My.” (BDV). God is immers nie so gewelddadig soos die volk self in hulle onderlinge gemeenskapslewe nie. God se genade is groter as sy oordeel.

Al wat nodig is om dié liefde in ontvangs te neem, is om hulle sonde te erken en die Here met onwrikbare lojaliteit aan te hang. Hy sal nie net vergewe nie, maar genees, en die volle seën waaroor Hy beskik oor hulle uitgiet. God is inderdaad soos ‘n immergroen sipres op wie se seën ons altyd kan staatmaak.