Hierdie Psalm worstel met die vraag of God nog handel soos in die verlede. Om die waarheid te sê, die worsteling is só erg dat die Psalmis eintlik amper hoop opgegee het, soos die kernvers in vers 11 met hartseer uitdruk: “My grootste smart is dat die Allerhoogste nie handel soos voorheen nie.”
Dit wil vir die Psalmis nie voorkom asof God nog die tipe dade doen soos in die vroeër dae, die jare lank gelede nie (vers 6), of hoe?
Dit is ’n lang Psalm, 72 verse. Om ’n mens te help om sin daarvan te maak, kan ‘n mens die Psalm as volg indeel om die retoriese krag van die Psalmis se onderrig te kan waardeer:
o Gebeure in die woestyn: vers 12–32
o Versorging (vers 12–16)
o Opstand (vers17–20)
o Straf (vers 21–32)
o Nadenke: vers 33–39
o Van Egipte tot Kanaän: vers 40–64
o Versorging (vers 40–55)
o Opstand (vers 56–58)
o Straf (vers 59–64)
o Nadenke: vers 65–72
Psalm 79 bring die haglike toestand van die volk wat agtergebly het in die land, na die meeste van hulle in ballingskap weggevoer is, onder God se aandag. Die tempel is ontheilig, die stad is vernietig en baie min van hulle het oorgebly. Daarom pleit Asaf by God dat Hy hulle situasie sal omkeer.
Hierdie Psalm is ryk aan metafore wat ons gebede ’n besondere krag kan gee. Dit praat oor God in terme van beide sy intieme persoonlike verhouding met sy mense, uitgedruk met die metafoor van die herder, sowel as sy kosmiese Heerskappy oor alles. Dit praat ook oor God se mense in terme van beide die historiese openbare status as God se volk, sowel as in terme van die intieme verhouding met Hom, uitgedruk met die metafoor van die wingerdstok.
Psalm 81 is weereens ’n “liturgiese preek” wat:
Onlangse kommentaar