Die Bybel moet ons lewe vorm. Daarom is dit nodig dat ons leer om die Bybel te leef terwyl ons dit lees. Daardeur hoor ons die stem van God in die Bybel, leer ons hoe om Jesus prakties te volg, en skryf die Gees ons in God se verhaal met die wêreld in.

Lees, luister, leef

Ek stel voor dat jy die volgende metodiek gebruik wat gebaseer is op Lectio Divina en die luistersiklus van die Seisoen van Luister:

1. LEES – Raak stil voor die Here.  Lees die teksgedeelte deeglik deur, desnoods 2 of 3 keer, hardop as dit kan.  Wat tref jou?  Let op vir temas in die gedeelte.  Wat sê dit van God?  Wat sê dit van mense?  Wat sê dit van die wêreld?  Soek vir een sleutel gedagte wat jou besonderlik tref.  Skryf dit in jou joernaal neer.  Lees dan wat ek geskryf het en dink na oor wat jou daarin tref.
2. LUISTER – Dink na oor wat God vir jou deur die sleutel gedagte wil sê.  Waar raak hierdie gedagte jou lewe in die praktyk?  Wat vra dit van jou?  Wat belowe dit vir jou?  Wat moet jy dink of doen daarmee?  Wat is die kern van die boodskap van dié teks vir jou dag en lewe?
3. LEEF – Besluit hoe jy daarop gaan reageer.  Sê dit vir die Here in gebed.  Skryf dit in jou joernaal.  Geniet Sy teenwoordigheid.  Laat die boodskap wat God jou gee met jou saamgaan deur die dag.  Leef dit uit.

Die proses sal gou só deel van jou manier van lees word, dat jy dit eintlik outomaties sal kan doen: lees, luister, leef.

Inleiding

Hierdie is die eerste van elf Psalms wat aan Asaf toegeskryf word (vgl. ook Ps. 50).  Walter Brueggemann interpreteer Psalm 73 as die spil waarom die hele Psalmboek draai.  Volgens hom is dit die teologiese sentrum van die hele Psalmboek, nog meer as wat Psalm 1 dit is.  Dit begin wel met die wonderlike boodskap van Psalm 1 dat die gehoorsames gelukkig en geseënd is, maar problematiseer dit onmiddellik in die lig van die feit dat dit in die praktyk duidelik is dat dit eintlik die goddeloses is wat voorspoed het.   Dit is eers wanneer hy uit God se hoek kyk – as hy in die heiligdom ingaan – dat hy agterkom dat die goddelose tog uiteindelik omkom (vers 17-20) en dat die gemeenskap met God die ware geluk gee wat alle ander realiteite verdwerg.

Dit is daarom ’n Psalm wat ongelooflik relevant is vir almal wat die pad met die Here onwrikbaar wil stap, maar aan allerlei beproewinge in die lewe en uitdagings en versoekings van binne en buite blootgestel word.  Dié dinge is soos die versoekings in die woestyntyd (Matt. 4) wat die Here Jesus self aan die begin van sy bediening deurgemaak het, waarin Hy gebrei is deur die versoeker, die duiwel, sodat Hy sterk kon staan tydens sy bediening en die lydenspad uiteindelik tot die einde kon deurstaan.

Waarom hou U aan om ons te verstoot – vers 1-11?

Die 1983 vertaling sê so mooi: “Kom loop tog deur die plek wat so lankal in puin lê,” (vers 3) waarmee die Psalmis die behoefte uitspreek dat hy as’t ware die Here aan die hand wil vat en deur die verwoesting van Jerusalem en veral die heiligdom van God wil neem.  Hoekom?  Want die Psalmis kan nie dink dat God daardeur onaangeraak sal kan bly nie.  Selfs al was God ook hóé kwaad vir sy mense (vers 1), dié mense en dié stad is tog sy eiendom.  Hy kan mos nie aanhou om hulle te verstoot nie, of hoe?  Soos die 1984 vertaling vers 1 vertaal: “Waarom smeul u woede teen die kleinvee van u weiplek?” En vir hoe lank nog (vers 10)?

Waar Psalm 73 gefokus het op die versoeking van ’n enkele gelowige om die goddeloses hul voorspoed te beny totdat sy hart tot rus gebring is toe hy oor die uitkoms van hulle lewe nagedink het, só fokus Psalm 75 op die versoeking van die gemeenskap van gelowiges om dieselfde te doen.

Ons almal kyk baie keer na die relatiewe sukses en mislukking van mense en wyt dit net te maklik aan sulke mense se eie toedoen, hetsy aan hulle vermoëns of aan hulle gebreke.  Soos die Psalmis in Psalm 73 in die heiligdom egter tot ander insigte gekom het oor die goddelose se uiteinde, so gebeur dit in Psalm 75 met die gemeenskap van gelowiges ook in terme van die lewe self.  Hulle word hiermee gerusgestel dat dit God is wat verneder en dat dit God is wat verhef in hierdie lewe (vers 8).  Daarvoor kan ’n mens God vertrou.

Dit is waarom ’n mens dié Psalm waarskynlik kan beskou as ’n “liturgiese preek” wat gelewer is om gelowiges in die heiligdom te help om God se bepalende werk in die wel en weë van die lewe raak te sien.  Die voorganger (profeet of priester) begelei hulle soos volg:

Dié Psalm word in die Griekse vertaling van die OT verbind aan God se oorwinning oor Sanherib in die tyd van koning Hiskia.  Die tipe oorwinning wat in die Psalm beskryf word, pas besonder goed by dié geveg in die tyd van Hiskia omdat die oorwinning daar behaal is sonder dat enige een van Israel eers nodig gehad het om ’n wapen op te tel.  God het namens hulle geveg en hulle verlos.  Lees meer daaroor by hierdie bydraes van my: 2 Kon. 19 – “God luister waar sy eer in gedrang kom”; Jes. 37 – “Gebed en vertroue beweeg God tot optrede”.