Tag: Esegiël

Esegiël se boodskap aan Jerusalem neem interessant genoeg nie net die geskiedenis van die Godsvolk in ag nie, maar ook die hele geskiedenis van die stad wat al die volke wat daarmee verbind word, insluit. Erkenning word hier gegee aan Jerusalem se Kanaänitiese geskiedenis waarin spesifiek die Amoriete en Hetiete genoem word (16:3).

Die woord aan Jerusalem is egter in die eerste plek ‘n oordeelswoord: “Mens, sê vir Jerusalem wat se afskuwelike dinge hy gedoen het.” (16:2). Die geskiedenis van God se verkiesing van Jerusalem as die plek waar Hy sy teenwoordigheid op ‘n besondere manier bekendgestel het, vorm dus die agtergrond vir sy veroordeling van hulle afgodery en politiekery.

Om hierdie boodskap oor te dra, word ‘n groot deel van die hoofstuk aan die uitgebreide metafoor van Jerusalem as ‘n verwerpte babadogter wat deur die Here gered is om uiteindelik sy vrou, sy koningin te word, gespandeer (vgl. hfst. 23 waar ‘n soortgelyke metafoor gebruik word).

Die Here het haar laat leef, laat groei, en laat vrugbaar wees. Sy het egter dié verbintenis versaak en haar aan ander minnaars oorgegee. Dít het die ellende van God se woede en haar minnaars – die Egiptenaars, Filistyne, en Assiriërs – se vyandskap oor haar gebring. Dieselfde lot as wat Samaria en Sodom getref het, is ook haar voorland.

Die gedeelte sluit wel in die tweede plek af met ‘n heilswoord, ‘n belofte van ‘n toekoms vir die stad en sy mense: “Ek gaan My met jou versoen ten spyte van alles wat jy gedoen het.” (16:63).

Die vloei van die woord van die Here aan Jerusalem kan as volg ingedeel word:

• 16:3-14 – Jy het Myne geword
• 16:15-22 – Jy het egter syne geword
• 16:23-34 – Ellende wag vir jou
• 16:35-43 – Ek gaan jou straf
• 16:44-52 – Jy sal die skande en skaamte dra
• 16:53-63 – Ek gaan my met jou versoen ten spyte van alles

Esegiël sluit met dié kort gelykenis aan by ‘n baie bekende tradisie onder die profete, die beskrywing van Israel as die wingerd van die Here: Jesaja 5; Hosea 10; Jeremia 2 (vgl. ook Jakob se verwysing na dié metafoor in sy gebed vir sy nageslag in Gen. 49:22). Die metafoor van Israel as die wingerd van die Here vorm ook die basis van die gebed vir herstel uit ballingskap in Psalm 80.

In teenstelling met die positiewe beskrywing van Israel as die wingerd van die Here, noem die Here hulle egter nou ‘n afgesnyde wingerdhout wat nie beter is as enige ander kreupelhout in die bos nie. Terloops, ‘n kreupelbos bestaan uit laag, deurmekaar groeiende houtagtige struike en bome. Dit is dus ‘n bos wat van baie minder waarde as ‘n aangeplante goedversorgde wingerd is.

Maar as die wingerd afgekap is, deug die wingerdhout vir niks meer as die kreupelhout nie. Net soos kreupelhout deug wingerdhout dan vir niks beter as vuurmaakhout nie. Jy kan dit nie gebruik om iets van te maak of iets aan op te hang nie. Die enigste nut daarvan is om daarmee vuur te maak.

En dít is presies wat die Here nou met die inwoners van Jerusalem gaan doen. Hy gooi hulle soos wingerdhout in die vuur, die vuur van God se toorn, die vuur van God se teenstand. Dit hét al gebeur met die vorige wegvoerings – “hulle kom uit die vuur” – en sal nou wéér gebeur – “maar die vuur sal hulle verteer”. Hulle land sal verlate word, omdat hulle in ballingskap weggevoer sal word. Dán sal hulle besef dat Hy die Here is.

Boodskap

Die volgende woord van die Here is indirek gerig aan die leiers van Israel onder die ballinge wat na Esegiël toe gekom het en voor hom gaan sit het om die Here te raadpleeg. Die Here praat in respons daarop eintlik met Esegiël en waarsku hom om nie namens dié leiers met God te praat nie, want die Here sal nie en wil nie na hulle luister nie, weens hulle afgodediens.

Die hoofstuk is in drie dele opgedeel:

• 14:1-11 – Moet My nie raadpleeg namens die afvallige leiers nie
• 14:12-20 – Die drie groot voorbidders van ouds sou nie die oordeel kon afwend nie
• 14:21-23 – Die lot van die oorblyfsel sal begrip bring dat die ballingskap hulle verdiende loon was

Esegiël spreek in dié hoofstuk twee groepe profete aan: “Mense wat as profete optree uit hulle eie verbeelding” (13:2), en “die vroue van jou volk, dié wat as profete optree uit hulle eie verbeelding” (13:17). Die vroue wat hier genoem word, was boonop moontlik eerder towenaresse, omdat hulle met toorbande en sluiers teen betaling geprofeteer het (13:18-19).

Hierdie valse profete was waarskynlik profete onder die ballinge waar Esegiël homself bevind het, sowel as dieselfde profete waarteen Jeremia homself en sy boodskap ook moes verdedig (Jeremia 23 – Ellende wag vir julle leiers; Jeremia 27 – Ek gee al die lande in die mag van Nebukadnesar; Jeremia 28 – Die Here vee Gananja van die aarde af weg; Jeremia 29 – Ek beplan vir julle voorspoed, nie teenspoed nie).

Die Here roep Esegiël op om aan hulle die ellende te verkondig wat Hy oor sulke mense sal gebied. Die ellende sluit in dat hulle hulle vertroulike posisie sal verloor by die volk, sowel as om lid te wees van die Godsvolk (“nie opgeskryf word in die boek van Israel nie”), en op die koop toe ook nie die terugkeer en herstel van Israel sal meemaak nie (13:9).

Die boodskap van hierdie hoofstuk is opgebou rondom die opdrag aan Egesiël om ‘n teken van ballingskap vir die volk te word. Dit behels twee aksies:

• Die eerste aksie is Esegiël se dramatiese uitbeelding van die naderende ballingskap (12:1-7). “Miskien sien hulle dit raak …” Die Here het steeds die hoop dat die volk sal luister, hoewel Hy besef hulle is ‘n weerbarstige volk.
• Die tweede aksie is Esegiël wat sy kos al bewende eet en sy water met ontsteltenis en kommer drink asof hy in balingskap is (12:17-20). Die teken onderstreep die rede vir die ballingskap. God straf hulle weens hulle gewelddadigheid teenoor mekaar.

Daaraan word drie verklarende woorde van die Here gekoppel wat die onafwendbare nabyheid van die ballingskap uitspel. Die ballingskap gaan NOU gebeur. Dit is aan drie gehore gerig:

• Aan Sedekia en Jerusalem waarin hulle lotgevalle uitgespel word, dinge wat op ontstellende wyse presies só gebeur het (12:8-16),
• aan die ballinge om die stelligheid van wat gaan gebeur te onderstreep, waarskynlik spesifiek gerig aan die valse profete met hulle “gladde waarsêerpraatjies” wat sy boodskap as wensdenkery afgemaak het (12:21-25) en,
• aan dié in Jerusalem wat gedink het dat sy boodskap net op ‘n verre toekoms dui (12:26-28). Dit Here se boodskap aan hulle is egter duidelik: “Niks van wat Ek gesê het, sal meer uitgestel word nie.”